అనుకోని అతిధి
~~~~~~~~~~
ఎపిసోడ్ 1
"ఒక స్త్రీ జీవితం అంటే ఏమిటి? ఆమె ఎంత చదువుకున్నా ఏం లాభం అనిపిస్తుంది..చివరికి ఆమె గమ్యస్థానం వంట చేయడం, పిల్లలను చూసుకోవడం, ఒక మగతోడు వెతుక్కొని అతని ఇంట్లో ఉండి భద్రతను వెతుక్కోవడమేనా .. ఈ మాత్రం దానికి అన్నీ డబ్బులు పోసి చదవటం ఎందుకు.. ? "....
నా పేరు వర్మ. గత పదేళ్లుగా ఒక సాఫ్ట్వేర్ ఇంజనీర్గా పనిచేస్తున్నాను. నా భార్య రచన, మాకొక బాబు. మాది హైదరాబాద్లోనే చిన్న సంసారం. ఒకరోజు మా ఆఫీస్లో కొలీగ్ అయిన సమర్ వివాహం మన హైదరాబాద్లోనే నిశ్చయమైంది. సమర్తో నాకు పెద్దగా వ్యక్తిగత పరిచయం లేదు. కేవలం ఆఫీస్ క్యాంటీన్లో అప్పుడప్పుడు ఎదురుపడినప్పుడు లంచ్ షేర్ చేసుకునేంత మాత్రమే పరిచయం. అయినా సరే, ఆఫీస్ కొలీగ్ కదా అని ఆ పెళ్లికి వెళ్లాల్సి వచ్చింది.
అలాంటి మంచి సందర్భాలు కొన్నిసార్లు మన గతాన్ని, అందులోని చేదు జ్ఞాపకాలను మళ్లీ తట్టి లేపుతుంటాయి. సరిగ్గా నాకూ ఆ రోజూ అలాగే జరిగింది.
పెళ్లి వేడుకలో సందడి అంతా బాగానే ఉంది. బంధువులు, తోటి ఉద్యోగులతో హడావుడిగా ఉన్న ఆ వాతావరణంలో, అనుకోకుండా నా కంట పడింది ఆమె .
ఆమెను చూడగానే నా గుండె ఒక్క క్షణం ఆగిపోయినట్టయింది.
ఆమె ఎవరో కాదు... నా కాలేజీ రోజుల్లో నా ప్రాణంగా ఇష్టపడిన, నా వన్సైడ్ లవర్, నా పాత మిత్రురాలు సారిక.
కాలేజీ రోజుల్లో ఆమెను చూసినప్పుడున్న ఆ అందం, ఆ కళ ఇప్పటికీ అలాగే ఉంది. ఆమె రంగు ఇప్పటికీ తెల్లగానే ఉంది. కానీ, ఆ ముఖంలో ఒకప్పుడున్న ఆ సహజమైన చిరునవ్వు మాత్రం కరవయ్యింది. ముఖంపై ఏదో ఆర్టిఫిషియల్ మేకప్ స్పష్టంగా కనిపిస్తోంది. సరిగ్గా దూరం నుంచి చూస్తే, ఆమె జుట్టు కూడా సరిగ్గా దువ్వుకోనట్టు, కొద్దిగా నూనె కారి అనారోగ్యంతో ఉన్న వ్యక్తిలా కనిపించింది. ఆమె పక్కనే ఆమె ఆఫీస్ కొలీగ్ రేణు కూడా ఉంది.
సారికను అంత దూరం నుంచి చూసినప్పటి నుంచి, నాలో ఏదో తెలియని ఆతృత, మాట్లాడాలన్న తపన మొదలయ్యాయి. ఆమెతో ఎప్పుడెప్పుడు మాట్లాడదామా అని క్షణంకో యుగంగా గడుపుతూ, దూరం నుంచే ఆమె కదలికలను గమనిస్తూ ఉండిపోయాను
~~~~~~~
అనుకోని అతిధి
ఎపిసోడ్ 2
సారికను చూడగానే నా మనసు వెనక్కి వెళ్లి, నా డిగ్రీ కాలేజీ రోజులను తవ్వి తీసింది. ఆ రోజుల్లో ఆమె కొంచెం బొద్దుగా, ఆరోగ్యకరమైన శరీరంతో ఉండేది. అయినా సరే, ఆమె మీద నాకు ఎప్పుడో ఒక క్రష్ ఏర్పడింది.
మా క్లాస్లోని అమ్మాయిలందరిలోనూ ఆమె నాతోనే ఎక్కువసేపు మాట్లాడేది. ఇంటర్వెల్ లేదా రిసెస్ సమయంలో మేం గంటల తరబడి మాట్లాడుకునేవాళ్లం. అయితే అది ఎలాంటి రొమాంటిక్ లవ్ చాటింగ్ కాదు; చాలా సీరియస్ విషయాల గురించి మాట్లాడుకునేవాళ్లం. మా కుటుంబ లక్ష్యాలు, గడిచిన స్కూళ్లు, కాలేజీలు, మా స్వస్థలాలు, బంధువులతో మనకు ఎదురైన వింత అనుభవాల గురించి ఇద్దరం పంచుకునేవాళ్లం.
ఆమె స్కూల్ రోజుల్లోనే తన తండ్రిని కోల్పోయింది. అయితే ఆయన ఎలా చనిపోయారనే విషయం మాత్రం ఆమె ఎప్పుడూ చెప్పలేదు. ప్రస్తుతం ఆమె తన తల్లి, ఒక తమ్ముడితో కలిసి అద్దె ఫ్లాట్లో ఉంటోంది. వాళ్ల ఆర్థిక పరిస్థితి ఎలా గడిచేదో కూడా స్పష్టంగా తెలియదు; బహుశా ఎవరో బంధువు సాయం చేస్తుండొచ్చు లేదా ఏదైనా పొలం ఆదాయం వస్తుందేమో అనుకునేవాడిని.
కాలేజీ రోజుల్లో ఆమెపై నాకున్న ఇష్టాన్ని నేను ఎప్పుడూ ఆమెకు వ్యక్తపరచలేదు. అసలు మా మధ్య ఉన్న ఆ బంధం ఎలాంటిదో నాకే స్పష్టత లేదు. కాలేజీ పూర్తయిన సరిగ్గా ఏడాదికి, ఆమె తన పెళ్లి పత్రికను నాకు వాట్సాప్లో పంపింది. అప్పటికి నేను వేరే నగరంలో ఉండటంతో ఆ పెళ్లికి వెళ్ళలేదు. ఇక్కడే ఉన్నా వెళ్ళేవాడిని కాదేమో.
అలా మా దారులు వేర్వేరైపోయాయి. మరి ఇన్ని సంవత్సరాల తర్వాత, సరిగ్గా నేడు ఇక్కడ ఆమె నా కళ్లముందు ప్రత్యక్షమైంది.
~~~~~~~~
అనుకోని అతిధి
ఎపిసోడ్ 3
డిన్నర్ సమయంలో ఎలాగైతేనేమి ధైర్యం చేసి ఆమె దగ్గరకు వెళ్లాను. వెనక నుంచి, "సారిక!" అని పిలిచాను.
ఆమె వెనక్కి తిరిగి చూసి ఒక క్షణం ఆశ్చర్యపోయింది. ఆ తర్వాత మొహంలోకి ఒక చిన్న నవ్వు తెచ్చుకుంటూ, "అరే... వర్మా! నువ్వా? ఇక్కడెలా?" అంది. ఆ మాటల్లో ఒకప్పుడున్న ఆ గొప్ప ఉత్సాహం మాత్రం లేదు. బహుశా ఆమెను లోలోపల వేధిస్తున్న అనారోగ్యమో, లేక జీవితం తెచ్చిపెట్టిన అలసటో ఆమె భావాలను కప్పివేసినట్టు అనిపించింది.
"అవును సారిక, అపాయింట్మెంట్ లేకుండానే మీ ముందు ప్రత్యక్షమయ్యాను. నేను బాగానే ఉన్నాను, నువ్వు ఎలా ఉన్నావు?" అని అడిగాను.
"నేనూ అలాగే ఉన్నానులే వర్మ..." అంటూ పక్కనే ఉన్న ఆమెను చూపిస్తూ,
"ఇదిగో... తను మా ఆఫీస్ కొలీగ్ రేణు," అని పరిచయం చేసింది.
"రేణు ఇతను మా కాలేజ్ ఫ్రెండ్ వర్మ "
అంతలోనే రేణు, "హాయ్ బాగున్నారా.. మీరు మాట్లాడుతూ ఉండండి.. , నేను నా ప్లేట్ రీఫిల్ చేసుకుని ఇప్పుడే వస్తాను" అని చెప్పి అక్కడి నుంచి వెళ్ళిపోయింది.
ఇద్దరం అక్కడే ఉన్న కుర్చీల్లో కూర్చున్నాము, కాసేపు మౌనంగా.
నేను మౌనం చేదిస్తూ అన్నాను
, "చాలా కాలం తర్వాత చూస్తున్నాను సారిక.. పెళ్లి తర్వాత మళ్ళీ నిన్ను కలిసే ఛాన్స్ కానీ మాట్లాడే అవకాశం కానీ లేదు.. కనీసం నీ విషయాలు చెప్పే క్లాసుమేట్ స్ కూడా ఎవరూ కలవలేదు.. పెళ్లి తరువాత ఎక్కడ ఉన్నావ్ ఏం చేస్తున్నావ్.. ?" అని అడిగాను.
ఆ మాట వినగానే ఆమె ముఖం ఒక్కసారిగా ఎర్రబడింది. కొద్దిసేపు తల వంచుకుని మౌనంగా ఉండిపోయింది.
ఆ తర్వాత ఒక పెద్ద నిట్టూర్పు విడిచి, నల్లని చారల తో నిండిన తన కళ్ళు సూన్యం లోకి చూస్తూ మాట్లాడటం మొదలుపెట్టింది.
"ఏం చెప్పమంటావు వర్మ అదొక పెద్ద కథ..... నా పెళ్లి ఒక పెద్ద విషాదం. పెళ్లయిన రెండేళ్లకే, నా భర్త ఆఫీస్ నుంచి బైక్పై వస్తుండగా జరిగిన రోడ్డు ప్రమాదంలో చనిపోయారు .
ఆ ఒక్క సంఘటనతో నా జీవితం పూర్తిగా తలకిందులైపోయింది."
ఆమె గొంతు కొద్దిగా వణికింది. నేను సానుభూతిగా చూస్తుండగానే ఆమె కొనసాగించింది.
"కాలేజీ రోజుల్లో 90% మార్కులతో చదివినా, సరైన అనుభవం లేకపోవడం వల్ల నాకు మంచి ఉద్యోగం రాలేదు.ఒక వైపు ఏడాది నిండిన బాబు సిద్ధును పట్టుకుని ఉద్యోగం ప్రయత్నాలు చేసాను.. చిన్న ఉద్యోగం దొరికింది... కానీ నెలకి ఒకసారి ఆఫీస్ మెయిన్ బ్రాంచ్ కి రమ్మని ఒక కండిషన్..దాంతో ఒకవైపు ఉద్యోగం చేస్తూనే, పూణే నుంచి హైదరాబాద్కు ప్రధాన బ్రాంచ్ ఆఫీస్ పనుల నిమిత్తం తరచూ ప్రయాణం చేయాల్సి వచ్చేది."
"కష్టమే బాబుతో ఉద్యోగం అంటే.. మీ అమ్మని ఉండమనక..పోయావా.. "
"ఉన్నన్ని రోజులు ఉంది కానీ ఎల్ల కాలం ఉండలేదు కదా.. తన ఇంటిని తానే చూసుకోవాలి కదా..." అన్నది
" అది నిజమే" అన్నాను.. "తరువాత..? "
"అలా ఒకసారి రైలులో ప్రయాణిస్తున్నప్పుడు, ఏసీ బోగీలో అశోక్ కుమార్ అనే వ్యక్తి పరిచయమయ్యాడు. అతను కూడా భార్యను కోల్పోయిన వాడే , అతనికి ఒక బాబు ఉన్నాడు. సీట్ కన్ఫర్మేషన్ కోసం టీసీతో మాట్లాడటం కోసం..అత్యవసరంలో పడి, అతను తన బాబును కాసేపు చూసుకోవాలని నన్ను కోరాడు. ఆ ప్రయాణంలో మా పరిచయం పెరిగి, నా నేపథ్యం తెలుసుకుని అతను పెళ్లి ప్రపోజల్ తెచ్చాడు."
కొద్దిసేపు ఆగి, ఒక చేదు నవ్వు నవ్వుతూ ఆమె ఇలా అంది:
"ఆ సమయంలో నా మనసులో ఎన్నో ఆలోచనలు మెదిలాయి వర్మ.
ఒక స్త్రీ జీవితం అంటే ఏమిటి? ఆమె ఎంత చదువుకున్నా ఏం లాభం అనిపిస్తుంది..చివరికి ఆమె గమ్యస్థానం వంట చేయడం, పిల్లలను చూసుకోవడం, ఒక మగతోడు వెతుక్కొని అతని ఇంట్లో ఉండి భద్రతను వెతుక్కోవడమేనా .. ఈ మాత్రం దానికి అన్నీ డబ్బులు పోసి చదవటం ఎందుకు.. ? మగవాడు చాలా తెలివి గామొదట మంచి ఉద్యోగం చూసుకుని, ఆ తర్వాత పిల్లలను కనడానికి, ఇల్లు, డబ్బును చూసుకోటానికి ఒక సమర్థురాలైన స్త్రీని వెతుక్కుంటాడు
కానీ వేరే మార్గం కనిపించలేదు.. ఒక పక్క ఖర్చులు పెరిగి పోతున్నాయి.. జీతం పెరగటం లేదు... కనీసం ఈ వివాహం అయినా నా కష్టాలు తెరుస్తుంది అని ఊహించాను . ఈ ఆలోచనలతో నేను అశోక్ను వివాహం చేసుకున్నాను."
~~~~~
అనుకోని అతిధి
ఎపిసోడ్ 4
సారిక తన గతాన్ని కొనసాగిస్తూ, అశోక్ను రెండో వివాహం చేసుకున్న తర్వాత తన జీవితంలో జరిగిన అసలు మలుపు గురించ చెప్పడం మొదలుపెట్టింది. ఆమె గొంతులో భారం స్పష్టంగా కనిపిస్తోంది.
"అశోక్ను పెళ్లి చేసుకున్న తర్వాత నా జీవితం మరో నరకంలా మారింది వర్మ," అంటూ ఆమె మాట్లాడసాగింది.
"అతను ఎప్పుడూ వ్యాపార ప్రయాణాలతో బిజీగా ఉండేవాడు. నెలలో కేవలం ఒక్కసార మాత్రమే ఇంట్లో కనిపిచేవాడు. ఇంటి బిల్లులు కట్టడానికి మాత్రమే డబ్బులు ఇచ్చేవాడు తప్ప, నా వ్యక్తిగత ఖర్చులకు చిల్లిగవ్వ కూడా ఇచ్చేవాడు కాదు. అప్పటికి నేను ఉద్యోగం కూడా మానేయడంతో పూర్తిగా ఆర్థికంగా అశోక్పై ఆధారపడాల్సి వచ్చింది. ఇంట్లో ఏమో నా కొడుకు సిద్ధుతో పాటు, అశోక్ మొదటి భార్య కొడుకైన రతన్ బాబును కూడా నేనే కనిపెట్టుకుని చూసుకోవాల్సి వచ్చేది. అశోక్ మాత్రం ఇంటి బాధ్యతలు పట్టించుకోకుండా కేవలం వ్యాపారమే లోకం అన్నట్లు బతికాడు."
కొద్దిసేపు ఆగి, తన కళ్లలోని నీళ్లను తుడుచుకుంటూ ఆమె మరింతగా వివరించింది.
"ఆ మానసిక ఒత్తిడిని, నిర్లక్ష్యాన్ని ఐదేళ్ల పాటు భరించాను వర్మ. ఇక ఆ ఇంట బతకలేనని అర్థమై, ఒక రోజు నా కొడుకు సిద్ధును పట్టుకుని ఆ ఇంటి నుంచి వచ్చేసాను. ప్రస్తుతం అశోక్కు దూరంగా వేరుగా ఉంటున్నాను. ఇప్పుడు నా కొడుకు సిద్ధు వయసు పదేళ్లు. ఒంటరిగా ఉంటూనే ఎలాగైతేనేమి ఒక డీసెంట్ ఉద్యోగం సంపాదించుకున్నాను, ఒక చిన్న వన్ బెడ్రూమ్ ఇల్లు అద్దెకు తీసుకుని కాలం వెల్లదీస్తున్నాను."
నేను ఆమె వైపు సానుభూతిగా చూస్తూ ఉండిపోయాను. కానీ ఆమె చెప్పిన కష్టాలు అక్కడితో ఆగలేదు. ఆ తర్వాత ఆమె ముఖంలో భయం ఛాయలు కమ్ముకున్నాయి.
"అయితే విధి నన్ను ఇక్కడా ప్రశాంతంగా ఉండనివ్వలేదు వర్మ. కొద్దికాలంగా నేను ఒక అరుదైన వ్యాధితో బాధపడుతున్నాను.
దాని పేరు "గ్లాంజమాన్స్ త్రోంబస్తేనియా"
బ్లడ్ లో ఉన్న ప్లేటిలెట్స్ సరిగా పని చేయక పోవటం వల్ల నాకు తరచూ తీవ్రమైన రక్తస్రావం (బ్లీడింగ్) అవుతోంది. దీనికి అత్యవసరంగా మెరుగైన వైద్య చికిత్స తీసుకోవాలని డాక్టర్లు చెప్పారు.
కానీ... నా కష్టపడి సంపాదించిన డబ్బులన్నీ ఎప్పుడూ ఆసుపత్రులు, ఇళ్ల అద్దెలకే సరిపోయాయి. ప్రస్తుతం నా బ్యాంకు ఖాతాలో చిల్లిగవ్వ కూడా లేదు. ఖాళీగా ఉన్న ఆ అకౌంట్ చూసుకుంటూ, ఈ ప్రాణాంతక aవ్యాధితో ఎలా పోరాడాలో తెలియక రోజురోజు కుమిలిపోతున్నాను..." అని వణికిపోయే గొంతుతో ఆపింది.
~~~~~~
అనుకోని అతిధి
ఎపిసోడ్ 5
సారిక తన కష్టాల గురించి చెప్పడం ముగించి, తేరుకుంటూ నాతో అంది, "అది సరే వర్మ, ఇది మా ఆఫీస్ కొలీగ్ ఆల్కా పెళ్లి. తను నన్ను చాలాసార్లు ఫోన్ చేసి మరీ రమ్మని పిలిచింది, అందుకే రావాల్సి వచ్చింది."
అంతలోనే రేణు తిరిగి అక్కడికి వచ్చింది. ఇద్దరం కలిసి డిన్నర్ ముగించుకుని పెళ్లి మండపం బయటకు వచ్చాము. రేణు ఇక్కడే దగ్గర్లోనే ఉంటానని చెప్పి, ఒక ఆటో ఎక్కి వెళ్లిపోయింది.
సారికను బస్సులో వెళ్లమని అనలేక, "నేను కార్లో ఉన్నాను, నిన్ను డ్రాప్ చేస్తాను పదం సారిక" అని నా కారు వైపు తీసుకెళ్లాను. కారు స్టార్ట్ చేసి కొన్ని కిలోమీటర్లు ప్రయాణించామో లేదో, వెనుక సీట్లో కూర్చున్న సారిక ఒక్కసారిగా కడుపునొప్పితో భయంకరంగా కేకలు వేయడం మొదలుపెట్టింది. నొప్పితో కార్ సీట్లో ఇటు అటు తిరుగుతూ విలవిలలాడిపోయింది.
అది చూసి నేను ఒక్కసారిగా కంగారుపడిపోయాను. ఏం చేయాలో తోచక, వెంటనే రేణుకి ఫోన్ చేసి పరిస్థితి వివరించాను. ఆమె వెంటనే హుటాహుటిన ఆసుపత్రికి చేరుకుంది.
డాక్టర్లు పరీక్షించి, "ఆమెకు వెంటనే అత్యవసర సర్జరీ చేయాలి. దీనికి పది లక్షల రూపాయలు ఖర్చవుతుంది. అయితే అరుదైన వ్యాధి కావడం వల్ల సర్జరీ విజయవంతమై ప్రాణాలతో బయటపడే అవకాశాలు చాలా తక్కువగా ఉన్నాయి" అని స్పష్టం చేశారు.
సారిక బ్యాంకు ఖాతాలో చిల్లిగవ్వ లేదు. అటు నా ఆర్థిక పరిస్థితి కూడా అంతంతమాత్రమే, నా దగ్గర అంత మొత్తం లేదు.
నా మనసులో అనేక ఆలోచనలు సుడిగుండంలా తిరగసాగాను. "ఒకప్పుడు నేను మనసారా ప్రేమించిన అమ్మాయి. ప్రేమ అంటే కేవలం ఇష్టపడటమేనా? ప్రాణాపాయంలో ఉన్నప్పుడు ఆదుకోలేకపోతే ఆ ప్రేమకు అర్థమేముంది?" అని నా అంతరాత్మ నన్ను ప్రశ్నించింది. కానీ మరోవైపు, నాకు భార్య రచన, ఒక బాబు ఉన్నారు. నా సంపాదనంతా ఇలా ఖర్చుపెట్టేస్తే నా కుటుంబం పరిస్థితి ఏంటి? నా భార్య ఏమనుకుంటుంది? అని భయం వేసింది.
అయినా సరే, గొంతులో పడిన గుండెకాయను దిగమింగుకుని, ఆపదలో ఉన్న నా పాత మిత్రురాలి ప్రాణాలను కాపాడుకోవడానికి ఆ ఖర్చు నేనే భరిస్తానని నిర్ణయించుకున్నాను.
అయితే ఆ ఆసుపత్రిలోని జర్మన్ డాక్టర్ నాతో మాట్లాడి, "ఇది చాలా అరుదైన వ్యాధి. దీనికోసం మాకొక ఎన్జీఓ (NGO) ఉంది, వాళ్లే ఆ మొత్తం ఖర్చు భరిస్తారు. కాకపోతే ఈ సర్జరీ కనుక విజయవంతమైతే, ఆ వైద్య రికార్డులు మరియు క్రెడిట్స్ మా ఎన్జీఓ సంస్థకు చెందేలా అంగీకరించాలి" అని ఒక షరతు పెట్టాడు.
సారిక ప్రాణాలు దక్కితే చాలని భావించిన నేను, ఆ ఎన్జీఓ ఆప్షన్కు వెంటనే అంగీకరించాను.
~~~~~~~~~~~
అనుకోని అతిధి
ఎపిసోడ్ 6 (ముగింపు)
ఆ ఎన్జీఓ షరతులకు నేను సంతకం చేశాను. ఆ తర్వాత ఆరు గంటల పాటు సుదీర్ఘంగా సర్జరీ సాగింది. ఆపరేషన్ థియేటర్ బయట నేను కూర్చున్న ఆ గంటలు ఒక యుగలా గడిచాయి. సర్జరీ మధ్యలో డాక్టర్లు ఆరు సార్లు బయటకు వచ్చి, రక్తం అవసరమవుతుందని చెప్పి రక్త నిల్వలు (బ్లడ్ ప్యాకెట్స్) తెప్పించి, ప్రతిసారీ నాతో సంతకం చేయించుకున్నారు. ఆ టెన్షన్లో నా ప్రాణం గాల్లో కలిసిపోయినంత పనైంది.
సర్జరీ విజయవంతంగా ముగిసిన తర్వాత, సారికను 24 గంటల పాటు అబ్జర్వేషన్ మరియు రెస్ట్లో ఉంచారు. ఆ రోజంతా నేనూ, రేణు ఆసుపత్రిలోనే ఉండి ఆమెను కనిపెట్టుకుని ఉన్నాము. సమయం గడిచేకొద్దీ రేణు అలసిపోవడాన్ని గమనించి, "నువ్వు వెళ్ళు రేణు, ఏది అవసరమైనా నేను చూసుకుంటాను, ఏదైనా ఉంటే ఫోన్ చేస్తాను" అని చెప్పి ఆమెను ఇంటికి పంపించాను. ఒంటరిగా ఉంటూ ఆ రాత్రంతా సారిక పక్కనే ఉండి ప్రతిక్షణం ఆమె ఆరోగ్యాన్ని గమనిస్తూ కాపలాగా ఉన్నాను.
మరుసటి రోజు ఉదయం సారిక మెల్లగా తన కళ్ళు తెరిచింది. ఆమెను ప్రాణాపాయం నుండి రక్షించగలిగామన్న ఊరటతో నా మనసంతా ఒక్కసారిగా తేలికపడింది. అప్పటివరకు ఆమె కొడుకు సిద్ధును ఇంట్లో ఒక కేర్ టేకర్ దగ్గర ఉంచారు; అమ్మ కోలుకుందన్న వార్త విని ఆ బాలుడు కూడా ఊపిరి పీల్చుకున్నాడు.
కొన్ని రోజులు ఆసుపత్రిలో చికిత్స పొందిన తర్వాత సారిక పూర్తిగా కోలుకుని డిశ్చార్జ్ అయింది. ఆపద సమయంలో నేను చేసిన సాయాన్ని, చూపిన మానవత్వాన్ని ఆమె ఎప్పటికీ మరువలేదు.
ఆ తర్వాత మా జీవితాలు ఒక చక్కని దారికి వచ్చాయి. కాలక్రమేణా మా కుటుంబాల మధ్య ఒక మంచి, గౌరవప్రదమైన స్నేహపూర్వక బంధం ఏర్పడింది. పండుగలు, విశేష దినాల సమయంలో మా కుటుంబం, సారిక వాళ్ళు పరస్పరం ఇళ్లకు వెళ్లడం, ఆప్యాయంగా పలకరించుకోవడం ఒక అలవాటుగా మారింది. నా భార్య రచనకు కూడా సారికతో మంచి పరిచయం ఏర్పడింది.
జీవితం మనకు ఎన్నో ఊహించని మలుపులను ఇస్తుంది. కానీ తోటి మనిషి కష్టంలో ఉన్నప్పుడు ఆపన్న హస్తం అందించడమే నిజమైన జీవితానికి అర్థం అనిపించింది. నా గతాన్ని తట్టిలేపిన ఆ 'అనుకోని అతిధి' ప్రయాణం అలా ఒక సుఖాంతమైన మలుపుతో ముగిసింది.
-- సుఖాంతం ----
