96 ) అల్లరికి ఒక హద్దు.. కథ

 అల్లరికి ఒక హద్దు.. కథ 

~~~~~~~~~~~~~

చాలా కాలం క్రితం ఒక అందమైన ఊరిలో సూర్యారావు, లక్ష్మి దంపతులు నివసించేవారు. వారికి ఒకే ఒక కొడుకు, చిన్మయ్. సూర్యారావు పెద్ద వ్యాపారి, లక్ష్మి గృహిణి. కొడుకు అంటే వారికి ప్రాణం.

 "మా చిన్మయ్ ఎంతో బంగారు కొండ, వాడి మనసు వెన్న. వాడిని ఏ విషయంలోనూ కట్టడి చేయకూడదు, ఏ పనీ చేయమని బలవంతం పెట్టకూడదు" అని లక్ష్మి ఎప్పుడూ అంటూ ఉండేది. "

పిల్లలను స్వేచ్ఛగా పెంచితేనే వారి మేధస్సు వికసిస్తుంది" అని సూర్యారావు నమ్మేవాడు.

చిన్మయ్ చిన్నతనంలో బంధువుల ఇంట్లోకి వెళ్ళినా, ఇతరుల వస్తువులను పాడు చేసినా, ఎవరినైనా చిన్నచూపు చూసి మాట్లాడినా... తల్లిదండ్రులు నవ్వుతూ ఊరుకునేవారు. "చిన్నపిల్లవాడు కదా, ఏమోలే పెద్దయ్యాక అవే సర్దుకుంటాయి" అని సరిపెట్టేవారు. కనీసం పెద్దలకు నమస్కారం పెట్టడం, ఆప్యాయంగా మాట్లాడటం, తోటివారితో ఎలా ప్రవర్తించాలనే చిన్నపాటి మర్యాదలను కూడా వారు నేర్పించలేదు. సంస్కారం అనేది ఒక చెట్టుకు నీరు పోసినట్లే చిన్ననాటి నుంచే నేర్పించాలనే స్పృహ వారికి రాలేదు.

కాలం పరుగులు పెట్టింది. చిన్మయ్ పెద్దవాడయ్యాడు. తల్లిదండ్రులు కూడబెట్టిన ఆస్తుల బలం తోటి, మంచి చదువు చదివి ఒక బహుళ జాతి సంస్థలో పెద్ద ఉద్యోగంలో చేరాడు. కానీ, చిన్ననాటి నుంచి పెంపకంలో లోపం, సంస్కారం లేకపోవడం ఇప్పుడు పూర్తి రూపం దాల్చాయి.

ఆఫీసులో చిన్మయ్ ప్రవర్తన ఎవరికీ నచ్చేది కాదు. తోటి ఉద్యోగులను చిన్నచూపు చూడటం, పై అధికారులతో దురుసుగా మాట్లాడటం, తనకే అన్నీ తెలుసనే అహంకారంతో ప్రవర్తించేవాడు. ఎవరినీ గౌరవించడం రాకపోవడంతో అందరూ అతనికి దూరమయ్యారు. ఫలితంగా, ఉద్యోగంలో చేరిన కొద్ది నెలలకే కంపెనీ అతన్ని తొలగించింది.

ఇంట్లో కూడా పరిస్థితి మరింత దిగజారింది. తండ్రి సూర్యారావు ఏదైనా మంచి సలహా ఇస్తే, "నాకేం చెప్పకండి, మీకంటే నాకే ఎక్కువ తెలుసు" అని ఎదురు తిరిగేవాడు. తల్లి లక్ష్మి ప్రేమగా అన్న మాటలకు కూడా కోపంతో ఊగిపోయేవాడు. క్రమంగా చిన్మయ్ వ్యసనాలకు బానిసయ్యాడు. చెడు స్నేహాలు, రాత్రి పూట పార్టీలు, విచ్చలవిడి జీవితంతో తన సంపాదననంతా గాలికొదిలేశాడు. డబ్బు అయిపోయాక ఇంట్లో ఉన్న విలువైన వస్తువులను, బంగారాన్ని దొంగిలించి అమ్మడం మొదలుపెట్టాడు.

ఒకరోజు రాత్రి చిన్మయ్ తాగి వచ్చి, ఇంట్లో ఉన్న సామాగ్రిని పగలగొడుతూ తల్లిదండ్రులపైకి భౌతిక దాడికి దిగాడు. అడ్డువచ్చిన తండ్రిని కిందకు తోసేయడంతో సూర్యారావు తలకు బలమైన గాయమైంది. ఆ అర్ధరాత్రి ఆసుపత్రి పాలైన సూర్యారావు మంచం మీద ఉండి కన్నీరు మున్నీరుగా విలపించాడు.

అదే సమయంలో చిన్మయ్ చేసిన అప్పుల కారణంగా కొందరి రౌడీలు ఇంటి ముందుకు వచ్చి గొడవ చేశారు. పోలీసుల వరకు కేసు వెళ్ళింది. పరువు పోయింది, ఉన్న ఆస్తులన్నీ కరిగిపోయాయి, కొడుకు చేతిలోనే మోసపోయి రోడ్డున పడ్డారు ఆ వృద్ధ దంపతులు.

ఆసుపత్రి మంచం మీద కూర్చుని సూర్యారావు, లక్ష్మి తమ గతాన్ని తలచుకుని కుమిలిపోయారు.

"మనం వాడికి తిండి పెట్టాము, చదువు చెప్పించాము, ఆస్తులు సంపాదించి పెట్టాము... కానీ మనుషులుగా ఎలా బతకాలో, ఇతరులను ఎలా గౌరవించాలో నేర్పించలేదు. చిన్నతనంలో మనం చూపించిన ఆ ముద్దుల సాకుతోనే వాడు ఈరోజు రాక్షసుడిగా మారాడు" అని లక్ష్మి తన గుండెలు బాదుకుంటూ ఏడ్చింది.

తమ అతి లాలన కొడుకు జీవితాన్నే కాక, తమ బతుకులను కూడా ఎలా సర్వనాశనం చేసిందో ఆలస్యంగా గ్రహించారు. అప్పటికే జరగాల్సిన నష్టం జరిగిపోయింది. సంస్కారం లేని పెంపకం ఒక ఇంటిని ఎలా బూడిద చేస్తుందో కళ్ళారా చూసి కుంగిపోయారు.

telugu stories to read

telugu stories

stories in telugu

kathalu telugu

telugu stories read online

story in telugu

తెలుగు స్టోరీస్.

telugu storys

కథల పోటీ 2026

telugu kadhalu

తెలుగు సాహిత్య పత్రిక

తెలుగు ప్రేరణాత్మక కథ

హరీష్ బా

బు పొందుగుల

95) అంతు చిక్కని విషం

అంతు చిక్కని విషం 

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

సందేశ్ ఆఫీసు పని మీద ఆస్ట్రేలియా వెళ్లొచ్చిన కొన్ని రోజుల తర్వాత అతని శరీరంలో వింత మార్పులు రావడం ప్రారంభించాయి. మొదట చర్మంపై చిన్న చిన్న దద్దుర్లు వచ్చినా, రోజురోజుకూ వాటి తీవ్రత పెరిగిపోసాగింది. సందేశ్ ఆరోగ్యం క్రమంగా క్షీణించడంతో కుటుంబ సభ్యులు అతన్ని పెద్ద ఆసుపత్రిలో చేర్పించారు. అక్కడి వైద్యులు ఎంత ప్రయత్నించినా అతని సమస్యకు అసలు కారణం ఏమిటో కనిపెట్టలేకపోయారు. పరిస్థితి చేయి దాటుతుండటంతో, ఆసుపత్రి యాజమాన్యం బర్మింగ్‌హామ్ నుండి ప్రముఖ అంటువ్యాధుల నిపుణుడు డాక్టర్ డేవిడ్ సేవలను   కోరింది.డాక్టర్ డేవిడ్ ఇండియా కి వచ్చారు. 

    వైరస్ లేదా అరుదైన ఇన్‌ఫెక్షన్ సోకే ప్రమాదం ఉండటంతో, డాక్టర్ డేవిడ్ నేరుగా గదిలోకి వెళ్లకుండా ఐసోలేషన్ రూమ్ వెలుపల ఉంటూ, టెలిఫోన్ ద్వారా సందేశ్‌ను నిశితంగా ప్రశ్నించడం మొదలుపెట్టాడు. సందేశ్... ఆస్ట్రేలియాలో మీ ఆఫీసు పని ఎక్కడ ముగిసింది? ఆ తర్వాత మీరు ఎక్కడికైనా వెళ్లారా? బాగా గుర్తుచేసుకొని చెప్పండి అని డాక్టర్ డేవిడ్ టెలిఫోన్‌లో గట్టిగా అడిగాడు. దీనికి సందేశ్ నీరసంగా బదులిస్తూ, ఆఫీసు పని పూర్తయ్యాక తాను కొన్ని రోజులు సెలవు తీసుకుని విహారయాత్ర కోసం ఆస్ట్రేలియా నుండి పపువా న్యూ గినియా అడవులకు వెళ్ళానని తెలిపాడు.

   పపువా న్యూ గినియా పేరు వినగానే డాక్టర్ డేవిడ్ అప్రమత్తమయ్యాడు. అక్కడ అద్భుతమైన జీవవైవిధ్యం ఉంటుందని అతనికి తెలుసు. సందేశ్, అక్కడ మీరు అడవుల్లో తిరిగినప్పుడు ఏవైనా ప్రత్యేకమైన పక్షులను చూశారా? వాటిని తాకడం లాంటివి చేశారా అని డేవిడ్ ప్రశ్నించాడు. సందేశ్ మాత్రం తాను ఏ పక్షుల పేర్లు చెప్పకుండా, అక్కడ చాలా అందమైన, క్యూట్ అయిన పక్షులు కనిపించాయని మాత్రమే చెప్పాడు. వెంటనే డాక్టర్ డేవిడ్ తన ట్యాబ్ ద్వారా ఒక ప్రత్యేకమైన పక్షి ఫోటోను గ్లాస్ విండో గుండా సందేశ్‌కు చూపించాడు. ఆ ఫోటో చూడగానే సందేశ్ ఒక్కసారిగా ఉలిక్కిపడి, అవును! నేనే ఆ పక్షినే తాకాను అని అన్నాడు. అదే హుడెడ్ పిటోహుයි పక్షి.

డాక్టర్ డేవిడ్ వెంటనే తన వైద్య బృందాన్ని అత్యవసరంగా సమావేశపరిచి, ఆ అరుదైన పక్షి గురించిన భయానక నిజాలను ఒక్కొక్కటిగా వివరించడం మొదలుపెట్టాడు. పపువా న్యూ గినియా అడవులలో మాత్రమే కనిపించే ఈ హుడెడ్ పిటోహుයි పక్షి చర్మం మరియు ఈకలలో అత్యంత శక్తివంతమైన బాట్రాకోటాక్సిన్ అనే ప్రమాదకరమైన విషం నిండి ఉంటుందని ఆయన హెచ్చరించాడు. ఆ ప్రాంతంలోని విషపూరిత పురుగులను ఆహారంగా తీసుకోవడం వల్ల ఈ పక్షుల శరీరంలో ఈ ప్రాణాంతక విషం పేరుకుపోతుందని వైద్య బృందానికి వివరించాడు.

    ఎలాంటి రక్షణ కవచం లేకుండా ఈ పక్షిని తాకినప్పుడు, ఆ విషం సులభంగా చర్మం ద్వారా శరీరంలోకి ప్రవేశించి నరాల వ్యవస్థను పూర్తిగా దెబ్బతీస్తుందని డాక్టర్ డేవిడ్ స్పష్టం చేశాడు. సందేశ్ గత కొన్ని రోజులుగా పడుతున్న తీవ్రమైన నొప్పులు, ఒంటిపై వస్తున్న దద్దుర్లు, చర్మం కాలిపోతున్నట్లుగా మారుతున్న లక్షణాలన్నీ ఆ విషం శరీరంపై క్రమంగా చూపుతున్న తీవ్ర ప్రభావమేనని ఆయన నిర్ధారించాడు. అంతకంటే ముఖ్యంగా, ప్రకృతి సహసిద్ధంగా ఏర్పడే ఈ బాట్రాకోటాక్సిన్ విషానికి ప్రపంచ వైద్య రంగంలో ఇప్పటివరకు ఎలాంటి నిర్దిష్టమైన విరుగుడు మందు అందుబాటులో లేదని చెప్పడంతో వైద్య బృందం ఒక్కసారిగా నిశ్చేష్టలయ్యింది.

     ఆపదలో ఉన్న సందేశ్‌ను కాపాడేందుకు ఆసుపత్రిలోని వైద్య నిపుణులందరూ అతన్ని నిరంతరం పర్యవేక్షిస్తూ, అత్యాధునిక వైద్య సేవలతో ప్రాణాలు నిలబెట్టేందుకు సర్వశక్తులు ఒడ్డారు. ఆ విషం ప్రభావం సందేశ్ శరీరంపై ఒక్కో దశలో భయంకరమైన మార్పులను తీసుకువచ్చింది. మొదటగా తాకిన వేళ్ల చుట్టూ తీవ్రమైన మంట, తిమ్మిర్లు ప్రారంభమై క్రమంగా రోగనిరోధక శక్తి పూర్తిగా పడిపోయింది. ఆ తర్వాత రెండవ దశలో ఆ విషం నరాల వ్యవస్థను చేరి విపరీతమైన కండరాల నొప్పులు, మూర్ఛ మరియు ఒంటిపై పెద్దఎత్తున బొబ్బలు, దద్దుర్లు ఏర్పడేలా చేసింది. మూడవ దశకు వచ్చేసరికి రక్తపోటు పడిపోవడం, శ్వాస తీసుకోవడంలో తీవ్ర ఇబ్బందులు తలెత్తడంతో అతన్ని వెంటిలేటర్‌పై ఉంచాల్సి వచ్చింది. ప్రతి క్షణం ఒక సవాల్‌గా మారినప్పటికీ, రోజులు గడిచేకొద్దీ ఆ ప్రాణాంతక విషం ముందు ఆధునిక వైద్యం కూడా తలవంచింది. శరీరంలోని ప్రధాన అవయవాలైన కిడ్నీలు, కాలేయం ఒక్కొక్కటిగా పనిచేయడం పూర్తిగా మానివేశాయి. చివరికి, వైద్యుల రెండు నెలల నిరంతర పోరాటం మరియు ప్రాణాలను రక్షించే ప్రయత్నాలు విఫలమవడంతో, సందేశ్ ఆసుపత్రిలోనే తుదిశ్వాస విడిచాడు.

జంతు ప్రేమికుడు అయిన సందేశ్ కు ఇలా పక్షులను పట్టుకున్నా విషపూరితం అని తెలుసుకోలేక ప్రాణాలు కొలుపోయాడు. 

telugu stories to read

telugu stories

stories in telugu

kathalu telugu

telugu stories read online

story in telugu

తెలుగు స్టోరీస్.

telugu storys

కథల పోటీ 2026

telugu kadhalu

తెలుగు సాహిత్య పత్రిక

తెలుగు ప్రేరణాత్మక కథ

హరీష్ బాబు పొందుగుల

94 ) రోలింగ్ టైటిల్స్.. కథ :

 

రోలింగ్ టైటిల్స్.. కథ : 

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

గగన్ ఒక మంచి డబ్బింగ్ ఆర్టిస్ట్. గొంతులో వైవిధ్యం, పాత్రకు తగ్గట్టుగా ప్రాణం పోయగల ప్రతిభ అతని సొంతం. ఎన్నో సినిమాలకు, పాత్రలకు అతను తన గాత్రం అందించాడు. తెరపై హీరో డైలాగ్ చెప్తుంటే, వెనుక నుండి దానికి జీవం పోసేది గగనే. అయితే, ఒక డబ్బింగ్ ఆర్టిస్ట్ కి తెరపై కనిపించే గుర్తింపు కంటే, ఎండింగ్ లో వచ్చే 'రోలింగ్ టైటిల్స్' లో తన పేరు పడటమే పెద్ద సంతృప్తి.

ఒక పెద్ద సినిమాకు గగన్ చాలా కష్టపడి పని చేశాడు. ఆ సినిమాలోని ఒక ముఖ్య పాత్రకు ఆయన చెప్పిన డబ్బింగ్ విపరీతంగా పేలింది. సినిమా పూర్తి కాగానే, ఒక స్పెషల్ ప్రివ్యూకి వెళ్లాడు గగన్. సినిమా చాలా బాగా వచ్చింది. ఎంతో సంతోషంగా థియేటర్ లో కూర్చుని, చివరిలో తన పేరు ఎప్పుడు పడుతుందా అని ఎదురు చూశాడు. కానీ, సినిమా అయిపోయి టైటిల్స్ అన్నీ పడిపోయినా, ఎక్కడా 'డబ్బింగ్: గగన్' అన్న పేరు లేదు!

అతనికి రక్తం మరిగిపోయింది. గుండెల్లో ఏదో తెలియని ఆవేదన, ఆగ్రహం కట్టలు తెంచుకున్నాయి. నెలల తరబడి తాను పడ్డ కష్టం, చెమట ఆ పేరులో లేకపోవడాన్ని అతను జీర్ణించుకోలేకపోయాడు. వెంటనే సినిమా ప్రొడ్యూసర్ ఆఫీస్ కి వెళ్లాడు. అక్కడ ప్రొడ్యూసర్ తో పెద్ద గొడవ పడ్డాడు.

"నా గొంతు ఆ పాత్రకు ప్రాణం పోస్తే, నా పేరు లేకపోతే ఎలా? ఇది నా శ్రమను అవమానించడమే!" అని నిలదీశాడు. గగన్ పట్టుదల, వాదన చూసి ప్రొడ్యూసర్ దిగిరాక తప్పలేదు. ఆ తర్వాత డిజిటల్ ప్రింట్ లో మార్పులు చేసి, టైటిల్స్ లో గగన్ పేరును చేర్చారు.

తన పేరు పడిన ఆ సంతోషాన్ని తన స్నేహితులతో పంచుకోవాలని గగన్ భావించాడు. థియేటర్ రిలీజ్ రోజు తన నలుగురు స్నేహితులను సినిమాకు ఆహ్వానించాడు. "సినిమా అయిపోగానే ఎవ్రీబడీ స్టే! ఎండింగ్ లో నా పేరు పడుతుంది, అది చూసే వెళ్దాం" అని ముందుగానే చెప్పాడు.

సినిమా ముగిసింది. స్క్రీన్ పై రోలింగ్ టైటిల్స్ పడుతున్నాయి. గగన్ ఎంతో ఉత్సాహంగా, గర్వంగా స్క్రీన్ వైపు చూస్తున్నాడు. సరిగ్గా అదే సమయంలో అతని స్నేహితులు సీట్లలో నుండి లేచి, "ఇంకా సినిమా అయిపోయింది కదా గగన్, బయటికి వెళ్దాం పదా, టైమ్ అవుతోంది" అంటూ థియేటర్ తలుపుల వైపు నడవసాగారు.

గగన్ పరుగెత్తుకెళ్లి వారిని ఆపాడు. "అరేయ్! ఆగండిరా ఒక్క నిమిషం.. ఆ టైటిల్స్ లో నా పేరు వస్తుంది, అది చూసి వెళ్దాం" అని బ్రతిమలాడాడు. వాళ్ళు ఏదోలే అన్నట్లు ఆగి, ఆ పేరు చూసి "సరే సరే చూశాం కదా, పదా" అంటూ బయటికి వెళ్లిపోయారు. ఆ క్షణంలో గగన్ కి చిన్న నిరాశ కలిగింది - తాను ఎంతగానో విలువనిచ్చే ఆ పేరు కోసం, ప్రేక్షకులు మాత్రం ఎంత నిర్లక్ష్యంగా ఉంటారు!

కొన్ని రోజుల తరువాత...

గగన్ తన మరో స్నేహితుడు తీసిన ఒక చిన్న బడ్జెట్ షార్ట్ ఫిల్మ్ లేదా ప్రయోగాత్మక సినిమా స్క్రీనింగ్ కి వెళ్ళాడు. సినిమా చాలా బాగా వచ్చింది. అందరూ సినిమా అయిపోగానే లేచిపోయారు. గగన్ కూడా తన స్నేహితులతో కలిసి "ఇంకా అయిపోయింది కదా, బయట టీ తాగుదాం పదా" అంటూ థియేటర్ లోపలి నుండి బయటికి నడవసాగాడు.

సరిగ్గా అప్పుడే స్క్రీన్ పై రోలింగ్ టైటిల్స్ పడటం మొదలయ్యాయి. ఆ టెక్నీషియన్స్, ఆర్టిస్టుల పేర్లు ఒక్కొక్కటిగా పైకి కదులుతున్నాయి.

అడుగులు ముందుకు వేస్తున్న గగన్ ఒక్కక్షణం నిలబడి వెనక్కి చూశాడు. ఎవరికోసం ఆ పేర్లు పడుతున్నాయి? థియేటర్ లో ఎవరూ లేరు, లైట్లు వెలిగిపోయాయి, జనాలు ఎప్పుడో బయటికి వెళ్ళిపోయారు. ఆ టెక్నీషియన్స్ పడ్డ శ్రమకు గుర్తింపుగా పడే ఆ పేర్లను చూసేందుకు అక్కడ ఒక్క ప్రేక్షకుడు కూడా లేడు.

ఆ క్షణంలో గగన్ గతంలో తాను ప్రొడ్యూసర్ తో పడిన గొడవ, స్నేహితులను బలవంతంగా ఆపిన దృశ్యం గుర్తుకొచ్చాయి. ఒక నవ్వు నవ్వుకున్నాడు.

జీవితం ఎంత విచిత్రమైనది! ఎవరూ పట్టించుకోని, ఎవరూ చూడని ఆ క్రెడిట్స్ కోసం, ఆ కొద్దిపాటి గుర్తింపు కోసం మనుషులు ఎంతలా తపనపడతారు, ఎంతలా పోరాడతారు! అని తలుచుకుంటూ ఆలోచనలో పడ్డాడు గగన్.

ఇతరులను తప్పుబట్టే ముందు, మనమే అవతలి వాళ్ల చెప్పుల్లో కాలుపెట్టి చూస్తే అసలు విషయం అర్థమవుతుంది. ప్రొడ్యూసర్‌తో గొడవపడిన నేను , చివరికి నా స్నేహితుడి సినిమా దగ్గరకు వచ్చేసరికి తాను కూడా అదే నిర్లక్ష్యాన్ని ప్రదర్శించాను కదా అని గ్రహించాడు. 

-- సమాప్తం --

• telugu stories to read
• telugu stories
• stories in telugu
• kathalu telugu
• telugu stories read online
• story in telugu
• తెలుగు స్టోరీస్.
• telugu storys
• కథల పోటీ 2026
• telugu kadhalu
• తెలుగు సాహిత్య పత్రిక
• తెలుగు ప్రేరణాత్మక కథ
• హరీష్ బాబు పొందుగుల

93 ) మైండ్ గేమ్ ...కామిడి కథ

 మైండ్ గేమ్ ...కామిడి కథ 

~~~~~~~~~~~~~~~

  

అనుపమ్.. ఒక సాఫ్ట్‌వేర్ ఇంజనీర్. రోజువారీ కోడింగ్, డెడ్‌లైన్‌లు, క్లయింట్ కాల్స్‌తో ఉక్కిరిబిక్కిరైపోతుంటాడు. అలా ఒకరోజు హెక్టిక్ మీటింగ్‌లో ఉన్నప్పుడు, మేనేజర్ ఆ టీమ్‌కి ఒక చిన్న బ్రేక్ ఇస్తూ... "స్ట్రెస్ రిలీవింగ్ సెషన్" పెడదామన్నాడు. అందరూ తమకు ఇష్టమైన క్రీడాకారుడి (Sportsman) గురించి రెండు నిమిషాలు మాట్లాడాలని టాస్క్ ఇచ్చాడు.

ఎవరికీ పెద్దగా ఆసక్తి లేదు. మొదటి ముగ్గురు సభ్యులు మైక్ తీసుకుని... "ఉమ్... ఆ... బ్ల్లా బ్ల్లా..." అంటూ తడబడుతూ ఏదోలా ముగించారు.

తరువాత అనుపమ్‌ వంతు వచ్చింది. అతను లేచి నిలబడితే... సాఫ్ట్‌వేర్ ఇంజనీర్ కాస్తా ప్రొఫెషనల్ స్పోర్ట్స్ కామెంట్రేటర్‌లా మారిపోయాడు! ఫుట్‌బాల్ లెజెండ్ జినేదిన్ జీదాన్ (Zinedine Zidane) గురించిన పూర్తి సమాచారం, అద్భుతమైన స్టాటిస్టిక్స్, కెరీర్ హైప్స్ మరియు ఆ కాలం నాటి కాంట్రవర్సీల గురించి అనర్గళంగా, ఎలాంటి తడబాటు లేకుండా రెండు నిమిషాలు అదరగొట్టేశాడు.

   అతని ప్రసంగం చూసి మేనేజర్ తో సహా టీమ్ అంతా షాక్ అయిపోయారు. అందరూ అనుపమ్‌ని ఆకాశానికి ఎత్తుతూ విపరీతంగా అప్రిషియేట్ చేశారు.

  తరువాత వారం పండగ వాతావరణం... గురించి చెప్పమన్నారు మేనేజర్.. 

ఆ సక్సెస్ ఇచ్చిన జోష్‌తో... నెక్స్ట్ వీక్ మేనేజర్ మరో టాస్క్ ఇచ్చాడు. "మీకు ఇష్టమైన పండగ (Festival) గురించి మాట్లాడండి" అన్నాడు.

ఈసారి టీమ్‌లోని అందరూ ఫుల్ ప్రిపరేషన్‌తో వచ్చారు. తమ గన్స్ (నాలెడ్జ్) అన్నీ లోడ్ చేసుకుని, ముఖంలో ఎంతో ఆత్మవిశ్వాసంతో రెడీగా కూర్చున్నారు. గత వారం అనుపమ్ లాగే తాము కూడా అదరగొట్టి, మేనేజర్ చేత శభాష్ అనిపించుకోవాలి అని ఉత్సాహంగా ఎదురుచూస్తున్నారు.

  కానీ, ఈసారే అసలైన ట్విస్ట్ ఎదురైంది! మీటింగ్ మధ్యలోనే మేనేజర్‌కి అర్జెంట్ కాల్ రావడంతో, అనౌన్స్మెంట్ చేయకుండానే సడన్‌గా మీటింగ్ నుంచి ఎగ్జిట్ అయిపోయాడు.

టీమ్ అందరూ తీవ్ర నిరాశలో మునిగిపోయారు.

 "ఇంత బాగా ప్రిపేర్ అయితే మేనేజరే లేడు!" అని అందరూ ముఖాలు మాడ్చుకున్నారు.

కేఫ్‌లో అసలు రహస్యం బయటపడింది!

ఆఫీస్ కింద ఉన్న కేఫ్‌లో అనుపమ్ తన కొలీగ్ ప్రేమ్‌తో కలిసి కాఫీ తాగుతున్నాడు.

    ప్రేమ్ ఆశ్చర్యంగా అనుపమ్‌ని అడిగాడు, "అనుపమ్! ఆ రోజు నువ్వు జీదానే గురించి అంత అనర్గళంగా, ప్రొఫెషనల్‌లా ఎలా మాట్లాడగలిగావు?"

అనుపమ్ చిరునవ్వు నవ్వి, ఇలా అన్నాడు:

 "ప్రేమ్... నేను జనాల సైకాలజీతో ఆడుకుంటాను! కాలేజీ రోజుల్లో మాకో సింగింగ్ కాంపిటీషన్ జరిగింది. కానీ ఎంత సేపు చూసినా ఎవరు పేరు ఇవ్వట్లేదు కంపిటేషన్ కి. 

ఇంకా చూసి చూసి..నాకు పాటలు సరిగ్గా రావు, గొంతు చెత్తగా ఉంటుంది. అయినా సరే, నేనే ధైర్యంగా స్టేజ్ ఎక్కి ఒక చెత్త పాట పాడి కిందకు దిగిపోయాను. వెంటనే స్టూడెంట్స్ అందరూ నన్ను చూసి నవ్వుతూ, కేకలు వేస్తూ., పిల్లి కూతలు కుస్తూ ఎక్కిరిస్తున్నారు.. .. 

వెనకాల నుంచి ఎవరో అన్నారు... 

" అరేయ్ అస్సలు నీకు అసలు పాడడం రాదు, మళ్ళీ ఎందుకు స్టేజ్ ఎక్కావు?' అని అడిగారు."

ప్రేమ్ ఆసక్తిగా వింటుండగా అనుపమ్ కంటిన్యూ చేశాడు:

  "అప్పుడు నేను వాళ్లతో అన్నాను... 'నా గొంతు బాగోలేదని అరవడం కాదు,..ఇక్కడ కూర్చొని ఎవరైనా ఆరవ గలరు.. కానీ స్టేజ్ ఎక్కిన వాడే హీరో వాడికే ప్రైజ్ ఇస్తారు.. నాకన్నా బెస్ట్ గా పాడగలను.. అనుకుంటే.. మీలో దమ్ముంటే స్టేజ్ ఎక్కి పాడి చూపించండి!లేదంటే నేనే బెస్ట్ అని ఒప్పుకోండి.. ' అని సవాల్ విసిరాను.

ప్రేమ్ నవ్వుకుంటూ, "మరి తర్వాత ఏమైంది?" అనడిగాడు.

> "అంతే! వాళ్ల ఈగో హర్ట్ అయింది. నా మీద పడిన ఆ ఛాలెంజ్‌తో అందరూ ఒకరి తర్వాత ఒకరు స్టేజ్ ఎక్కి ఏకంగా ఒక గంట పాటు ఫుల్ ఎంటర్‌టెయిన్‌మెంట్ ఇచ్చారు. నేను కనుక ఆ రోజు ముందుగా అడుగు ముందుకు వేయకపోతే, ఆ ఈవెంట్ అలా సక్సెస్ అయ్యేదే కాదు!"

అనుపమ్ కాఫీ సిప్ చేస్తూ ముగించాడు:

 "సో అలాగా.. పోటీ లేకపోతే ఎవరూ పెర్ఫార్మ్ చేయరు ప్రేమ్.. . సరిగ్గా అదే గేమ్‌ని నేను ఇప్పుడు మన ఆఫీస్‌లో ఆడాను. నేను జస్ట్ ఒక బొమ్మకు కీ ఇచ్చినట్టు చేసి వదిలాను, అంటే నేను ముందు ఒక పెర్ఫార్మన్స్ ఇచ్చాను.. మిగతాదంతా వాళ్లే చేశారు! 

నా పెర్ఫార్మన్స్ ఇచ్చాక నాలో నేను లోపల నవ్వుకున్నాను.. నాకు తెల్సు నేను డిఫరెంట్ గా ఉంటే.. వాళ్లకి కాలుతుంది అని.. . అనుకున్నట్టే అందరూ ప్రిపేర్ అయ్యి వచ్చారు. అయితే హైలైట్ ఏంటంటే.. ఆ రోజు మేనేజర్ సడన్‌గా మీటింగ్ నుంచి వెళ్లిపోవడం.. చూసి నాకైతే లోపల నవ్వు ఆగలేదు... హా హా హా!"

అది విన్న ప్రేమ్ కూడా గొల్లున నవ్వేశాడు. 

"మనుషుల సైకాలజీ తెలిస్తే ఎలా ఆడుకోవాలో వాడుకోవాలో నీకు బాగా తెల్సు రా బాబు" అని ప్రేమ్ అంటూ.. ఇద్దరూ.. మళ్ళీ కాఫీ అయిపోచేసి మళ్ళీ ఆఫీస్ లోకి వెళ్లి పోయారు.. 

----- సమాప్తం ---

92 ) # సుకన్య ప్రణయ ప్రయాణం

  # సుకన్య  ప్రణయ ప్రయాణం 

 ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

sukanya pranaya prayanam 1sep26

కాఫీ గొట్టంతో కప్పు తిప్పుతూ హేమ అంది: "ఏంటి సుకన్య, మొహంలో ఆ వెలుగు అలా ఉందెలా? మొన్న చూసిన సంబంధం ఏమైంది? అబ్బాయి ఫోటోలు చూపించమంటేనేమో చూపించనంటున్నావ్ ."

హైదరాబాద్‌లోని ఒక రద్దీగా ఉండే కేఫ్. టేబుల్ చుట్టూ కూర్చున్న సుకన్య, హేమ, కోమల్ ముగ్గురూ తమ కాఫీ కప్పులతో మాట్లాడుకుంటూ నవ్వులు చిందిస్తున్నారు. చదువు పూర్తయిన తర్వాత ఆ ముగ్గురూ మంచి ఉద్యోగాల్లో స్థిరపడి, ఇప్పుడు తమ జీవితంలో తదుపరి అడుగు గురించిన ఆలోచనల్లో ఉన్నారు.

కోమల్ నవ్వుతూ అందుకుంది: "నిజమే హేమ, ఈమధ్య మన సుకన్య ఎవరితోనో గంటల తరబడి ఫోన్లో ముచ్చట్లు పెడుతోంది. ఆ రహస్యం ఏంటో ఇవాళ బయటపెట్టాల్సిందే!"

దానికి సుకన్య సిగ్గుపడుతూ, తన హ్యాండ్‌బ్యాగ్ సర్దుకుంటూ అంది: 

"అబ్బో, మీ ఇద్దరి ఇన్వెస్టిగేషన్ ఎప్పుడూ ఇంతే! సరే,  నిజం చెప్పేస్తున్నా వినండి... ఇవాళ సాయంత్రం    రాజేష్ అనే  అబ్బాయి నన్ను కలవడానికి ఇక్కడికి వస్తున్నాడు. పెళ్లి చూపులు లాంటి   కాకుండా, ముందుగా మనం ఒకరినొకరం మాట్లాడుకుందామని తనే స్వయంగా అడిగాడు."

హేమ ఆశ్చర్యంగా కళ్లు పెద్దవి చేస్తూ అడిగింది: "ఓహో! రాజేష్ ఆ  పేరు! మరి ఆ అబ్బాయి గురించి మిగతా వివరాలు ఏంటి? జాబ్ ఏంటి , సాలరీ,  అన్నీ సెట్టేనా? బాగుంటాడా ? "

సుకన్య ముఖంలో చిన్న చిరునవ్వుతో కాస్త ఆలోచిస్తూ చెప్పింది: "జాబ్ బాగానే ఉంది. అంతకంటే ముఖ్యంగా అతను మాట్లాడే పద్ధతి, అందరితో మర్యాదగా ప్రవర్తించే తీరు నాకు బాగా నచ్చాయి. అసలు అతని లైఫ్‌స్టైల్ చాలా విభిన్నంగా, ఎంతో ప్రశాంతంగా ఉంది. ప్రతిరోజూ సాయంత్రం కుటుంబంతో కలిసి సరదాగా టీ తాగుతానని . ఖాళీ సమయంలో పుస్తకాలు  , లతా మంగేష్కర్ సాంగ్స్  , వీకెండ్ వస్తే చాలు కుటుంబంతో కలిసి మంచి సినిమాకు వెళ్లడం  హాబీస్ అని  చెప్పాడు."

కోమల్ కాస్త అనుమానంగా కనుబొమ్మలు ఎగరేస్తూ అంది:

 "అన్ని బాగానే ఉన్నాయి సుకన్య... కానీ ఈ కాలంలో ఇటువంటి సింపుల్ హాబీలు ఉన్నవాళ్లు వర్కవుట్ అవుతారా?   ఆలోచించు."

హేమ కూడా కోమల్ మాటలతో ఏకీభవిస్తూ తల ఊపింది: "కరెక్టే కోమల్ చెప్పింది. మంచి మనసొక్కటే ఉంటే సరిపోదు, సమాజంలో మన స్టేటస్ కూడా ముఖ్యం. సరే, ముందు ఆ రాజేష్ ఎలా ఉంటాడో మన కళ్లారా చూద్దాం పదా!"

రాజేష్ రాక కోసం ఎదురుచూస్తున్న సుకన్య మనసులో అప్పుడే చిన్న చిన్న ఆలోచనలు మొదలయ్యాయి. రాజేష్‌లోని మంచి గుణాలు ఆమెను ఆకట్టుకుంటున్నా, స్నేహితులు చెప్పిన మాటలు ఆమెను ఆలోచనలో పడేశాయి.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

ఆ కేఫ్‌లోని సందడి మధ్యలో ఉన్నట్టుండి ఒక్కసారిగా వాతావరణం మారిపోయింది. సరిగ్గా సాయంత్రం ఆరు గంటలకు రాజేష్ ఆ కేఫ్‌లోకి అడుగుపెట్టాడు. అతను ధరించిన నీలిరంగు సూట్, అతని ముఖంలో కనిపించే ప్రశాంతమైన చిరునవ్వు అక్కడి వాతావరణానికి ఒక ప్రత్యేకమైన హుందాతనాన్ని తెచ్చిపెట్టాయి. రాజేష్‌ను చూడగానే సుకన్య గుండె ఒక్కక్షణం వేగంగా కొట్టుకుంది. ఆమె వేసుకున్న బంగారు రంగు జార్జెట్ చీరలో మరింత అందంగా మెరుస్తూ, తన స్నేహితురాళ్లకు టాటా చెప్పి రాజేష్ దగ్గరకు వెళ్ళింది.

"హాయ్ రాజేష్, రా.. ఇక్కడ కూర్చుందాం," అంటూ కేఫ్‌లోని ఒక మూలన ఉన్న ప్రశాంతమైన టేబుల్ వద్దకు అతన్ని ఆహ్వానించింది.

రాజేష్ చిరునవ్వుతో కుర్చీలో కూర్చుంటూ, "థాంక్స్ సుకన్య, ఇలా నేరుగా కలవడం వల్ల మన మధ్య ఉన్న మొహమాటం పోతుందనిపించింది" అన్నాడు. అతను మాట్లాడే తీరులోని మృదుత్వం సుకన్యను మరింతగా కట్టిపడేసింది.

అదే సమయంలో, కొద్దిదూరంలో కూర్చున్న హేమ, కోమల్ ఆ జంట వైపు కన్నార్పకుండా చూస్తున్నారు. ముఖ్యంగా రాజేష్ ధరించిన ఖరీదైన సూట్, అతని ఆకర్షణీయమైన రూపం, చాలా పద్ధతిగా ఉన్న అతని మగతనం చూసి ఆ ఇద్దరు స్నేహితురాళ్లకూ ఒక్కక్షణం కడుపుమంట వేసింది.

కోమల్ పక్కకు జరుగుతూ, పంటిబిగువున అంది: "ఏంటి హేమ ఇది? సుకన్య మనకు అబ్బాయి ఎత్తు తక్కువ, రంగు తక్కువ అని చెప్పింది. కానీ అసలు ఈ అబ్బాయి వీకెండ్ సూట్ వేసుకుని, హాలీవుడ్ హీరోలా రిచ్‌గా ఉన్నాడే! మన అంచనాలు తప్పులవుతున్నాయేమో?"

హేమ మొహం ఈర్ష్యతో మారిపోయింది. ఆమె గ్లాస్ గొట్టంతో టేబుల్ మీద ఉన్న నాప్కిన్‌ను నలుపుతూ అంది: "అదే కదా కోమల్ ఆశ్చర్యం! పైగా సుకన్య బంగారు రంగు చీరలో అలా మెరిసిపోతూ వాడితో ఎంత ముచ్చటగా మాట్లాడుతుందో చూశావా? మనం వీడిని ఇలాగే వదిలేస్తే, సుకన్య మనకంటే ముందు సెటిలైపోయి మనల్ని డామినేట్ చేస్తుంది. మనం ఏదో ఒకటి చేయాలి."

కోమల్ వెంటనే కళ్లు మెరిపిస్తూ ఒక కుట్రపూరితమైన ఆలోచనను బయటపెట్టింది: "కరెక్టే హేమ. వీడికి ఏమైనా చిన్న లోపాలు వెతకాలి లేదా సుకన్య మనసులో వీడి మీద అనుమానాలు పుట్టించాలి. ఈ పెళ్లి కాకుండా మనం ఏదో ఒక ప్లాన్ వేయాల్సిందే."

అలా ఒకవైపు రాజేష్, సుకన్యలు తమ అభిరుచులు, ఇష్టాలను పంచుకుంటూ సంతోషంగా గడుపుతుంటే... మరోవైపు వారి ఆనందాన్ని ఓర్వలేక హేమ, కోమల్ ఇద్దరూ కలిసి చీకటిలో ఒక పెద్ద కుట్రకు ప్లాన్ వేస్తూ ఉండిపోయారు.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

 

కొద్దిసేపటి ముచ్చట్ల తర్వాత రాజేష్ చిరునవ్వుతో వీడ్కోలు తీసుకుని అక్కడి నుంచి వెళ్లిపోయాడు. రాజేష్ వెళ్లిపోగానే సుకన్య హుషారుగా తన స్నేహితులు కూర్చున్న టేబుల్ దగ్గరకు వచ్చింది. ఆమె మొహంలో వెలిగిపోతున్న సంతోషాన్ని చూసి హేమ, కోమల్ లోలోపల ఉడికిపోయినా, బయటకు మాత్రం నటిస్తూ స్వాగతం పలిచారు.

సుకన్య ఉత్సాహంగా, "ఏంట్రా చూశారుగా? రాజేష్ ఎంత మంచివాడో! అతనితో మాట్లాడుతుంటే సమయం ఎలా గడిచిందో కూడా తెలియలేదు" అని అంది.

ఇక అక్కడే అసలు నాటకం మొదలైంది. హేమ గ్లాసును టేబుల్ మీద గట్టిగా పెట్టి, మోమును వికారంగా మార్చుతూ అంది: "అబ్బో, నువ్వు మురిసిపోవడం బానే ఉంది సుకన్య! పైపైన నీకు మంచిగా మాట్లాడాడు సరే, కానీ నీకు అసలు నిజాలు తెలియడం లేదు. ఆ అబ్బాయి ఎత్తు మన హైట్‌కి అసలు సరిపోడు. రేపు నువ్వు హై హీల్స్ వేసుకుని పక్కన నడిస్తే నువ్వేదో అతని అమ్మలా కనిపిస్తావు."

కోమల్ వెంటనే అందుకొని ఆ విషాన్ని మరింత బలోపేతం చేసింది: "అంతేకాదు సుకన్య, అతని చాయ్ తాగే అలవాట్లు, పాత పాటలు వినే టైమ్ పాస్ చూశావా? ఎంత పాతచింతకాయ కాలపు మనస్తత్వమో! అసలు ఈ రోజుల్లో అలా ఉంటే ఏలా బతకగలం? పైగా మన సాలరీలతో పోలిస్తే అతని సంపాదన చాలా తక్కువ. రేపు ఫ్యూచర్‌లో నువ్వే అతన్ని పోషించాల్సి వస్తుంది. పైగా వాళ్ళ ఫ్యామిలీ బ్యాక్‌గ్రౌండ్ కూడా మనకంటే చాలా లోవర్‌గా ఉంది."

ఆ ఇద్దరు స్నేహితులు కలిసి మాట్లాడిన మాటలు సుకన్య మెదడులో క్రమంగా విషంలా ఇంకిపోయాయి. రాజేష్‌లోని మంచితనం కంటే, వారు చెప్పిన లోపాలే ఆమె కళ్ళకు పెద్దవిగా కనిపించడం మొదలయ్యాయి. ఆ క్షణంలో తన భవిష్యత్తు గురించి భయపడిపోయిన సుకన్య, రాజేష్‌ను రిజెక్ట్ చేయాలని నిర్ణయించుకుంది. వెంటనే రాజేష్‌కు ఫోన్ చేసి, "మన ఇద్దరి ఆలోచనా విధానాలు కలవడం లేదు, మనం ముందుకు వెళ్లలేము" అని చెప్పేసింది.

ఆ తర్వాత కొద్ది రోజుల్లోనే ఆ కథ వేగంగా మారిపోయింది. హేమ, కోమల్ ఇద్దరికీ ఎన్‌ఆర్‌ఐ సంబంధాలు అకస్మాత్తుగా కుదిరిపోయాయి. హడావిడిగా పెళ్లిళ్లు పూర్తి చేసుకుని, ఆనందంగా అమెరికా విమానం ఎక్కి దేశం విడిచి వెళ్ళిపోయారు. ఇటు సుకన్య మాత్రం తన స్నేహితుల మాటలు నమ్మి, మంచి మనిషిని వదులుకుని ఒంటరిదైపోయింది.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

## సుకన్య ప్రయాణం - ఎపిసోడ్ 4: విషాదపు చీకటిలో... ఆశల వెలుగు

కాలం చాలా క్రూరంగా పరుగెత్తింది. స్నేహితులు అమెరికా వెళ్ళిపోయిన కొన్నాళ్లకే సుకన్య జీవితంలో ఊహించని పెద్ద తుఫాను చెలరేగింది. ఆమె తల్లికి తీవ్రమైన కడుపునొప్పి రావడంతో ఆసుపత్రికి చేర్చగా, డాక్టర్లు నాలుగో స్టేజి క్యాన్సర్ (Stage 4 Cancer) అని నిర్ధారించారు. ఆఘమేఘాల మీద చికిత్స అందించినా ఫలితం లేకపోయింది, కొద్ది రోజుల వ్యవధిలోనే ఆమె కన్నుమూశారు.

కన్నతల్లి మరణాన్ని తట్టుకోలేక కుంగిపోయిన తండ్రి, ఆ బాధను గుండెల్లోనే దాచుకున్నారు. సరిగ్గా తల్లి చనిపోయిన నెల రోజులు కూడా తిరగకముందే, రాత్రి సమయంలో తీవ్రమైన గుండెపోటు రావడంతో తండ్రి కూడా ప్రాణాలు విడిచారు. తల్లిదండ్రులు ఇద్దరినీ అతి స్వల్ప వ్యవధిలో కోల్పోయిన సుకన్య జీవితం క్షణంలో చీకటిమయమైంది. చుట్టూ బంధువులు ఉన్నా, మనసు పంచుకోవడానికి ఎవరూ లేక ఈ ప్రపంచంలో ఆమె పూర్తిగా ఒంటరిదైపోయింది.

అలాంటి అంధకార సమయంలో ఒక రోజు ఆమె ఫోన్‌కు ఒక సందేశం వచ్చింది. అది చూసి సుకన్య కళ్లు చెమర్చాయి. ఆ మెసేజ్ పంపింది ఎవరో కాదు... రాజేష్.

> "చాలా ఆలస్యంగా తెలిసింది సుకన్య... మీ అమ్మగారు, నాన్నగారు ఇద్దరూ ఒకరి తర్వాత ఒకరు మరణించడం విని నా మనసు ఎంతో చలించింది. మీకు దేవుడు ఈ దుఃఖాన్ని భరించే శక్తిని ఇవ్వాలని కోరుకుంటున్నాను. ఒంటరిగా ధైర్యంగా ఉండండి" అని అందులో రాసి ఉంది.

ఆ కష్టకాలంలో వచ్చిన ఆ ఒక్క సాంత్వన మాట సుకన్యకు కొండంత బలాన్నిచ్చింది. ఆమె వెంటనే స్పందించి కృతజ్ఞతలు చెప్పింది. ఆ తర్వాత రాజిష్ ఆమెను ఒక ప్రశాంతమైన డిన్నర్ పార్టీకి ఆహ్వానించాడు. ఆ ఇద్దరూ గడిపిన ఆ గంటలలో ఒకరినొకరు మరింత లోతుగా తెలుసుకునే అవకాశం దొరికింది. రాజేష్‌లోని పరిణతి, ఆప్యాయత సుకన్యను కరిగిపోయేలా చేశాయి.

అనుభవాల గుణపాఠంతో సుకన్య తన కన్నీటిని తుడుచుకుంటూ రాజేష్ చేతులు పట్టుకుని క్షమాపణ కోరింది. "రాజేష్, అప్పుడు నా స్నేహితులు చెప్పిన మాటలు విని, నా అపరిపక్వత వల్ల నిన్ను దూరం చేసుకున్నాను. నా మనసును  పొల్యూట్ చేసి వాళ్ళు మాత్రం హ్యపీగా  usa  వెళ్ళిపోయారు ..   నా మూర్ఖత్వాన్ని క్షమించు" అని పశ్చాత్తాపంతో వణికిపోయింది.

దానికి రాజేష్ చిరునవ్వుతో ఆమె భుజం తట్టి, ఎంతో సౌమ్యంగా బదులిచ్చాడు: 

"పర్వాలేదు సుకన్య. నిజం చెప్పాలంటే, ఆ రోజు మీతో పాటు ఉన్న మీ స్నేహితుల ప్రవర్తన, వారి అసూయతో చూస్తున్న చూపులు చూసినప్పుడే ... వాళ్లే నీ మెదడును విషంతో నింపి ఉంటారని నేను ముందే ఊహించాను. పోయిన కాలం వెనక్కి రాదు, కానీ మన భవిష్యత్తును మనం సరిదిద్దుకోవచ్చు."

రాజేష్‌లోని ఆ విశాల హృదయం, క్షమించే గుణం చూశాక సుకన్య కళ్లలో ఆనందభాష్పాలు ఉద్భవించాయి. ఆ విపత్కర పరిస్థితుల్లో తనను చేయిపట్టి నడిపించేందుకు ముందుకు వచ్చిన రాజేష్ ప్రతిపాదనను సుకన్య మనస్ఫూర్తిగా అంగీకరించింది. అలా ఆ ఇద్దరూ అన్ని ఇష్టాలు, కష్టాలను పంచుకుంటూ ఒక్కటి కావాలని నిర్ణయించుకున్నారు.

--  సామాప్తం --- 

91 ) అనుకోని అతిధి

 అనుకోని అతిధి

~~~~~~~~~~

ఎపిసోడ్ 1

"ఒక స్త్రీ జీవితం అంటే ఏమిటి? ఆమె ఎంత చదువుకున్నా ఏం లాభం అనిపిస్తుంది..చివరికి ఆమె గమ్యస్థానం వంట చేయడం, పిల్లలను చూసుకోవడం, ఒక మగతోడు వెతుక్కొని అతని ఇంట్లో ఉండి భద్రతను వెతుక్కోవడమేనా .. ఈ మాత్రం దానికి అన్నీ డబ్బులు పోసి చదవటం ఎందుకు.. ? "....

నా పేరు వర్మ. గత పదేళ్లుగా ఒక సాఫ్ట్‌వేర్ ఇంజనీర్‌గా పనిచేస్తున్నాను. నా భార్య రచన, మాకొక బాబు. మాది హైదరాబాద్‌లోనే చిన్న సంసారం. ఒకరోజు మా ఆఫీస్‌లో కొలీగ్ అయిన సమర్ వివాహం మన హైదరాబాద్‌లోనే నిశ్చయమైంది. సమర్‌తో నాకు పెద్దగా వ్యక్తిగత పరిచయం లేదు. కేవలం ఆఫీస్ క్యాంటీన్‌లో అప్పుడప్పుడు ఎదురుపడినప్పుడు లంచ్ షేర్ చేసుకునేంత మాత్రమే పరిచయం. అయినా సరే, ఆఫీస్ కొలీగ్ కదా అని ఆ పెళ్లికి వెళ్లాల్సి వచ్చింది.

అలాంటి మంచి సందర్భాలు కొన్నిసార్లు మన గతాన్ని, అందులోని చేదు జ్ఞాపకాలను మళ్లీ తట్టి లేపుతుంటాయి. సరిగ్గా నాకూ ఆ రోజూ అలాగే జరిగింది.

పెళ్లి వేడుకలో సందడి అంతా బాగానే ఉంది. బంధువులు, తోటి ఉద్యోగులతో హడావుడిగా ఉన్న ఆ వాతావరణంలో, అనుకోకుండా నా కంట పడింది ఆమె . 

ఆమెను చూడగానే నా గుండె ఒక్క క్షణం ఆగిపోయినట్టయింది.

ఆమె ఎవరో కాదు... నా కాలేజీ రోజుల్లో నా ప్రాణంగా ఇష్టపడిన, నా వన్‌సైడ్ లవర్, నా పాత మిత్రురాలు సారిక.

కాలేజీ రోజుల్లో ఆమెను చూసినప్పుడున్న ఆ అందం, ఆ కళ ఇప్పటికీ అలాగే ఉంది. ఆమె రంగు ఇప్పటికీ తెల్లగానే ఉంది. కానీ, ఆ ముఖంలో ఒకప్పుడున్న ఆ సహజమైన చిరునవ్వు మాత్రం కరవయ్యింది. ముఖంపై ఏదో ఆర్టిఫిషియల్ మేకప్ స్పష్టంగా కనిపిస్తోంది. సరిగ్గా దూరం నుంచి చూస్తే, ఆమె జుట్టు కూడా సరిగ్గా దువ్వుకోనట్టు, కొద్దిగా నూనె కారి అనారోగ్యంతో ఉన్న వ్యక్తిలా కనిపించింది. ఆమె పక్కనే ఆమె ఆఫీస్ కొలీగ్ రేణు కూడా ఉంది.

సారికను అంత దూరం నుంచి చూసినప్పటి నుంచి, నాలో ఏదో తెలియని ఆతృత, మాట్లాడాలన్న తపన మొదలయ్యాయి. ఆమెతో ఎప్పుడెప్పుడు మాట్లాడదామా అని క్షణంకో యుగంగా గడుపుతూ, దూరం నుంచే ఆమె కదలికలను గమనిస్తూ ఉండిపోయాను

~~~~~~~

అనుకోని అతిధి

ఎపిసోడ్ 2

సారికను చూడగానే నా మనసు వెనక్కి వెళ్లి, నా డిగ్రీ కాలేజీ రోజులను తవ్వి తీసింది. ఆ రోజుల్లో ఆమె కొంచెం బొద్దుగా, ఆరోగ్యకరమైన శరీరంతో ఉండేది. అయినా సరే, ఆమె మీద నాకు ఎప్పుడో ఒక క్రష్ ఏర్పడింది.

మా క్లాస్‌లోని అమ్మాయిలందరిలోనూ ఆమె నాతోనే ఎక్కువసేపు మాట్లాడేది. ఇంటర్వెల్ లేదా రిసెస్ సమయంలో మేం గంటల తరబడి మాట్లాడుకునేవాళ్లం. అయితే అది ఎలాంటి రొమాంటిక్ లవ్ చాటింగ్ కాదు; చాలా సీరియస్ విషయాల గురించి మాట్లాడుకునేవాళ్లం. మా కుటుంబ లక్ష్యాలు, గడిచిన స్కూళ్లు, కాలేజీలు, మా స్వస్థలాలు, బంధువులతో మనకు ఎదురైన వింత అనుభవాల గురించి ఇద్దరం పంచుకునేవాళ్లం.

ఆమె స్కూల్ రోజుల్లోనే తన తండ్రిని కోల్పోయింది. అయితే ఆయన ఎలా చనిపోయారనే విషయం మాత్రం ఆమె ఎప్పుడూ చెప్పలేదు. ప్రస్తుతం ఆమె తన తల్లి, ఒక తమ్ముడితో కలిసి అద్దె ఫ్లాట్‌లో ఉంటోంది. వాళ్ల ఆర్థిక పరిస్థితి ఎలా గడిచేదో కూడా స్పష్టంగా తెలియదు; బహుశా ఎవరో బంధువు సాయం చేస్తుండొచ్చు లేదా ఏదైనా పొలం ఆదాయం వస్తుందేమో అనుకునేవాడిని.

కాలేజీ రోజుల్లో ఆమెపై నాకున్న ఇష్టాన్ని నేను ఎప్పుడూ ఆమెకు వ్యక్తపరచలేదు. అసలు మా మధ్య ఉన్న ఆ బంధం ఎలాంటిదో నాకే స్పష్టత లేదు. కాలేజీ పూర్తయిన సరిగ్గా ఏడాదికి, ఆమె తన పెళ్లి పత్రికను నాకు వాట్సాప్‌లో పంపింది. అప్పటికి నేను వేరే నగరంలో ఉండటంతో ఆ పెళ్లికి వెళ్ళలేదు. ఇక్కడే ఉన్నా వెళ్ళేవాడిని కాదేమో.

అలా మా దారులు వేర్వేరైపోయాయి. మరి ఇన్ని సంవత్సరాల తర్వాత, సరిగ్గా నేడు ఇక్కడ ఆమె నా కళ్లముందు ప్రత్యక్షమైంది.

~~~~~~~~

అనుకోని అతిధి

ఎపిసోడ్ 3

డిన్నర్ సమయంలో ఎలాగైతేనేమి ధైర్యం చేసి ఆమె దగ్గరకు వెళ్లాను. వెనక నుంచి, "సారిక!" అని పిలిచాను.

ఆమె వెనక్కి తిరిగి చూసి ఒక క్షణం ఆశ్చర్యపోయింది. ఆ తర్వాత మొహంలోకి ఒక చిన్న నవ్వు తెచ్చుకుంటూ, "అరే... వర్మా! నువ్వా? ఇక్కడెలా?" అంది. ఆ మాటల్లో ఒకప్పుడున్న ఆ గొప్ప ఉత్సాహం మాత్రం లేదు. బహుశా ఆమెను లోలోపల వేధిస్తున్న అనారోగ్యమో, లేక జీవితం తెచ్చిపెట్టిన అలసటో ఆమె భావాలను కప్పివేసినట్టు అనిపించింది.

"అవును సారిక, అపాయింట్‌మెంట్‌ లేకుండానే మీ ముందు ప్రత్యక్షమయ్యాను. నేను బాగానే ఉన్నాను, నువ్వు ఎలా ఉన్నావు?" అని అడిగాను.

"నేనూ అలాగే ఉన్నానులే వర్మ..." అంటూ పక్కనే ఉన్న ఆమెను చూపిస్తూ, 

"ఇదిగో... తను మా ఆఫీస్ కొలీగ్ రేణు," అని పరిచయం చేసింది.

"రేణు ఇతను మా కాలేజ్ ఫ్రెండ్ వర్మ "

అంతలోనే రేణు, "హాయ్ బాగున్నారా.. మీరు మాట్లాడుతూ ఉండండి.. , నేను నా ప్లేట్ రీఫిల్ చేసుకుని ఇప్పుడే వస్తాను" అని చెప్పి అక్కడి నుంచి వెళ్ళిపోయింది.

ఇద్దరం అక్కడే ఉన్న కుర్చీల్లో కూర్చున్నాము, కాసేపు మౌనంగా. 

నేను మౌనం చేదిస్తూ అన్నాను 

, "చాలా కాలం తర్వాత చూస్తున్నాను సారిక.. పెళ్లి తర్వాత మళ్ళీ నిన్ను కలిసే ఛాన్స్ కానీ మాట్లాడే అవకాశం కానీ లేదు.. కనీసం నీ విషయాలు చెప్పే క్లాసుమేట్ స్ కూడా ఎవరూ కలవలేదు.. పెళ్లి తరువాత ఎక్కడ ఉన్నావ్ ఏం చేస్తున్నావ్.. ?" అని అడిగాను.

ఆ మాట వినగానే ఆమె ముఖం ఒక్కసారిగా ఎర్రబడింది. కొద్దిసేపు తల వంచుకుని మౌనంగా ఉండిపోయింది. 

ఆ తర్వాత ఒక పెద్ద నిట్టూర్పు విడిచి, నల్లని చారల తో నిండిన తన కళ్ళు సూన్యం లోకి చూస్తూ మాట్లాడటం మొదలుపెట్టింది.

"ఏం చెప్పమంటావు వర్మ అదొక పెద్ద కథ..... నా పెళ్లి ఒక పెద్ద విషాదం. పెళ్లయిన రెండేళ్లకే, నా భర్త ఆఫీస్ నుంచి బైక్‌పై వస్తుండగా జరిగిన రోడ్డు ప్రమాదంలో చనిపోయారు .

 ఆ ఒక్క సంఘటనతో నా జీవితం పూర్తిగా తలకిందులైపోయింది."

ఆమె గొంతు కొద్దిగా వణికింది. నేను సానుభూతిగా చూస్తుండగానే ఆమె కొనసాగించింది.

"కాలేజీ రోజుల్లో 90% మార్కులతో చదివినా, సరైన అనుభవం లేకపోవడం వల్ల నాకు మంచి ఉద్యోగం రాలేదు.ఒక వైపు ఏడాది నిండిన బాబు సిద్ధును పట్టుకుని ఉద్యోగం ప్రయత్నాలు చేసాను.. చిన్న ఉద్యోగం దొరికింది... కానీ నెలకి ఒకసారి ఆఫీస్ మెయిన్ బ్రాంచ్ కి రమ్మని ఒక కండిషన్..దాంతో ఒకవైపు ఉద్యోగం చేస్తూనే, పూణే నుంచి హైదరాబాద్‌కు ప్రధాన బ్రాంచ్ ఆఫీస్ పనుల నిమిత్తం తరచూ ప్రయాణం చేయాల్సి వచ్చేది."

"కష్టమే బాబుతో ఉద్యోగం అంటే.. మీ అమ్మని ఉండమనక..పోయావా.. "

"ఉన్నన్ని రోజులు ఉంది కానీ ఎల్ల కాలం ఉండలేదు కదా.. తన ఇంటిని తానే చూసుకోవాలి కదా..." అన్నది 

" అది నిజమే" అన్నాను.. "తరువాత..? "

"అలా ఒకసారి రైలులో ప్రయాణిస్తున్నప్పుడు, ఏసీ బోగీలో అశోక్ కుమార్ అనే వ్యక్తి పరిచయమయ్యాడు. అతను కూడా భార్యను కోల్పోయిన వాడే , అతనికి ఒక బాబు ఉన్నాడు. సీట్ కన్ఫర్మేషన్ కోసం టీసీతో మాట్లాడటం కోసం..అత్యవసరంలో పడి, అతను తన బాబును కాసేపు చూసుకోవాలని నన్ను కోరాడు. ఆ ప్రయాణంలో మా పరిచయం పెరిగి, నా నేపథ్యం తెలుసుకుని అతను పెళ్లి ప్రపోజల్ తెచ్చాడు."

కొద్దిసేపు ఆగి, ఒక చేదు నవ్వు నవ్వుతూ ఆమె ఇలా అంది:

"ఆ సమయంలో నా మనసులో ఎన్నో ఆలోచనలు మెదిలాయి వర్మ. 

ఒక స్త్రీ జీవితం అంటే ఏమిటి? ఆమె ఎంత చదువుకున్నా ఏం లాభం అనిపిస్తుంది..చివరికి ఆమె గమ్యస్థానం వంట చేయడం, పిల్లలను చూసుకోవడం, ఒక మగతోడు వెతుక్కొని అతని ఇంట్లో ఉండి భద్రతను వెతుక్కోవడమేనా .. ఈ మాత్రం దానికి అన్నీ డబ్బులు పోసి చదవటం ఎందుకు.. ? మగవాడు చాలా తెలివి గామొదట మంచి ఉద్యోగం చూసుకుని, ఆ తర్వాత పిల్లలను కనడానికి, ఇల్లు, డబ్బును చూసుకోటానికి ఒక సమర్థురాలైన స్త్రీని వెతుక్కుంటాడు

కానీ వేరే మార్గం కనిపించలేదు.. ఒక పక్క ఖర్చులు పెరిగి పోతున్నాయి.. జీతం పెరగటం లేదు... కనీసం ఈ వివాహం అయినా నా కష్టాలు తెరుస్తుంది అని ఊహించాను . ఈ ఆలోచనలతో నేను అశోక్‌ను వివాహం చేసుకున్నాను."

~~~~~

అనుకోని అతిధి

ఎపిసోడ్ 4

సారిక తన గతాన్ని కొనసాగిస్తూ, అశోక్‌ను రెండో వివాహం చేసుకున్న తర్వాత తన జీవితంలో జరిగిన అసలు మలుపు గురించ చెప్పడం మొదలుపెట్టింది. ఆమె గొంతులో భారం స్పష్టంగా కనిపిస్తోంది.

"అశోక్‌ను పెళ్లి చేసుకున్న తర్వాత నా జీవితం మరో నరకంలా మారింది వర్మ," అంటూ ఆమె మాట్లాడసాగింది.

"అతను ఎప్పుడూ వ్యాపార ప్రయాణాలతో బిజీగా ఉండేవాడు. నెలలో కేవలం ఒక్కసార మాత్రమే ఇంట్లో కనిపిచేవాడు. ఇంటి బిల్లులు కట్టడానికి మాత్రమే డబ్బులు ఇచ్చేవాడు తప్ప, నా వ్యక్తిగత ఖర్చులకు చిల్లిగవ్వ కూడా ఇచ్చేవాడు కాదు. అప్పటికి నేను ఉద్యోగం కూడా మానేయడంతో పూర్తిగా ఆర్థికంగా అశోక్‌పై ఆధారపడాల్సి వచ్చింది. ఇంట్లో ఏమో నా కొడుకు సిద్ధుతో పాటు, అశోక్ మొదటి భార్య కొడుకైన రతన్ బాబును కూడా నేనే కనిపెట్టుకుని చూసుకోవాల్సి వచ్చేది. అశోక్ మాత్రం ఇంటి బాధ్యతలు పట్టించుకోకుండా కేవలం వ్యాపారమే లోకం అన్నట్లు బతికాడు."

కొద్దిసేపు ఆగి, తన కళ్లలోని నీళ్లను తుడుచుకుంటూ ఆమె మరింతగా వివరించింది.

"ఆ మానసిక ఒత్తిడిని, నిర్లక్ష్యాన్ని ఐదేళ్ల పాటు భరించాను వర్మ. ఇక ఆ ఇంట బతకలేనని అర్థమై, ఒక రోజు నా కొడుకు సిద్ధును పట్టుకుని ఆ ఇంటి నుంచి వచ్చేసాను. ప్రస్తుతం అశోక్‌కు దూరంగా వేరుగా ఉంటున్నాను. ఇప్పుడు నా కొడుకు సిద్ధు వయసు పదేళ్లు. ఒంటరిగా ఉంటూనే ఎలాగైతేనేమి ఒక డీసెంట్ ఉద్యోగం సంపాదించుకున్నాను, ఒక చిన్న వన్ బెడ్‌రూమ్ ఇల్లు అద్దెకు తీసుకుని కాలం వెల్లదీస్తున్నాను."

నేను ఆమె వైపు సానుభూతిగా చూస్తూ ఉండిపోయాను. కానీ ఆమె చెప్పిన కష్టాలు అక్కడితో ఆగలేదు. ఆ తర్వాత ఆమె ముఖంలో భయం ఛాయలు కమ్ముకున్నాయి.

"అయితే విధి నన్ను ఇక్కడా ప్రశాంతంగా ఉండనివ్వలేదు వర్మ. కొద్దికాలంగా నేను ఒక అరుదైన వ్యాధితో బాధపడుతున్నాను. 

దాని పేరు "గ్లాంజమాన్స్ త్రోంబస్తేనియా" 

బ్లడ్ లో ఉన్న ప్లేటిలెట్స్ సరిగా పని చేయక పోవటం వల్ల నాకు తరచూ తీవ్రమైన రక్తస్రావం (బ్లీడింగ్) అవుతోంది. దీనికి అత్యవసరంగా మెరుగైన వైద్య చికిత్స తీసుకోవాలని డాక్టర్లు చెప్పారు. 

కానీ... నా కష్టపడి సంపాదించిన డబ్బులన్నీ ఎప్పుడూ ఆసుపత్రులు, ఇళ్ల అద్దెలకే సరిపోయాయి. ప్రస్తుతం నా బ్యాంకు ఖాతాలో చిల్లిగవ్వ కూడా లేదు. ఖాళీగా ఉన్న ఆ అకౌంట్ చూసుకుంటూ, ఈ ప్రాణాంతక aవ్యాధితో ఎలా పోరాడాలో తెలియక రోజురోజు కుమిలిపోతున్నాను..." అని వణికిపోయే గొంతుతో ఆపింది.

~~~~~~

అనుకోని అతిధి

ఎపిసోడ్ 5

సారిక తన కష్టాల గురించి చెప్పడం ముగించి, తేరుకుంటూ నాతో అంది, "అది సరే వర్మ, ఇది మా ఆఫీస్ కొలీగ్ ఆల్కా పెళ్లి. తను నన్ను చాలాసార్లు ఫోన్ చేసి మరీ రమ్మని పిలిచింది, అందుకే రావాల్సి వచ్చింది."

అంతలోనే రేణు తిరిగి అక్కడికి వచ్చింది. ఇద్దరం కలిసి డిన్నర్ ముగించుకుని పెళ్లి మండపం బయటకు వచ్చాము. రేణు ఇక్కడే దగ్గర్లోనే ఉంటానని చెప్పి, ఒక ఆటో ఎక్కి వెళ్లిపోయింది.

సారికను బస్సులో వెళ్లమని అనలేక, "నేను కార్‌లో ఉన్నాను, నిన్ను డ్రాప్ చేస్తాను పదం సారిక" అని నా కారు వైపు తీసుకెళ్లాను. కారు స్టార్ట్ చేసి కొన్ని కిలోమీటర్లు ప్రయాణించామో లేదో, వెనుక సీట్లో కూర్చున్న సారిక ఒక్కసారిగా కడుపునొప్పితో భయంకరంగా కేకలు వేయడం మొదలుపెట్టింది. నొప్పితో కార్ సీట్లో ఇటు అటు తిరుగుతూ విలవిలలాడిపోయింది.

అది చూసి నేను ఒక్కసారిగా కంగారుపడిపోయాను. ఏం చేయాలో తోచక, వెంటనే రేణుకి ఫోన్ చేసి పరిస్థితి వివరించాను. ఆమె వెంటనే హుటాహుటిన ఆసుపత్రికి చేరుకుంది.

డాక్టర్లు పరీక్షించి, "ఆమెకు వెంటనే అత్యవసర సర్జరీ చేయాలి. దీనికి పది లక్షల రూపాయలు ఖర్చవుతుంది. అయితే అరుదైన వ్యాధి కావడం వల్ల సర్జరీ విజయవంతమై ప్రాణాలతో బయటపడే అవకాశాలు చాలా తక్కువగా ఉన్నాయి" అని స్పష్టం చేశారు.

సారిక బ్యాంకు ఖాతాలో చిల్లిగవ్వ లేదు. అటు నా ఆర్థిక పరిస్థితి కూడా అంతంతమాత్రమే, నా దగ్గర అంత మొత్తం లేదు.

నా మనసులో అనేక ఆలోచనలు సుడిగుండంలా తిరగసాగాను. "ఒకప్పుడు నేను మనసారా ప్రేమించిన అమ్మాయి. ప్రేమ అంటే కేవలం ఇష్టపడటమేనా? ప్రాణాపాయంలో ఉన్నప్పుడు ఆదుకోలేకపోతే ఆ ప్రేమకు అర్థమేముంది?" అని నా అంతరాత్మ నన్ను ప్రశ్నించింది. కానీ మరోవైపు, నాకు భార్య రచన, ఒక బాబు ఉన్నారు. నా సంపాదనంతా ఇలా ఖర్చుపెట్టేస్తే నా కుటుంబం పరిస్థితి ఏంటి? నా భార్య ఏమనుకుంటుంది? అని భయం వేసింది.

అయినా సరే, గొంతులో పడిన గుండెకాయను దిగమింగుకుని, ఆపదలో ఉన్న నా పాత మిత్రురాలి ప్రాణాలను కాపాడుకోవడానికి ఆ ఖర్చు నేనే భరిస్తానని నిర్ణయించుకున్నాను.

అయితే ఆ ఆసుపత్రిలోని జర్మన్ డాక్టర్ నాతో మాట్లాడి, "ఇది చాలా అరుదైన వ్యాధి. దీనికోసం మాకొక ఎన్జీఓ (NGO) ఉంది, వాళ్లే ఆ మొత్తం ఖర్చు భరిస్తారు. కాకపోతే ఈ సర్జరీ కనుక విజయవంతమైతే, ఆ వైద్య రికార్డులు మరియు క్రెడిట్స్ మా ఎన్జీఓ సంస్థకు చెందేలా అంగీకరించాలి" అని ఒక షరతు పెట్టాడు.

సారిక ప్రాణాలు దక్కితే చాలని భావించిన నేను, ఆ ఎన్జీఓ ఆప్షన్‌కు వెంటనే అంగీకరించాను.

~~~~~~~~~~~

అనుకోని అతిధి

ఎపిసోడ్ 6 (ముగింపు)

ఆ ఎన్జీఓ షరతులకు నేను సంతకం చేశాను. ఆ తర్వాత ఆరు గంటల పాటు సుదీర్ఘంగా సర్జరీ సాగింది. ఆపరేషన్ థియేటర్ బయట నేను కూర్చున్న ఆ గంటలు ఒక యుగలా గడిచాయి. సర్జరీ మధ్యలో డాక్టర్లు ఆరు సార్లు బయటకు వచ్చి, రక్తం అవసరమవుతుందని చెప్పి రక్త నిల్వలు (బ్లడ్ ప్యాకెట్స్) తెప్పించి, ప్రతిసారీ నాతో సంతకం చేయించుకున్నారు. ఆ టెన్షన్‌లో నా ప్రాణం గాల్లో కలిసిపోయినంత పనైంది.

సర్జరీ విజయవంతంగా ముగిసిన తర్వాత, సారికను 24 గంటల పాటు అబ్జర్వేషన్ మరియు రెస్ట్‌లో ఉంచారు. ఆ రోజంతా నేనూ, రేణు ఆసుపత్రిలోనే ఉండి ఆమెను కనిపెట్టుకుని ఉన్నాము. సమయం గడిచేకొద్దీ రేణు అలసిపోవడాన్ని గమనించి, "నువ్వు వెళ్ళు రేణు, ఏది అవసరమైనా నేను చూసుకుంటాను, ఏదైనా ఉంటే ఫోన్ చేస్తాను" అని చెప్పి ఆమెను ఇంటికి పంపించాను. ఒంటరిగా ఉంటూ ఆ రాత్రంతా సారిక పక్కనే ఉండి ప్రతిక్షణం ఆమె ఆరోగ్యాన్ని గమనిస్తూ కాపలాగా ఉన్నాను.

మరుసటి రోజు ఉదయం సారిక మెల్లగా తన కళ్ళు తెరిచింది. ఆమెను ప్రాణాపాయం నుండి రక్షించగలిగామన్న ఊరటతో నా మనసంతా ఒక్కసారిగా తేలికపడింది. అప్పటివరకు ఆమె కొడుకు సిద్ధును ఇంట్లో ఒక కేర్ టేకర్ దగ్గర ఉంచారు; అమ్మ కోలుకుందన్న వార్త విని ఆ బాలుడు కూడా ఊపిరి పీల్చుకున్నాడు.

కొన్ని రోజులు ఆసుపత్రిలో చికిత్స పొందిన తర్వాత సారిక పూర్తిగా కోలుకుని డిశ్చార్జ్ అయింది. ఆపద సమయంలో నేను చేసిన సాయాన్ని, చూపిన మానవత్వాన్ని ఆమె ఎప్పటికీ మరువలేదు.

ఆ తర్వాత మా జీవితాలు ఒక చక్కని దారికి వచ్చాయి. కాలక్రమేణా మా కుటుంబాల మధ్య ఒక మంచి, గౌరవప్రదమైన స్నేహపూర్వక బంధం ఏర్పడింది. పండుగలు, విశేష దినాల సమయంలో మా కుటుంబం, సారిక వాళ్ళు పరస్పరం ఇళ్లకు వెళ్లడం, ఆప్యాయంగా పలకరించుకోవడం ఒక అలవాటుగా మారింది. నా భార్య రచనకు కూడా సారికతో మంచి పరిచయం ఏర్పడింది.

జీవితం మనకు ఎన్నో ఊహించని మలుపులను ఇస్తుంది. కానీ తోటి మనిషి కష్టంలో ఉన్నప్పుడు ఆపన్న హస్తం అందించడమే నిజమైన జీవితానికి అర్థం అనిపించింది. నా గతాన్ని తట్టిలేపిన ఆ 'అనుకోని అతిధి' ప్రయాణం అలా ఒక సుఖాంతమైన మలుపుతో ముగిసింది.

-- సుఖాంతం ----

• telugu stories to read
• telugu stories
• stories in telugu
• kathalu telugu
• telugu stories read online
• story in telugu
• తెలుగు స్టోరీస్.
• telugu storys
• కథల పోటీ 2026
• telugu kadhalu
• తెలుగు సాహిత్య పత్రిక
• తెలుగు ప్రేరణాత్మక కథ
• హరీష్ బాబు పొందుగుల

90 ) మనిషిలో మరో మొహం

  

మనిషిలో మరో మొహం 

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

హైదరాబాద్‌లోని ఒక కాలేజీలో రవి, వాసు, మురళి, అనీష్, కళ్యాణ్ అనే ఐదుగురు స్నేహితులు బీటెక్ చివరి సంవత్సరం చదువుతున్నారు. రవి బాగా చదివే మంచి విద్యార్థి. మిగతా నలుగురూ చదువు కంటే సినిమాలు, కబుర్లతోనే ఎక్కువ కాలం గడిపేవాళ్ళు.

ఫైనల్ ఇయర్ పరీక్షల సమయంలో అందరూ కలిసి రవి ఇంటికి చదువుకోవడానికి వచ్చారు. రవి వాళ్లకు చదువు చెబుదామనుకున్నా, ఆ నలుగురూ అనవసర కబుర్లతో రవి చదువును పాడుచేశారు. 

చదువు పూర్తయిన తర్వాత,

 "ఎవరికి ఉద్యోగం వచ్చినా సరే, అందరం ఒకరికొకరు సహాయం చేసుకుందాం" అని అందరూ కలిసి ఒక మాటిచ్చుకున్నారు.

కొన్ని రోజులకు బీటెక్ అయిపోయింది. 

అనీష్ తన బంధువులు మరియు రూమ్‌మేట్స్ ద్వారా ఒక ఉద్యోగం సంపాదించుకున్నాడు. 

వాసు ఒక అమ్మాయి సహాయంతో మంచి జాబ్ కొట్టాడు. 

కళ్యాణ్ అమెరికా వెళ్లిపోయాడు. 

మురళి తన తండ్రి పలుకుబడితో పెద్ద ఉద్యోగంలో చేరాడు.

కానీ రవి పరిస్థితి చాలా వేరుగా ఉంది. రవికి బయట లోకంతో పెద్దగా పరిచయాలు లేవు. 

ఇంటి బాధ్యతలు అన్నీ రవి మీదే పడ్డాయి. ఉద్యోగం రాక రవి చాలా ఇబ్బంది పడ్డాడు. 

మొదట్లో ట్యూషన్లు చెప్పాడు, అది కూడా పోయింది. 

చివరికి చదువుకు సంబంధం లేని ఒక చిన్న నైట్ జాబ్ చేస్తూ ఎలాగోలా బతుకు బండి లాగుతున్నాడు.

ఒక రోజు రాత్రి రవి తన పని ముగించుకుని ఇంటికి వెళ్లే దారిలో కాస్త అలసటగా అనిపించి రోడ్డు పక్కనే ఉన్న ఒక చిన్న హోటల్‌కి టీ తాగుదామని వెళ్ళాడు. అక్కడ అనుకోకుండా బీటెక్ రోజుల్లో తనతో పాటు చదివిన మరో స్నేహితుడు శ్రీను కనిపించాడు. రవిని చూసి శ్రీను ఆప్యాయంగా పలకరించాడు. 

ఇద్దరూ కలిసి ఒక టేబుల్ వద్ద కూర్చుని టీ తాగుతూ పాత విషయాలు మాట్లాడుకుంటూ తమ కష్టసుఖాలు పంచుకున్నారు.

ఆ సమయంలో రవి తన స్నేహితుల గురించి చెప్తూ,

 "నా నలుగురు ఫ్రెండ్స్ అనీష్, వాసు, కళ్యాణ్, మురళి ఎవరికి వారు సెటిల్ అయ్యారులే కానీ, పాపం వాళ్లకు కూడా నాలానే ఉద్యోగాలు రావడానికి చాలా కష్టపడి ఉంటారు" అని అమాయకంగా అన్నాడు.

అది విని శ్రీను కాస్త గంభీరంగా నవ్వి, అసలు నిజం బయటపెట్టాడు. 

"రవి, నువ్వు ఇంకా ఆ నలుగురి గురించే ఆలోచిస్తున్నావా? వాళ్ళు ఎలాంటివారో నీకు అసలు తెలియదు. వాళ్ళు కావాలనే నిన్ను ఎప్పుడూ పట్టించుకోలేదు. అనీష్, వాసు, మురళి, కళ్యాణ్ నలుగురూ ఒకరికొకరు రహస్యంగా గ్రూప్ లాగా ఏర్పడి సహాయం చేసుకున్నారు. నీకు మాత్రం కావాలనే దూరంగా పెట్టి, ఏ సహాయం చేయకూడదని ముందే నిర్ణయించుకున్నారు. నువ్వు వాళ్ల కోసం పడిన తపనంతా బూడిదలో పోసిన  పన్నీరు అయింది" అన్నాడు.

ఆ మాటలు విన్న రవి ఒక్కసారిగా షాక్ అయ్యాడు.

 తాను ప్రాణంగా నమ్మిన స్నేహితులే తన వెన్నుపోటు పొడిచారనే నిజం తెలిసి రవి గుండె పగిలిపోయింది. 

 

 కళ్లలో నీళ్లు తిరుగుతుండగా నిశ్శబ్దంగా ఉండిపోయాడు. 

 జీవితంలో ఎవరినైనా గుడ్డిగా నమ్మకూడదని, స్నేహితులను ఎంచుకునేటప్పుడు ఎంత జాగ్రత్తగా ఉండాలో ఆ రోజు రవికి ఆ తెల్లవారుజామున ఒక చేదు నిజం ద్వారా అర్థమయింది.

~!~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

telugu short story

• telugu stories to read
• telugu stories
• stories in telugu
• kathalu telugu
• telugu stories read online
• story in telugu
• తెలుగు స్టోరీస్.
• telugu storys
• కథల పోటీ 2026
• telugu kadhalu
• తెలుగు సాహిత్య పత్రిక
• తెలుగు ప్రేరణాత్మక కథ
• హరీష్ బాబు పొందుగుల