Wednesday, June 24, 2026

49...) గాలిలో కలిసిన గర్వం**.. కథ

 Story 



**గాలిలో కలిసిన గర్వం**.. కథ --- (short story about pride of rich )


✍️ Harish babu 


హైదరాబాద్ నుండి ఢిల్లీకి వెళ్తున్న విమానంలో ప్రయాణం సాఫీగా సాగిపోతోంది. ఆ విమానంలో రాఘవరావు అనే ఒక వృద్ధుడు కిటికీ పక్క సీటులో కూర్చుని ఉన్నాడు. ఆయన వేషధారణ చాలా సాధారణంగా ఉంది—మడతలు పడిన పాత కాటన్ చొక్కా, పక్కనే కాళ్ళ దగ్గర ఒక చిన్న సంచీ.

అతని పక్క సీటులో విక్రమ్ సేథి అనే రియల్ ఎస్టేట్ వ్యాపారి కూర్చున్నాడు. ఖరీదైన సూటు, చేతిలో లెదర్ బ్రీఫ్‌కేస్. విమానం టేకాఫ్ అయినప్పటి నుండి విక్రమ్ తన ఫోన్‌లో బిజినెస్ డీల్స్ గురించి గట్టిగా మాట్లాడుకుంటూ, పక్కనే ఉన్న రాఘవరావును చులకనగా చూస్తూ అసహనాన్ని వ్యక్తం చేస్తున్నాడు.

"నిజంగా అర్థం కావడం లేదు! విమానయాన సంస్థల ప్రమాణాలు ఎంత పడిపోయాయో చూడండి. ఇలాంటి పేదవాళ్ళని కూడా విమానాల్లో ఎందుకు అనుమతిస్తారో? ఈ సీట్లు ఎంత ఇరుగ్గా ఉన్నాయో.. కనీసం కాలు చాచుకుందామన్నా పక్కన ఎవరో ఒకరు అడ్డుగా కూర్చుని ఉంటారు," అని విక్రమ్ విమర్శించసాగాడు.

రాఘవరావు ప్రశాంతంగా విక్రమ్ వైపు తిరిగి, "బాబు, నీ పేరు ఏమిటి? హైదరాబాద్‌లో ఎక్కడ ఉంటావు? నీకు ఎంతమంది పిల్లలు? వాళ్ళు ఏం చేస్తున్నారు?" అని ఎంతో ఆప్యాయంగా అడిగాడు.

విక్రమ్ చిరాగ్గా, "నా పేరు విక్రమ్. జూబ్లీహిల్స్‌లో ఉంటాను. నా పిల్లలు విదేశాల్లో చదువుకుంటున్నారు. అంతా నా వ్యాపార హోదా వల్లనే," అని గర్వంగా చెప్పాడు. రాఘవరావు చిరునవ్వుతో, "చాలా సంతోషం బాబు. నీ వ్యాపారం ఏమిటి?" అని అడిగాడు.

"నేను రియల్ ఎస్టేట్ వ్యాపారిని. పెద్ద పెద్ద కమ్యూనిటీలు కడతాను," అని విక్రమ్ విర్రవీగాడు. రాఘవరావు తల పంకించి, "మంచిదే కానీ, నీ వెంచర్ల కోసం చాలా చెట్లను నరికేస్తుంటావు కదా?" అని అడిగాడు.

విక్రమ్ ఎగతాళిగా నవ్వి, "అవును, అందులో తప్పేముంది? నా దగ్గర అత్యాధునిక యంత్రాలు ఉన్నాయి. నా మనుషులు ఒక్క రోజులో వంద చెట్లను నేలమట్టం చేస్తారు. డెవలప్‌మెంట్ కావాలంటే ఇవన్నీ తప్పవు!" అన్నాడు.

రాఘవరావు మాట తీరులో ఏ మాత్రం అసహనం లేకుండా, "ఒక్క రోజులో వంద చెట్లను నరకడం చాలా సులభమే బాబు. కానీ, ఒక్క చిన్న మొక్కను పెద్ద వృక్షంగా మార్చడానికి ముప్పై ఏళ్ల కష్టం కావాలి, అది నీకు తెలుసా?" అని నిదానంగా అన్నాడు.

విక్రమ్ కోపంగా, "ఏమిటి నీ ఉచిత సలహాలు? వ్యాపారంలో ఇవన్నీ సహజం!" అని గట్టిగా అరిచాడు. రాఘవరావు ఏ మాత్రం తగ్గకుండా, "వ్యాపారం అంటే కేవలం డబ్బు సంపాదించడం కాదు బాబు. ఈ చెట్లు మన ఆర్థిక వ్యవస్థకు, మన భవిష్యత్ తరాలకు, పర్యావరణానికి చాలా అవసరం. ఒక చెట్టును నరికావంటే, దానికి ప్రతిఫలంగా పది మొక్కలు నాటి, అవి కనీసం మూడేళ్లు బతికేలా జాగ్రత్త తీసుకోవాలి. అప్పుడే మన పిల్లలకి మనం మంచి భవిష్యత్తును ఇస్తాం," అని సున్నితంగా మందలించాడు. విక్రమ్ మాత్రం, "చాలా అయింది నీ సోది! నా లైఫ్ స్టైల్ వేరు, నా ఆలోచనలు వేరు," అంటూ ముఖం తిప్పేసుకున్నాడు.

విమానం ఢిల్లీలో దిగింది. విక్రమ్ అందరికంటే ముందు బయటపడాలని హడావిడి చేస్తున్నాడు. కానీ, విమానం తలుపులు తీయగానే అక్కడ దృశ్యం చూసి విక్రమ్ నోరు వెళ్లబెట్టాడు. పోలీసు అధికారులు, భద్రతా సిబ్బంది సెల్యూట్ చేయడానికి సిద్ధంగా ఉన్నారు. విక్రమ్ తను ఏదో పెద్ద సెలబ్రిటీ అనుకుని ముందుకు వెళ్లబోయాడు. కానీ, ఆ అధికారులు అతన్ని పక్కకు నెట్టి, రాఘవరావు దగ్గరకు వచ్చి అత్యంత గౌరవంగా సెల్యూట్ చేశారు.

"సార్, మీ కోసం ప్రత్యేక ఏర్పాట్లు చేశాం, రండి," అని అధికారులు వినయంగా చెప్పారు. విక్రమ్ ఆశ్చర్యపోయి, "అతను ఒక సామాన్యుడు కదా, అతనికి ఎందుకు ఇంత గౌరవం?" అని అడిగాడు.

అక్కడ ఉన్న ఒక సెక్యూరిటీ అధికారి విక్రమ్ వైపు తిరిగి, "ఇతను సామాన్యుడు కాదు సార్. ఇతని పేరు రాఘవరావు. అడవి మనిషి (ఫారెస్ట్ మ్యాన్) అని పిలుస్తారు. లక్షకు పైగా మొక్కలను నాటి, ఎడారిలా ఉన్న భూమిని పచ్చని అడవిగా మార్చినందుకు భారత ప్రభుత్వం ఈరోజు ఆయనకు 'పద్మశ్రీ' పురస్కారాన్ని అందజేయబోతోంది," అని చెప్పాడు.

విక్రమ్ ఒక్కసారిగా స్తంభించిపోయాడు. రాఘవరావు ఆ అధికారిని అనుసరిస్తూ వెళ్తూ, వెనుతిరిగి విక్రమ్ వైపు చూసి చిన్నగా నవ్వి, "చూడు బాబు, విమానంలో ఫస్ట్ క్లాస్‌లో ఎవరు కూర్చున్నారనేది చెట్లకు తెలియదు. మనం వెళ్ళేటప్పుడు ఈ భూమి మీద ఏం వదిలి వెళ్తున్నామనేదే ముఖ్యం," అని చెప్పి తన దారిలో వెళ్ళిపోయాడు. తన అజ్ఞానానికి, అహంకారానికి విక్రమ్ సిగ్గుపడి తలదించుకున్నాడు.


-- samaptam - -


~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~



Here are 50 combined keywords (Telugu and English) for your SEO strategy, formatted as a comma-separated list:

నీతి కథలు, Telugu stories, moral stories in English, స్ఫూర్తిదాయకమైన కథలు, short moral stories, గాలిలో కలిసిన గర్వం, best inspirational stories, పర్యావరణ స్పృహ కథలు, stories about humility, pride and humility story, lessons on arrogance, life lessons from stories, wisdom stories, character building stories, environmental awareness stories, importance of planting trees, nature conservation story, save trees message, climate change inspiration, eco-friendly lifestyle stories, inspiring stories about nature, protecting our environment, sustainability lessons, story about a wealthy businessman, humble person story, the forest man story, story about Padma Shri award winner, unexpected hero story, wealth vs character story, arrogance leads to downfall, story about simple living, true meaning of success, story about flight travel encounter, short stories with a moral lesson, inspirational stories for students, best short stories for personal growth, real-life inspirational stories, English moral stories for kids and adults, stories that change your perspective, powerful short stories about life, learnings from simple people, motivational stories to read, stories about social values, motivational articles, short stories blog, life motivation, success and humility, personal development stories, positive stories, famous moral stories


Sunday, June 14, 2026

44) బిజీ లైఫ్.. కథ

 బిజీ లైఫ్.. కథ 


15jan2026 

~~~~~~~~~~

✍️ హరీష్ బాబు 


      రాత్రి తొమ్మిది అయింది. ఊపిరి తీసుకోకుండా మీటింగ్స్ ఉంటూనే ఉన్నాయ్.. ఏమి వర్క్ ఫ్రొం హోమ్.. ఓ ఏమో కానీ ప్రాణాలు తోడేస్తున్నారు అనిపించింది. పైగా ఈ అజైల్ ప్రాజెక్ట్ అంటే..రాత్రి పడుకునే ముందు ఏమి చేసామో చెప్పాకా.. మళ్ళీ పొద్దున్న ఏమి ఉంటుంది అప్డేట్ స్టేటస్ నా బొంద.. 


   బెదురూమ్ లో నా ఆలోచనల లో నేనుంటే.. కిచెన్ లో ఏదో అలికిడి బినిపిస్తోంది.. 

ఏమిటా అని వెళ్లి చూస్తే మా చిన్ను గాడికి మళ్ళీ మార్కులు తక్కువ వచ్చాయి అని మా ఆవిడ అరుస్తుంది... 


   కాసేపు విన్నాక నేను కూడా కాస్త చెప్పి చూద్దాం అని శృతి కలిపాను... 

"ఏరా చిన్ను.. మీ అమ్మ నే కోసం పొద్దున్న ఇదింటికే లేసి టిఫిన్, బాక్స్ లు అన్ని సిద్ధం చేసి పంపుతోంది.. చదువుకోటానికి ఏంట్రా నొప్పి.. " 


ఆ లాజిక్ కరెక్ట్ కాదు అని నాకు తెల్సు.. కానీ మంచి చెడు చెప్పక పోతే ఎలాగ చేయి జారీ పోతాడేమో అని భయం..


మేము ఇద్దరం నోరు నొప్పి వచ్చేలా అరవటం ఏ కానీ వాడిలో ఏ స్పందన లేదు.. 


*** ****

. ఇది జరిగి వారం అయింది.. మళ్ళీ అవే అరుపులు.. 


చిన్నుకి మార్కులు తక్కువ వచ్చాయి అని.. 


కాసేపు వాడిని నిందించాము... కాసేపు స్కూల్ ని వాళ్ళ టీచర్స్ ని తిట్టిపోసాము.. అయ్యాక ఒకరిని ఒకరం నువ్వు పట్టించుకోవట్లేదు అంటే నువ్వు అంటూ కాస్త జగడం నడిచింది.. 


అలా ఒక గంట గడిచాక ఇల్లు అంతా నిశ్శబ్దం అలుముకుంది.. 


కుర్చీలో కూలబడి..దీర్ఘ ఆలోచనలో పడ్డాను.. 

నిజంగా చిన్ను తప్పు ఏమైనా ఉందా.. మన రోజుల్లో మనమే చదువుకున్నామా.. మన అమ్మానాన్న కూర్చోపెట్టి చదివించారా.. అని ఆలోచిస్తే.. నా రోజుల్లో అమ్మ నాన్న తమ సమయం ఎంత కేటాయించారో గుర్తొచ్చింది.. 


ఇప్పుడు ఒక్క నిమిషం దొరికితే ఫోన్ పట్టుకొని ఏదో వెతికేసే ప్రయత్నం లోనే అందరం ఉంటున్నాం.. ఆ డబ్బా లో ఏమి చావదు అని తెలిసినా మళ్ళీ ఆ ఫోన్ వైపే వేళ్ళు వెళ్ళిపోతుంటాయి తప్ప బాబుని కూర్చోపెట్టుకుని.


   "బాబు ఏంట్రా నీకు ఏమి ఇబ్బంది.. నేను చెప్పనా "అని చదువు చెప్పే ఓపిక నశించింది అని అర్ధం అయ్యింది...


  ఇంకా ఎవర్నో నిందించి ప్రయోజనం లేదు అని అర్ధం అయింది.. 


ఇక నుంచి రోజు ఒక గంట కచ్చితంగా బాబు చదువు కోసం వెచ్చించాలి అని ఒక నిర్ణయం తీసుకున్నాను.. 


బాబు కూడా సంతోషాపడ్డాడు.. మనం బరిలోకి దిగితే వేరేలాగా ఉంటుంది అని నిరూపించాము.. 


వర్క్ బుక్స్ వదిలేసి.. టెక్స్ట్ బుక్ లో నుంచి నోట్స్ ఎలా రాసుకోవాలో నేర్పించాను...

ఫాస్ట్ గా కాకుండా స్లో గా ఎలా చదివితే బుర్రకి ఎక్కుతుందో చెప్పాను..


చూస్తూనే హాఫ్ ఇయర్లి ఎగ్జామ్స్ వచ్చాయి... నేను ఒకటే చెప్పను 


.. 1st ర్యాంక్ రావాలంటే .. 3 పాయింట్లు రాసుకో అని చెప్పను 


1) నాకు ఎంత టైమ్ ఉంది 

2)ఎన్ని చదవాలి ( ఓకే పేపర్ లో అన్ని నంబర్స్ వేసి ఉంచుకో ) 🔲

3) ఎన్ని చదవగలిగాను ( చదివిన వి అన్ని టిక్ ✅ చేసుకో ) 


అన్ని నంబర్స్ కి టిక్స్ ✅ వచ్చాయి అంటే నీ విజయాన్ని ఎవరూ ఆపలేరు.. అని 

అప్పుడు నువ్వు ఎగ్జామ్స్ సిద్ధం గా ఉన్నట్టు.. 


ఇప్పుడు చిన్ను మర్క్స్ తక్కువ వస్తాయా రావా అని భాధ పడట్లేదు.. ఎందుకంటే ఎన్ని వచునో ఎన్ని రావో ముందే తెల్సు కాబట్టి..


ఒక రోజు స్కూల్ నుంచి ఇంటికి వస్తూనే.. చెప్పాడు.. తనకు మళ్ళీ మళ్ళీ మంచి మార్కులు వచ్చి నందుకు సెక్షన్ c నఃంచి సెక్షన్a కి మార్చారు అని సంతోషంగా... 


- --- సమాప్తం ----

Saturday, June 13, 2026

43) అంతా యాద్రుచ్చికం .. కథ

 


#telugustories 

  

అంతా యాదృచ్ఛికం:  katha



జీవితం అంటేనే కొన్ని అనుకోని సంఘటనల సమాహారం. మనం ప్లాన్ చేసుకునే వాటికంటే, విధి మన కోసం సిద్ధం చేసే అనుభవాలే మన జ్ఞాపకాల్లో చిరస్థాయిగా నిలిచిపోతుంటాయి. మనిషి ప్రయాణం కేవలం ఒక భౌగోళిక స్థానం నుండి మరొక చోటికి వెళ్లడమే కాదు; అది ఒక అనుభవాల యాత్ర. ఆ ప్రయాణంలో ఎదురయ్యే వ్యక్తులు, యాదృచ్ఛిక సంఘటనలు మన ఆలోచనా దృక్పథాన్ని ఎలా మారుస్తాయో చెప్పడానికి, నా జీవితంలో జరిగిన ఒక చిన్న, కానీ ఆసక్తికరమైన సంఘటనను మీకు వివరంగా వివరిస్తాను.

కొన్ని నెలల క్రితం, ఒక ప్రముఖ మల్టీనేషనల్ కంపెనీలో కీలకమైన ఉద్యోగ ఇంటర్వ్యూ కోసం నేను హైదరాబాద్ నుండి బెంగళూరు వెళ్లాల్సి వచ్చింది. కరోనా మహమ్మారి తర్వాత ప్రపంచం నెమ్మదిగా గాడిలో పడుతోంది, ప్రయాణాలు కూడా మళ్ళీ పుంజుకుంటున్నాయి. ఇది సుదీర్ఘ విరామం తర్వాత చేస్తున్న మొదటి ప్రయాణం కావడంతో, నాలో ఒక రకమైన ఉత్సాహం, అదే సమయంలో ఇంటర్వ్యూ గురించి చిన్నపాటి టెన్షన్ ఉన్నాయి. నేటి కాలంలో విమాన ప్రయాణాలు, ఏసీ స్లీపర్ ప్రైవేట్ ట్రావెల్స్ అందుబాటులో ఉన్నప్పటికీ, నాకు మొదట్నుంచి ఒక బలమైన అలవాటు ఉంది—అదే ఆర్టీసీ (RTC) బస్సు ప్రయాణం. వాటిలోని భద్రత, డ్రైవర్ల బాధ్యతాయుతమైన డ్రైవింగ్, మరియు ఆ బస్సులో ఉండే ఒక రకమైన సామాజిక వాతావరణం నాకు ఎంతో కంఫర్ట్‌గా అనిపిస్తాయి. ప్రైవేట్ బస్సుల వేగం కంటే, ఆర్టీసీ అందించే ప్రశాంతత నాకు చాలా ఇష్టం. అందుకే, ఆ రోజు కూడా వెనుకాడకుండా ఆర్టీసీ బస్సునే ఎంచుకున్నాను.

ఆ రోజు సాయంత్రం హైదరాబాద్‌లోని బస్ స్టేషన్‌లో బస్సు ఎక్కి నా సీటులో స్థిరపడ్డాను. బస్సు నగరం దాటుతూ నెమ్మదిగా కదులుతోంది. నగరపు ట్రాఫిక్, జనసందోహం వెనుకబడుతుంటే, మనసులో ఇంటర్వ్యూకి సంబంధించిన మెలకువలు తిరుగుతున్నాయి. బస్సులో టీవీ ఆన్ చేస్తారేమోనని కాసేపు ఎదురుచూశాను. కానీ కండక్టర్ వచ్చి, "ఎవరూ టీవీ వైపు చూడట్లేదండి, అందరూ ఫోన్లలోనే నిమగ్నమై ఉన్నారు" అని చెప్పడంతో ఆ ఆలోచన విరమించుకున్నాను. నిజమే, ఈ కాలంలో అందరి చేతిలో ఒక స్మార్ట్‌ఫోన్, కళ్ళ ముందు ఒక డిజిటల్ ప్రపంచం ఉంది. నేను కూడా ఫోన్లో ఏదైనా వార్త చూద్దామని ప్రయత్నించాను, కానీ ఇయర్ ఫోన్స్ వల్ల చెవి నొప్పి వస్తోంది, పైగా సౌండ్ క్లారిటీ కూడా సరిగ్గా లేదు. చివరకు, నా ఫోన్‌ను పక్కన పడేసి, కిటికీ గుండా బయట కనిపిస్తున్న దృశ్యాలను చూస్తూ లోకం మరిచిపోయాను. బస్సు నగరం దాటి హైవే ఎక్కింది, చల్లని గాలి కిటికీ గుండా ముఖానికి తగులుతుంటే, ఎన్నో ఆలోచనలు మెదడును చుట్టుముట్టాయి.

నా పక్క సీటులో ఇద్దరు యువకులు ఉన్నారు. వారిద్దరూ బీటెక్ విద్యార్థులని, ఏదో ప్రాజెక్ట్ పని మీద లేదా పరీక్ష కోసం బెంగళూరు వెళ్తున్నారని వారి మాటలను బట్టి అర్థమైంది. వారిద్దరూ తీవ్రమైన ఉత్సాహంతో మొబైల్స్‌లో ఐపీఎల్ మ్యాచ్ చూస్తున్నారు. నా దురదృష్టమో లేక ఆ అబ్బాయిల అదృష్టమో కానీ, ఆ రోజే ఎవరో 'అభిషేక్' అనే ప్లేయర్ సెంచరీ కొట్టాడట. వారి ఉత్సాహం, చేసే అరుపులు చూస్తుంటే నాకు కూడా కాసేపు నవ్వు వచ్చింది. క్రికెట్ అంటే మన భారతీయులకు ఒక పిచ్చి, ఒక భావోద్వేగం కదా! ఆ తర్వాత వారిని పలకరించి, ఎక్కడికి వెళ్తున్నారు, ఏమి పని మీద అని అడిగాను. వారు ఏదో పరీక్ష కోసం వెళ్తున్నామని చెప్పారు. కాసేపు క్రికెట్ స్కోర్లు, ఆటగాళ్ల ప్రదర్శన, బెంగళూరులో వాతావరణం గురించి మాట్లాడుకున్నాక, వారు మళ్ళీ మ్యాచ్‌లోనే లీనమైపోయారు. వారి ఉత్సాహం చూస్తుంటే నా కాలేజీ రోజులు గుర్తొచ్చాయి, జీవితంలో ఆ వయసులో ఉండే ఆ ఉత్సాహం ఎంత గొప్పదో అనిపించింది.

బస్సు కొన్ని గంటల తర్వాత భోజనం కోసం ఒక చోట ఆగింది. యాథావిధిగా ఆ హోటల్ పరిస్థితి చూస్తేనే భయం వేసింది. ప్రయాణాల్లో ఇలాంటి హోటళ్లలో తినడం మనకు అలవాటే. బస్సు దిగి కాసేపు ఆ ప్రదేశంలోని ప్రకృతిని, చల్లని గాలిని ఆస్వాదించి లోపలికి వెళ్ళాను. తినడానికి ఏమున్నాయా అని చూస్తూ ఒక టేబుల్ వద్ద కూర్చున్నాను. కాసేపటికే మరొక ఇద్దరు ప్రయాణికులు వచ్చి అదే టేబుల్‌లో కూర్చున్నారు.

మా మధ్య మాటలు మొదలయ్యాయి. సర్వర్ వచ్చి ఆర్డర్ కోసం అడిగినప్పుడు, మాలో ఒక చర్చ మొదలైంది. "బిర్యానీ తింటే బాగుంటుందేమో" అని ఒకరు అంటే, "కాదు, పెరుగన్నం ఉత్తమం, నా మాట వినండి, ప్రయాణాల్లో తేలికగా ఉంటుంది" అని నేను సలహా ఇచ్చాను. మరొకరు "మీల్స్ తీసుకుందాం" అన్నారు. చివరకు తలా ఒక రకం ఆర్డర్ చేశాం. కానీ, చివరకు తేలిందేమిటంటే, ఆ హోటల్‌లో పెరుగన్నమే కొంచెం నయం! అందరూ నా వైపు చూసి, మళ్ళీ ఒక కర్డ్ రైస్ ఆర్డర్ చేశారు. ఆ టేబుల్ వద్ద ఉన్న వారిలో ఒకతను తనను తాను డాక్టర్‌గా పరిచయం చేసుకున్నాడు. "ఏ స్పెషలైజేషన్ అండి?" అని అడిగితే, "ఫిజియోథెరపీ" అని చెప్పాడు. లోపల నేను, 'ఓరిని, ఫిజియోథెరపీ అని చెప్పకుండా డాక్టర్ అంటావా!' అని మనసులోనే నవ్వుకున్నాను. కానీ వృత్తి ఏదైనా గౌరవించాల్సిందే కదా అని సర్దుకుపోయాను.

అయితే, భోజనం అయిపోయాక అతను "ఇక్కడ టీ ఉంటుందా?" అని అడగడం గమనించాను. నా మనసులో, "పెరుగన్నం తిని, వెంటనే టీ ఏంటి బాబూ.. ఆ రెండూ కలిస్తే కడుపులో విరిగిపోదా!" అని అనుకున్నాను. అది వినగానే నాకు చాలా వింతగా అనిపించింది. బయటికి వచ్చాక అతను టీ తాగడం చూసి, ఇక ఉండబట్టలేక అడిగాను, "పెరుగన్నం తిన్నాక టీ తాగడమేంటి డాక్టర్ గారు?" అని. అప్పుడు అతను చెప్పిన సమాధానం విని నేను విస్తుపోయాను. "అంటే.. టీకి, పెరుగుకి మధ్యలో నేను ఒక కేక్ తిన్నాను కదండీ, అందుకే ఏమీ కాదు" అని చాలా సింపుల్‌గా చెప్పాడు. ఆ కాంబినేషన్ విన్నాక నాకు నవ్వాలో, ఆశ్చర్యపోవాలో అర్థం కాలేదు. జీవితంలో ఇలాంటి విచిత్రమైన అభిరుచులు కూడా ఉంటాయని అప్పుడు అర్థమైంది.

అలా ప్రయాణం సాగింది. ఆ డాక్టర్ గారితో ప్రొఫెషనల్ విషయాలు, మిగతా వారితో కబుర్లు చెప్పుకుంటూ ఎప్పుడు నిద్రపోయానో కూడా తెలియలేదు. ఉదయం లేచి ఒకరికొకరు బై బై చెప్పుకుని ఎవరి దారిలో వారు వెళ్ళిపోయాం. నా ఇంటర్వ్యూ సాయంత్రం 4 గంటలకు పూర్తయింది. ఇంటర్వ్యూ బానే జరిగింది, కానీ ఆ తర్వాత ఎవరినైనా కలవడానికి సమయం లేకపోవడంతో, తిరుగు ప్రయాణం కోసం మేజెస్టిక్ బస్ స్టాండ్‌కు చేరుకున్నాను.

హైదరాబాద్‌కు వెళ్ళే మొదటి బస్సు ఎక్కేయాలని నిర్ణయించుకున్నాను. కానీ 6 గంటల వరకు ఒక్క బస్సు కూడా రాలేదు. నిరీక్షణ మొదలైంది. ఆ స్టాండ్‌లో ఉన్న రద్దీని, గందరగోళాన్ని గమనిస్తుంటే, ప్రపంచం ఎంత వేగంగా కదులుతుందో అనిపించింది. చివరకు ఒక బస్సు వచ్చింది. ఆ బస్సు ఎక్కి లోపలికి వెళ్ళగానే నాకు నోరు వెళ్ళబెట్టేంత ఆశ్చర్యం కలిగింది. ఆ బస్సులో డ్రైవర్, కండక్టర్ ఇద్దరూ నిన్న రాత్రి మేము ప్రయాణించిన వారే! ఇదేదో సినిమా కథలా అనిపించింది. బస్సు అదే, సిబ్బంది అదే, మళ్ళీ మేమే అదే బస్సులో! ఇంతటి యాదృచ్ఛికం జరగడం నిజంగా అద్భుతం.

నేను సీటులో కూర్చుండగా, వెనక నుంచి ఎవరో "అరేయ్ అన్న రా.." అని అరవడం వినిపించింది. వెనక్కి తిరిగి చూస్తే, నిన్న రాత్రి మొబైల్‌లో ఐపీఎల్ మ్యాచ్ చూసిన అదే బీటెక్ బాబులు! నేను నమ్మలేకపోయాను. "మీరు కూడా ఇదే బస్సా? ఎగ్జామ్ అయిపోయిందా?" అని అడిగాను. "అయిపోయింది అన్నా, తిరుగు ప్రయాణం" అని వారు చిరునవ్వుతో చెప్పారు. ప్రపంచం ఎంత చిన్నదో కదా!

మరికొద్దిసేపటికి, నిన్న భోజనం చేసిన ఆ ఫిజియోథెరపీ డాక్టర్ గారు కూడా బస్సులోకి వచ్చారు. నాకు ఒక్కసారిగా నవ్వు ఆగలేదు. ఒకే బస్సులో, ఒకే రూట్లో, ఎలాంటి రిజర్వేషన్లు లేకుండా, అందరం యాదృచ్ఛికంగా మళ్ళీ కలుస్తామని ఎవరైనా ఊహించగలరా? జీవితంలో అప్పుడప్పుడు ఇలాంటి వింత సంఘటనలు జరుగుతుంటేనే కదా, అవి జ్ఞాపకాలుగా మిగిలిపోయేది.

ఆ రోజు ప్రయాణం నాకు ఒక గొప్ప పాఠాన్ని నేర్పింది. మనం ఎవరిని ఎప్పుడు, ఎక్కడ కలుస్తామో తెలియదు. ఈ ప్రయాణం కేవలం గమ్యాన్ని చేరుకోవడమే కాదు, ఇలాంటి మధురమైన జ్ఞాపకాలను ప్రోగు చేసుకోవడం కూడా అనిపించింది. ప్రపంచం చాలా చిన్నది, మనం ప్లాన్ చేసిన దానికంటే విధి ఆడే ఆటలే చాలా వినోదాత్మకంగా, ఆశ్చర్యకరంగా ఉంటాయి. ఎవరూ ఊహించని విధంగా జరిగిన ఈ ప్రయాణం, నా మదిలో ఎప్పటికీ ఒక తీపి జ్ఞాపకంలా ఉండిపోతుంది. మనుషుల మధ్య ఉండే ఆ అదృశ్యమైన బంధమే ప్రయాణాలకు అందాన్ని ఇస్తుంది. ప్రయాణం చేయండి, కొత్త వ్యక్తులను కలవండి, కథలను సేకరించండి—జీవితం అప్పుడే పరిపూర్ణం అవుతుంది. ఇలాంటి యాదృచ్ఛిక సంఘటనలే మనకు మళ్ళీ మళ్ళీ ప్రయాణాలు చేయాలనే ఉత్సాహాన్ని ఇస్తాయి.


సమాప్తం.. 


-----  *** ----


Wednesday, April 1, 2026

42 ) ఆశ కథ

 ఆశ - (chinna katha )


“గుడ్ మార్నింగ్ స్టూడెంట్స్ ” అంటూ శర్మ గారు క్లాస్ మొదలు పెట్టారు. అతను చెప్తున్నది తొమ్మిదవ తరగతి మ్యాథమెటిక్స్ క్లాస్.

“అందరు జామెట్రీ బాక్స్ తెచ్చారు కదా .. ఓపెన్ చేయండి .. ఇవాళ మనం ట్రైయాంగిల్స్ ఎలా చేస్తారో చూద్దాం” అంటూ బోర్డు మీద చెప్తూ వెళ్తున్నాడు.

బోర్డు మీద జామెట్రీ ట్రైయాంగిల్స్ , స్క్వేర్స్ ,రెక్టయాంగిల్స్ అంటూ చెప్పుకుంటూ వెళ్తున్నారు. స్టూడెంట్స్ అందరూ తమ జామెట్రీ బాక్స్ లోని ఆయుధాలు తీసి యుద్ధవీరుల్లాగా చాలా కష్టపడుతున్నారు. దాదాపు క్లాస్ లో అందరు స్టూడెంట్స్ కూడా సార్ తో పాటే ఆ బొమ్మలు గీసే ప్రయత్నం చేస్తున్నారు.

ఒక్కరు తప్ప. ఆ అమ్మాయి పేరే ఆశ.

ఆశకు ఉపాద్యాయుడు గీస్తున్న బొమ్మలన్నీ పిచ్చి గీతల్లాగా కనిపిస్తున్నాయి. కాసేపు ఎలా గీయాలా అని ప్రయత్నించాక ఇక లాభం లేదు అనుకుందో ఏమో పెన్సిల్ స్కేల్ పక్కన పడేసి ఆశ తన కుర్చీలో కూలబడి, శర్మ మాస్టారునే చూస్తూ ఉండిపోయింది. పాఠం వినకుండా తన నోట్‌బుక్‌లో బొమ్మలు గీస్తోంది.

ఆశ కు ఎప్పుడూ గణితం అన్నా సంఖ్యలన్నా ఆమె కళ్ల ముందు అర్థం లేని గీతలుగా కదులుతూ ఉండేవి. ఎంత ప్రయత్నించినా ఆ సంఖ్యలు తన మనసుకు ఎక్కేవి కాదు. అందువల్ల ఎగ్జామ్స్ లో కూడా ఎప్పుడు మాథెమాటిక్స్ (గణితం)లో ఎప్పుడు తక్కువ మార్కులు వచ్చేవి. అది ఆమెలో మరింత నిరాశను పెంచింది.

తన సమస్య ఏమిటి అని అడిగిన వారు లేరు, ఆశ కూడా కాస్త భయస్తురాలు కావటం చేత ఎవరిని సహాయం అడగలేక పోయింది. నెమ్మది నెమ్మది గా అందరి నుంచి దూరంగా లాస్ట్ బెంచ్ కి వెళ్ళిపోయింది. తన సమస్య ఇది అని అర్ధం కానీ క్లాసుమేట్స్ తనకి "లాస్ట్ బెంచర్" అని పేరు పెట్టి నవ్వుకుండేవారు. ఆ నవ్వులు తన వరకు వినపడేవి.

తనకి రిపోర్ట్ కార్డు ఇచ్చిన ప్రతి సారి ఆమె తల్లిదండ్రులు అరిచే వారు. ఇంక చెప్పి- చెప్పి లాభం లేదు ఆశకి ఇక చదువు రాదు అనుకుని ఆశ మీద తమ ఆశలు వదిలేసుకున్నారు, తన క్లాస్‌మేట్స్ కూడా తరచుగా ఆమె మర్క్స్ గురించి గుసగుసలాడుకోవటం తాను కూడా గమనించేది. కానీ చేసేది లేక తనలో తానే కుమిలిపోయేది. కానీ తను భాద పడినట్టు బయట పడితే ఇంకా భాద పెడతారు అనుకుని తన బాధని బయటపడకుండా జాగ్రత్త పడింది. ఆ జాగ్రత్తే ఆమెకి “పొగరు” అనే ఇంకో పేరుని కూడా తీసుకొచ్చింది .

ఉపాధ్యాయులు అందరు కూడా ఈ అమ్మాయి ఎటూ చివరి బెంచీ నే కదా ఏం చదువుతుంది లే అని నిర్ణయించేసుకొని ఆశను పట్టించుకోవటం మానేశారు.

అయితే, మిస్టర్ శర్మ గారు మాత్రం వారికీ భిన్నంగా ఉండేవాడు. అతను ఆశ లోని అల్లరి కళ్ళ వెనకాల ఉన్న భాదను , ఆమెను లోతుగా పరిశీలించి చూసేవారు. ఆమె నిర్లక్ష్యం పొరల కింద దాగి ఉన్న మేధస్సు లోని మెరుపును, సామర్థ్యం లోని నిప్పును చూశాడు. ఇతర ఉపాధ్యాయులు ఆశను "ఆశ లేనిది" అని ముద్ర వేశారు, కానీ మిస్టర్ శర్మ అలా అనకుండా వారించాడు.

ఒక మధ్యాహ్నం, అందరూ లంచ్ అయ్యాక పిల్లలు బయటకు వెళ్ళిపోయిన తర్వాత, మిస్టర్ శర్మ ఆశను తన డెస్క్ దగ్గరకు పిలిచాడు. ఆశ ఎప్పటిలాగే ఏమి ఉపన్యాసం వినాల్సి వస్తుందో అనుకుంటూ వెళ్ళింది.

మిస్టర్ శర్మ ఆమెతో , "ఆశ, చెప్పు, గణితంలో నీకు ఏ చాప్టర్ కష్టంగా అనిపిస్తుంది ?" అని అడిగారు.

ఆశ ఆశ్చర్యపోయింది. ఆమెను ఇంతకు ముందు ఎవరూ అలా అడగలేదు.

తటపటాయిస్తూనే , ఆమె “సార్ .. నాకు బేసిక్స్ అర్థం కావడం లేదు .. కానీ క్లాస్ లో అడగాలంటే ఎవరైనా నవ్వుతారేమో అని అడగడానికి సిగ్గుపడి పోతుంటాను సార్ ” అని తన భాద అంతా చెప్పింది. మిస్టర్ శర్మ ఓపికగా విన్నాడు, అప్పుడప్పుడు తల ఊపాడు.

"నువ్వు కొత్తగా ఏదైనా ప్రయత్నించడానికి సిద్ధంగా ఉన్నావా?" అని అతను అడిగాడు.

"సరే స్కూల్ తర్వాత కేవలం పదిహేను నిమిషాలు, నేను స్కూల్ లోనే ఉంటాను నన్ను కలవు … వారానికి మూడు సార్లు, నీకు ఉన్న ఏ సందేహాలు అయినా సరే అడుగు చెప్తాను , నేను ఎవ్వరికి చెప్పను ."

ఆశకు సందిగ్ధం లో పడింది, కానీ మిస్టర్ శర్మ కళ్ళలో ఏదో ఒక మెరుపు సహాయం చేయాలన్న నిజాయితీ కనిపించింది - సహాయం చేయాలనే నిజమైన తపన కనిపించింది - అది ఆమెకు ఇంతకు ముందు ఎవరి దగ్గర కనపడలేదు . తటపటాయిస్తూనే ఆమె అందుకు అంగీకరించింది.

మొదట కొన్ని సెషన్లు ఇబ్బందికరంగా అనిపించాయి . ఆశ ఇంకా ఏదయినా అడగటానికి తటపటాయించేది , కానీ మిస్టర్ శర్మ చాలా ఓపికగా పర్వాలేదు అని ప్రోత్సహించేవారు. ఆయన కేవలం ఆ చాప్టర్ ను వివరించడమే కాదు; అతను రోజువారీ ఉదాహరణలను ఉపయోగించి చెప్పేవారు , రేఖాచిత్రాలు ద్వారా వివరించే వారు ,అంతే కాకుండా సూత్రాలను (ఫార్ములాస్)ను గుర్తుంచుకోవడానికి ఆమెకు చిన్న చిన్న ట్రిక్స్ కూడా తయారు చేశాడు. ఆశ చెప్పిన ప్రతి సరైన సమాధానాన్ని, ఎంత సరళమైనదైనా సరే, ఎంత కష్టమైనదైన సరే అభినందించి ప్రోత్సహించేవారు.

నెమ్మదిగా నెమ్మదిగా ఆశలో ఏదో కొంత మార్పు వచ్చింది. తరువాత ఆమెలో గుర్తించలేనంతగా పెద్ద మార్పు స్పష్టంగా కనపడుతోంది. ఇప్పుడు కొద్దిగా పెద్ద ప్రశ్నలు కూడా అర్థం కావడం ప్రారంభించాయి. ప్రశ్నలు అడగాలనే భయం కూడా తగ్గింది. మొదట్లో హోమ్‌వర్క్ అని అడిగితే చేయలేదు అని నిర్లక్షయంగా చెప్పే ఆశ , ఇప్పుడు హోమ్‌వర్క్ కూడా చేస్తోంది ఎవరి బలవంతం మీదనో కాదు, తన పెరుగుతున్న అవగాహనతో. క్లాసు జరుగుతున్నపుడు ఆమె ఇపుడు పిచ్చి బొమ్మల గీయటం లేదు , వాటి స్థానంలో రఫ్ నోట్స్ లో రాస్తోంది.

ఆ రోజు హాఫ్ ఇయర్లి ఎక్సమ్ రిజల్ట్స్ పేపర్స్ ఇచ్చేరోజు. ఒక్కొక్కరి పేపర్స్ ఇస్తున్న మిస్టర్ శర్మ గారు ఆశ ప్రకటించినప్పుడు, "ఆశ, 85%" అని పిలవగానే తరగతి గదిలో నిశ్శబ్దం ఆవరించింది. అందరి కళ్ళు ఆశ వైపే ఉన్నాయ్. ఆశ తన పేపర్ తీసుకుంది. తనని తానే నమ్మలేక పోయింది. పేపర్ చూసుకుంటున్న ఆశ కళ్ళు తనకు తెలీకుండా కన్నీటి భాష్పాలు రాలుతున్నాయి.

ఆశ కళ్ళు విప్పారాయి. ఆమె ఇంత ఎక్కువ మార్కులు ఎప్పుడూ సాధించలేదు. ఆమె క్లాస్‌మేట్స్ షాక్‌లో ఉన్నారు. కొందరు నమ్మలేనట్లుగా ఆమె వైపు చూస్తుంటే , మరికొందరు కొత్తగా వచ్చిన గౌరవంతో చూశారు. మిస్టర్ శర్మ పెదవులపై చిన్న చిరునవ్వు, వారి భాగస్వామ్య కృషికి నిశ్శబ్ద అంగీకారం.

ఈ కథలోని నీతి:

మొదటిది, విద్యార్థులకు, అంకితభావం మరియు సరైన మార్గదర్శకత్వంతో ఎవరైనా తమ సవాళ్లను అధిగమించి విజయం సాధించగలరని ఇది చూపిస్తుంది. ఆశ యొక్క మార్పు తక్షణం కాదు; ఇది నిరంతర కృషి ఫలితం.

రెండవది, ఓపిక, నమ్మకం ఉండాలి . ప్రతి విద్యార్థికి సామర్థ్యం ఉందని, మరియు కొన్నిసార్లు వారికి కావలసిందల్లా వారిని నమ్మే ఒక వ్యక్తి మాత్రమేనని ఇది మనకు బోధిస్తుంది


writer : Harish Babu (9902015746)





41 ) మెకానికల్ ఇంజనీరింగ్ sidharth...( కథ )

 పగటి కలలు...( కథ )

సిద్ధార్థ్ అనేవాడు మెకానికల్ ఇంజనీరింగ్ డిపార్ట్‌మెంట్‌లో లెక్చరర్‌లందరికీ పెద్ద సమస్య.


 అతను చదువులో బలహీనుడు కాడు, కానీ ఎప్పుడూ లేటుగా రావడం, ఫోన్‌తో అందరికీ ఇబ్బంది కలిగించే అలవాట్లు ఉండేవి. అతని ఫోన్ ఎప్పుడూ వైబ్రేట్ అవుతూ ఉండేది. తరగతి మధ్యలో మోగేది, ప్రెజెంటేషన్లప్పుడు పెద్దగా వైబ్రేట్ అయ్యేది, ఒక ముఖ్యమైన పరీక్షలో అయితే ఏకంగా పాట మోగేది. అతను పదిహేను నిమిషాలు ఆలస్యంగా వచ్చి, తరగతికి అడ్డుపడేవాడు. తర్వాత సగం సమయం డెస్క్ కింద ఫోన్ చూస్తూ గడిపేవాడు. చాలామంది లెక్చరర్‌లు అతని విషయంలో ఆశ వదులుకొని, కోపంగా చూడటమో లేదా నిట్టూర్చడమో చేసేవారు.


అప్పుడు డాక్టర్ అంజలి రావు అనే కొత్త లెక్చరర్ 'అడ్వాన్స్‌డ్ థర్మోడైనమిక్స్' చెప్పడానికి వచ్చారు. ఆమె తెలివైనవారు, గొంతు పెంచకుండానే గౌరవాన్ని పొందే అద్భుతమైన శక్తి ఆమెకుంది. ఆమె మొదటి రోజే, సిద్ధార్థ్ తన పాత అలవాటు ప్రకారం లేటుగా వచ్చాడు, అతని ఫోన్ మోగుతోంది.


డాక్టర్ రావు తన లెక్చర్‌ను ఆపి, సిద్ధార్థ్‌ను చూసింది.


 "మిస్టర్ సిధార్డ్ ," ఆమె నెమ్మదిగా కానీ స్పష్టంగా అంది, "మీ ఫోన్ థర్మోడైనమిక్స్ రెండో నియమాన్ని బాగా అర్థం చేసుకోవాలనుకుంటోంది అనుకుంటాను. దానికి 'సైలెంట్' మోడ్‌ను నేర్పించగలరేమో కదా?"


క్లాసులో మెల్లగా నవ్వులు వినిపించాయి. ఎప్పుడూ వెటకారంగా మాట్లాడే సిద్ధార్థ్‌కు మాట రాలేదు. అతను మెల్లగా సారీ చెప్పి, ఫోన్‌ను సైలెంట్ చేశాడు.


తరువాతి కొన్ని క్లాసుల్లో ఒక చిన్న మార్పు కనిపించింది. సిద్ధార్థ్ ఫోన్ కొద్దిగా వైబ్రేట్ అయినా, డాక్టర్ రావు ఆగి అతని వైపు చూసేది, ఆమె చూపు ఏమాత్రం మారకుండా. ఆమె అతన్ని ఎప్పుడూ తిట్టలేదు, క్లాసు ముందు ఎప్పుడూ అవమానించలేదు. బదులుగా, ఆమె కళ్ళలో ఒక నిశ్శబ్ద ప్రశ్న, తాను ఆశించే గౌరవం గురించి సున్నితమైన గుర్తు ఉండేది.


ఒకరోజు, డాక్టర్ రావు బోర్డుపై ఇచ్చిన ఒక కష్టమైన సమస్యలో సిద్ధార్థ్ బాగా మునిగిపోయి ఉన్నాడు. అతను నిజంగా ఆలోచిస్తున్నాడు, ఇది తరగతిలో అతనికి అరుదు. అతను సమాధానానికి దగ్గరగా ఉన్నప్పుడు, అతని ఫోన్ పెద్దగా పాటతో మోగింది. అతను ఉలిక్కిపడ్డాడు, అతని ఏకాగ్రత చెదిరింది. అతను డాక్టర్ రావు వైపు చూశాడు, ఎప్పటిలాగే తీర్పు కోసం సిద్ధంగా ఉన్నాడు. కానీ ఈసారి, ఆమె మెల్లగా నవ్వి, 

"అత్యంత కఠినమైన విషయాలకు కూడా కొన్నిసార్లు ప్రశాంతమైన మనస్సు కావాలి మిస్టర్ శర్మ. బహుశా కొద్దిగా ప్రయత్నించు ?" అంది.


అది సిద్ధార్థ్‌కు ఒక ముఖ్యమైన మలుపు. అది అతను అలవాటు పడిన అవమానం కాదు, కానీ నిజమైన గ్రహింపు, అర్థం చేసుకునే పద్ధతిలో చెప్పబడింది. అతను తన ఫోన్‌ను సైలెంట్‌గా ఉంచడం ప్రారంభించాడు, ఆపై దాన్ని బ్యాగ్‌లో పెట్టడం మొదలుపెట్టాడు. 

అతను బాగా ఏకాగ్రత చూపగలనని, మరింత అర్థం చేసుకోగలనని, థర్మోడైనమిక్స్ కష్టమైన భాగాలను కూడా ఆస్వాదించగలనని తెలుసుకున్నాడు. అప్పుడప్పుడూ కొన్ని నిమిషాలు ఆలస్యంగా వచ్చేవాడు, కానీ ఫోన్ ఇక సమస్య కాదు.


ఒక మధ్యాహ్నం, ఒక మంచి క్లాస్ తర్వాత, సిద్ధార్థ్ అక్కడే ఉండిపోయాడు. "డాక్టర్ రావు, నేను... మీకు థాంక్స్ చెప్పాలనుకుంటున్నాను."

డాక్టర్ రావు అతని వైపు చూసింది, ఆమె కళ్ళలో నిజమైన ఆప్యాయతతో. "దేనికి, మిస్టర్ శర్మ?"


"నాపై ఆశ వదులుకోనందుకు, మరియు కొన్ని చెడ్డ అలవాట్లు మంచి పనులకు అడ్డుపడతాయని నాకు అర్థం చేయించినందుకు."


డాక్టర్ రావు కేవలం తల ఊపింది. "మిస్టర్ శర్మ, నేర్చుకోవడం ఒక ప్రయాణం. కొన్నిసార్లు, పెద్ద పెద్ద పాఠాలు పుస్తకాలలో దొరకవు."


Tuesday, March 31, 2026

38 ) సంయుక్త కథ ** samyuktha katha

******************

*** సంయుక్త కథ ***

******************


రమేష్ విదేశాల్లోబాగాడబ్బుసంపాయించి చాల కాలం తరువాత ఇపుడే హైదరాబాద్ లో లాండ్ అయ్యాడు 


సిటీ లోకి వస్తూనే బస్ స్టాండ్ లో తన పాత ఫ్రెండ్ "సంయు (సంయుక్త)" కనపడగనే కార్ యూట్యూర్న్ తీసుకోమని చెప్పి అటువైపు నుంచి సంయుని దగ్గరగా చూసాడు 


పలకరించాలని అనుకున్నాడు ..కానీ ఆగిపోయాడు.. 

  తన మెడలో మంగళసూత్రం ఉంది కానీ మొహంలో ఇంతకుముందు చూసినంత మెరుపు లేదు కళావిహీనంగా ఉంది


" సంయు కి పెళ్లి అయినట్టుంది మరోసారి కలవచ్చు లే " అని అనుకోని కారు ఇంటికి పోనివ్వమని అన్నాడు 


తన సెక్రెక్టరీ ( హనుమంతు) ని సంయు ఇప్పుడు ఏం చేస్తుందో ఎక్కడ ఉంటుందో ఆ డీటెయిల్స్ అన్ని కనుక్కో మని చెప్పాడు రమేష్.


హనుమంతు బాగా ఎంక్వైరీ చేసి తన బాస్ రమేష్ కి సమ్యూ గురించి చెప్పాడు 

...

"సార్ ఇంక్వైరి సంయుక్త మేడం గురించి చేసాను.... మేడం ఇప్పుడు కొన్ని ఆర్థిక సమస్యల లో ఉంది ... సాఫ్ట్ వేర్ జాబ్ చేస్తున్న తన భర్త కి ఈమద్యే జాబ్ పోయిందని... ఇంటికోసం కార్ కోసం చేసిన అప్పులు కట్టుకోలేక ఇబ్బంది పడుతున్నాడు ... , . అంతకముందు సంయుక్త వాళ్ల నాన్నగారు అంతో ఇంతో హెల్ప్ చేసేవారట.. కానీ అయన కూడా ఈ మధ్య కాలం చేశారట... మరి సమ్యూ తను ఏదైనా ఉద్యోగం చేస్తాను అంటే వద్దంటాడు వాళ్ళ అయన... "అని రమేష్ కి చెప్పాడు 


సంయుకి వాళ్ళ ఫ్యామిలీ కి ఏదయినా సహాయం చేయాలనీ మనసులో అనుకున్నాడు రమేష్


  బాగా ఆలోచించాక రమేష్ సాఫ్ట్వేర్ ఇన్స్టిట్యూట్ లో ఓనర్ అయినా తన ఫ్రెండ్ కి కాల్ చేసి అతనికి "సంయు " భర్త కి కాల్ చేసి ఇలా చెప్పమని చెప్పాడు 


" హలో సర్ .... మాకు వచ్చిన ఎంక్వవరీస్ అన్నిటిని ప్రతినెలా డ్రా తీస్తాము సార్.....ఈ నెల .... మీ నెంబర్ లక్ డ్రా పిక్ అయింది ... మీరు కనుక మా ఇన్స్టిట్యూట్లో ఈ కోర్స్ జాయిన్ అయ్యి కంప్లీట్ చేస్తే ... ప్లేసెమెంట్ కూడా అరేంజ్ చేస్తాము ... కాకపోతే ఒక ఓబీలిగాషన్...మీ ఫోటో నీ ప్లేస్మెంట్ లిస్టులో వాడుకుంటాం.. అలా మీకు ఓకే అంటే చెప్పండి క్లాస్ స్టార్ట్ చేస్తాము " అని కాల్ చేయమని చెప్తాడు రమేష్ 


ఆ ప్రపోజల్ కి సంయుక్త భర్త ఒప్పుకుని సాఫ్ట్వేర్ కోర్స్ చేసి ఉద్యోగం కూడా తెచ్చుకున్నాడు.. అలా సంయుక్త భర్తకి 

2 నెలలు లోనే మంచీ ఉద్యోగం వచ్చేలా చేశాడు


    ఆ తరువాత ఒక రోజు సంయుక్త వాళ్ళ కాలనీ వైపు వెళ్ళాడు. అనుకోకుండా సంయుక్త ని సూపర్ మార్కెట్ దగ్గర చూసి పక్కకి వెళ్లి దాక్కొని సంయుక్త మొహం వంక చూశాడు రమేష్ .... సంయు మొహం ఇపుడు కాస్త ఆనందంగా కనిపిస్తుంది .... సూపర్ మార్కెట్ లో సంయుక్త వాళ్ళ పక్క ఫ్లాట్ ఆంటీ తో మాట్లాడుతుండటం గమనించాడు .... 


"తిరుపతి వెళ్ళాలి ఆంటీ ...దేవుడి దయవల్ల ఆయనకి ఈమద్యే మంచి జాబ్ వచ్చింది .... నాకు కూడా ఏదైన జాబ్ ఉండుంటే ... ఇలా కష్ట కాలంలో దిగులు ఉండకుండా ఉండేది " అనటం విన్నాడు


అవునా సమ్యూ జాబ్ చేయాలని అనుకుంటుందా అని తెలుసుకున్నాడు రమేష్ కానీ సమ్యూ అంత టాలెంట్ పెట్టుకొని జాబ్ కాకుండా ఏదైనా బిజినెస్ స్టార్ట్ చేసేలా చేస్తే ఎప్పుడూ హ్యాపీ గా ఉంటుంది కదా అనుకున్నాడు ... 


తనకు బాగా గుర్తు కాలేజీ లో ఉన్నపుడు రక రకాల వంటలు చేసి అందరికీ తినిపించేది సంయు ...

 "మీ అమ్మ చేసారా" అంటే 

"కాదు నేనే చేశాను" అని గర్వాంగా చెప్పేది ... ...తన వంటల మీద ఏదైనా కామెంట్ చెస్తే ..చాల సార్లు వాదం కూడా పెట్టుకునేది. 


రమేష్ కు ఒక ఆలోచన వచ్చింది అంత బాగా వంటలు చేసే సంయు వంటయింటి కి ఎందుకు పరిమితం కావాలి ...తన వంట రుచి పదిమంది చుస్తే అందరికీ తప్పకుండా నచ్చుతుంది ....అనుకున్నాడు ..


ఎలాగో అలా సంయు వాళ్ళ పక్క ఫ్లాట్ ఆంటీతో పరిచయం పెంచుకున్నాడు రమేష్ .


మాటల సందర్భం లో తాను సంయుక్త కోలేజి ఫ్రెండ్ ని అని తనకు సహాయం చేయాలనీ అనుకుంటున్నా అని చెప్పాడు .... ఆలా చేయటానికి మీ సహాయం కొంత కావాలి .....అని అంటే ...దానికి ఆ ఆంటీ ....


"తప్పకుండ బాబు ...ఒకరికి సహాయం చేయాలనే మంచి పనికి నేను ఎపుడు రెడీ .....నన్ను ఎం చేయమంటావో చెప్పు " అని అంది ...


 రమేష్ వివరించాడు ....

."మీరు ఒక రోజు సంయు ఇంట్లో కాస్త పచ్చడి కోసం వెళ్ళండి ఆంటీ.. భోజనం చేసాక మళ్ళి వెళ్లి .... పచ్చడి చాల బాగా చేసావ్ అమ్మ ..సంయుక్త ....నువ్వే పెట్టావా ఈ పచ్చడి . నీకు ఇంత బాగా పచ్చడి పెట్టడం వస్తుంది అనుకోలేదమ్మా. ..నీకు కుదిరితే .... మాకు కూడా ఒక కేజీ పెట్టగలవా అని అడగండి..ఆ తరువాత మీ అపార్ట్మెంట్ ఇంకా తెలిసిన వాళ్ళకి కూడా చేసిపెట్టేలా చేసి.. తనని బిజీ చేసేస్తే.. తన ఇష్టమైన చేస్తూనే నలుగురికి ఉపయోగం పడ్తుంది కదా ." అన్నాడు 


అలా ..ఆ తరువాత తరువాత వాళ్ళ అపార్ట్మెంట్ మొత్తం తన దగ్గ్గరే పచ్చళ్ళు , ఇంకా స్వీట్స్ చేయించుకునేలా ... చేశాడు ...


ఒక రోజు ఆ ఆంటీ ఇంత బాగా పెడ్తున్నావ్ నువే ఒక ఫుడ్ బిజినెస్ స్టార్ట్ చేయచ్చుకదా నీకు టైంపాస్ అవుతుంది ....ఇంకో నలుగురు నీ వల్ల బ్రతుకుతారు అని సలహా ఇచ్చింది..


ఈ ఆలోచన ఏదో బాగుంది అని సంయు తన భర్త అనుమతి తీసుకొని ఒక స్వగృహ స్వీట్స్ అండ్ పచ్చడ్లు షాప్ స్టార్ట్ చేసింది ..... ఆనతి కాలం లోనే ఆ మంచి పేరు వచ్చింది ఆ స్వీట్జ్ హౌస్ కి .. అలా అయ్యేలా చేశాడు..రమేష్ 


ఒక రోజు గుడికి వెళ్తే అక్కడ అ అనుకోకుండా రమేష్ కి సమ్యూ ఎదురు వచ్చింది..

.. తనని గుర్తు పట్టి రాయిలాగా ఉండి పోయింది....


రమేష్ ని చూసి ఒక్కసారి తన ఫ్లాష్ బ్యాక్ మెమరీస్ లోకి వెళ్లి పోయింది 


అది విజయవాడ .... రమేష్ సమ్యూక్తా ఓకే కాలేజ్ లో చదివేవారు ..రమేష్ కి సంయు తో చాల చనువు స్నేహం కూడా ... ఎంత అంటే వాళ్ళ ఇంటికి కూడా తీసుకెళ్లేది ...


కానీ ఒక రోజు సంయు లేని టైములో వాళ్ళ ఇంటికి వెళితే... వాళ్ళ నాన్న తనని చూసి 


 "ఏం బాబు నువ్వు మా అమ్మాయికి బాయ్ ఫ్రెండ్ వా ఏంటి ఎప్పుడూ తనతో ఏం పని నీకు స్టడీ ఐపోయింది కదా... ఇక ఏదైనా ఉద్యోగం వెతుక్కోవచ్చు కదా... ఇంకోసారి ఇటు వేపు కనిపించకు" అంటూ అవమానకరంగా మాట్లాడే సరికి ..సంయుక్త కి చెప్పకుండా.. తమ స్నేహానికి గుడ్ బై చేప్పి ఉద్యోగ ప్రయత్నాల్లో పడ్డాడు 


ఆ తరువాత కాస్త చిన్న జాబ్ లో సెటిల్ అయ్యాక సంయు గుర్తు వచ్చిమళ్ళీ కలిసే ప్రయత్నం చేశాడు 


కానీ అప్పటికే సంయు వాళ్ళు వెరే వూరు వెళ్లారు అని తెలుసుకొని బాధపడ్డాడు ఇక తను ఈ దేశంలో ఉండి ఏం చేయాలని ప్రమోషన్ తో పాటు విదేశాలకు వెళ్లారు ..


రమేష్ విదేశాల్లో ఉండగానే..సంయుక్త కి వివాహం అయిపొయింది..


..... 


గతం లో నుంచి వచ్చి మళ్ళీ కళ్ళముందు ఉన్న రమేష్ ను చూస్తోంది సంయుక్త 


అలా అపుడు దూరమైన రమేష్ మళ్ళీ ఇవాళ కనిపించాడు అని సంయు మనసు పులకరించింది 


"హాయ్ రమేష్ ఎలా ఉన్నావ్"

"నువ్వు ఎలా ఉన్నావు సంయు ?"


"నేను ఇపుడు చాలా బాగున్నాను .... నాలుగు నెలల ముందు నన్ను కలవాల్సి ఉంది నువ్వు ... నేను నేనులా లేను చాలా ప్రాబ్లమ్స్... సడన్ గా ఆ దేవుడికి నా మీద చాల జాలి కలిగినట్టు ఉంది వన్ ఇయర్ లో మొత్తం ప్రాబ్లమ్స్ ఎన్ని పరిష్కారం అయిపోయినాయి ..ఈ గుడిలో దేవుడు చాలా మహిమ కల వాడు... నేను ఈ గుడికి వచ్చి ఎం కోరుకుంటే అది జరుగుతోంది ... నువ్వు కూడా ఏమైనా కోరుకో తప్పకుండా జరుగుతుంది"


" అవునా ఇంతకీ ఇపుడు ఎం కోరుకున్నావ్ ఏంటి ....?"


" ఇప్పుడా ...ఇంకా ఏo కోరికలు ... ఏమి లేవు బాబు... జస్ట్ దేవుడికి థాంక్స్ చెప్పుకుని వెళ్దాం అని వచ్చా ... మేము ఇపుడు చాల సంతోషంగా ఉన్నాను.... అస్సలు ఇంతకీ ఏం ప్రాబ్లమ్స్ అని అడగవా ... " 


"అన్ని దారిలో చెపుదువులే కానీ ... ముందు కారులో కూర్చో... నేను నిన్ను మీ ఇంటి దగ్గర డ్రాప్ చేస్తా ... నువ్ కాదనద్దు ప్లీజ్ ... " 


" అందులో కాదనడానికి ఏముంది ... అయినా డ్రాప్ చేయటం ఏంటి ... ముందు నువ్ మా ఇంటికి పద ... నీతో చాల మాట్లాడాలి ఏమయిపోయావ్ ఇన్ని రోజులు ... నిన్ను మా హస్బెండ్ కి పరిచయం చేయాలి ... నువ్ మా ఇంట్లో భోజనం చేయాలి... మా బిజినెస్ నీకు చూపించాలి ఇంకా చాల ఉన్నాయ్ పద ... " అంది సంయు


ఇద్దరు గుడి మెట్లు దిగి రమేష్ కార్ ఎక్కారు .. ... కార్ మెల్లిగా వెళ్తోంది ...


"హ్మ్మ్ ... ఇపుడు చెప్పు సంయు ...ఎం జరిగింది ?" ( ఎటు నాకు తెలుసు కదా )


" ఎం జరిగిందంటే .... ... " ( అని జరిగిన విషయాలన్నీ ఒక్కొక్కటే చెప్పుకుంటూ వచ్చింది )


.." హే ఇక్కడ ఆపు కార్ ఇక్కడ ఆపు... కారు ....దిగు ఇలా రా" అని వాళ్ళ స్వీట్ షాప్ ముందు కార్ ఆపమని చెపింది సంయుక్త . 

.. తన బిసినెస్ అంతా హ్యాపీగా చూపించింది.


తరువాత ... సంయు ఇంటికి తీసుకుని వెళ్ళింది .రమేష్ ని తన హస్బెండ్ కి పరిచయం చేసింది 

వాళ్ల కాలేజీ నుంచి వాళ్లకున్న అనుబంధం గురించి చెప్పింది. 

సంయు గ్రాండ్ గా భోజనం చేసింది 

తను గుడి నుంచి ఇంటికి వెళ్లే లోపు అంత గ్రాండ్ గా అరేంజ్ చేయమని ఫోన్ లో ఎప్పుడు వాళ్ళ పని వాళ్ళతో చెప్పిందో అర్థం కాలేదు రమేష్ కి 

లంచ్ మెనూ అదిరిపోయింది


భోజనం చేస్తున్నంతసేపు రమేష్"సమ్యూ" కళ్ళలో ఒక మెరుపు చూశాడు ఈ మెరుపు కదా నిన్ను చూడాలని అనుకున్నది .


..ఒక హప్పినెస్ చూశాడు ... తాను కాలేజీ లో ఉన్నపుడు ఎంత చాలకిగా ఉండేదో అంతే చలాకీగా ఉంది .. ఇంకా ఇది చాలు నాకు ...నేను మళ్ళి USA తిరిగి వెళ్లిపోవచ్చు అనుకున్నాడు తన సెక్రటరీని ఫ్లైట్ టికెట్ బుక్ చేయమని చెప్పాడు


******* అది కథ *******


 "అవతలి వారికి ఆనందం అందిచటమే నిజమైన ప్రేమ..

మన అమ్మ నాన్న నీకు ఏదయినా కొనిచ్చి నీ మొహం లో ఆనందాన్ని చూసి

 వాళ్ళు ఎలా ఆనంద పడతారో.. 

నువ్వు ఇష్టపడ్డ వాళ్ళకి కుడా ఆనందాన్ని పంచుతున్నపుడు అంతే ఆనంద pondutavu 


అన్ని ప్రేమలు అంతే కేవలం బాహ్యమే కానక్కరలేదు 

మానసికంగా కూడా ప్రేమించవచ్చు.. "


***********************

Writer : Harish Babu (9902015746)


#harishsworld

Wednesday, December 10, 2025

story 36) హోమ్ టూర్... కథ

 హోమ్ టూర్... కథ

------
చదివింది బీటెక్ అయినా గవర్నమెంట్ జాబ్ వచ్చినందుకు చాలా సంతోషించాడు సతీష్
గవర్నమెంట్ జాబ్ కానీ నెలలో పదిహేను రోజులు టూర్స్ వెళ్లాల్సి వచ్చేది.

అలాగే ఒకసారి బెంగళూరు వెళ్లి పదిహేను రోజుల తర్వాత బాగా అలసిపోయి ఇంటికి వచ్చాడు
కాలింగ్ బెల్ రింగ్ అవటం తో డోర్ తీసి దిష్టిబొమ్మలా నుంచుంది భార్య సీత

'ఏంటి సీతామహాలక్ష్మి..... లోపలికి రానివ్వవా ఏంటి అడ్డంగా నుంచుని ఉన్నావు? " అంటూ చిరాగ్గా భార్యని తప్పుకోమని లోపలికి నడిచాడు సతీష్

అలిసిపోయిన సతీష్ అటు ఇటు చూడకుండా లగేజ్ బాగ్ ఆమె చేతికి ఇచ్చి డైరెక్టుగా బాత్రూంలోకి వెళ్లి ఫ్రెష్ అయ్యి హాల్ లోకి వచ్చాడు

ఇంటిని చూసి దిమ్మ తిరిగింది. ఇది మా ఇల్లా కాదా అన్నట్టు చూస్తూ ఉండి పోయాడు...లోపలికి వచ్చినప్పుడు గమనించలేదు ఇల్లంతా బోసిగా ఉంది ఏదో ఇంట్లో సామానంతా అమ్మి ఇల్లు ఖాళీ చేస్తున్నట్టుగా

"ఏంటి సీతా ఇంట్లో సామానంతా ఏమైంది" అడిగాడు సతీష్
ఇన్కమ్ టాక్స్ వాళ్ళు వచ్చి రైడ్ చేసి మొత్తం పట్టుకెళ్లారండి

"ఏంటే నువ్ చెప్పేది...ఇన్కమ్ టాక్స్ వాళ్ళు ఎందుకు వచ్చారు"

అది...అది.. అని..నసుగుతున్న భార్య ను

"త్వరగా చెప్పవే హార్ట్ ఎటాక్ వచ్చేలా ఉంది ...." అన్నాడు సతీష్

"ఏం లేదండి మీరు వెళ్ళాక నాకు టైం పాస్ కాక కొత్తగా స్టార్ట్ చేసిన యూట్యూబ్ ఛానల్ లో....

అందులో 'హోమ్ టూర్'.. అని ఒక వీడియో పెట్టి మన ఇంట్లో ఉన్న ఇంటీరియర్స్, ఎక్స్టీరియర్స్ అన్ని కలిపి ఒక వీడియో చేసి అప్లోడ్ చేశాను అది చాలా వైరల్ అయింది....

కానీ రెండు రోజుల్లోనే ఐటీ వాళ్ళు రైడ్ చేసారు ....వాళ్ళు ఉన్న వస్తువులన్నీ వాల్యుయేషన్ చేసి....
మీ భర్త శాలరీ తో కంపేర్ చేస్తే...ఇవి చాలా ఎక్కువ వాటికీ బిల్స్ చూపించి మళ్ళీ తీసుకెళ్లండి అని పట్టుకెళ్ళి పోయారండి" అని చెప్పింది

దానికి కంగుతిన్న సతీష్

" నీకు మైండ్ ఏమయినా పోయిందా .. నీకేమన్న బుద్ధి ఉందా ... హోమ్ టూర్ చేయడానికి మన ఇంట్లో ఏ వస్తువు అయినా వైట్ మనీ తో కొన్న వస్తువులను అనుకున్నావా..."

ఇవన్నీ బ్లాక్ మనీ. ఎక్కడ పెట్టాలో అర్థం కాక... ఈ ఖరీదైన ఐటమ్స్ కొని పెట్టాను.. నీ మైండ్ కి అది కూడా తెలియదు అనమాట.. నా కర్మ ...మొత్తానికి 4 రోజుల్లో నా సంపద మొత్తం మట్టిలో కలిపేశావ్ కదే " అంటూ తల బాదు కున్నాడు సతీష్ .. సోఫా లేదు కదా నేల మీదే కుల బడ్డాడు

"అదేంటండి మీరు ఎపుడు అడిగినా ...నా సంపాదన నా సంపాదన అనేవారు కదా..." అంటూ బుగ్గన వేలు వేసుకొని కళ్ళు మీటకరిస్తూ అడుగుతున్న భార్య వైపు బాధ గా చూసాడు సతీషు....

-- సమాప్తం ---


------------------------------------

94 ) రోలింగ్ టైటిల్స్.. కథ :

  రోలింగ్ టైటిల్స్.. కథ :  ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~ గగన్ ఒక మంచి డబ్బింగ్ ఆర్టిస్ట్. గొంతులో వైవిధ్యం, పాత్రకు తగ్గట్టుగా ప్రాణం పోయగల ప్రతిభ అతన...