ఆనందం ..... కథ
--------------------------
హరీష్
"హలో డ్రైవర్!! కారు కాస్త ఫాస్ట్ గా నడుపు " అంటూ ఆర్డర్ వేసాడు మురళి..
20
ఏళ్ళ తరువాత అమెరికా నుండి ఇండియా వస్తున్నాడు.. గంట క్రితమే హైదరాబాద్ లో ఫ్లైట్ దిగి క్యాబ్ లో ఊరికి బయలుదేరాడు..
ఒక్కడే రావటం వల్ల పెద్దగా లగేజ్ లేదు కానీ పది రోజులకు సరిపడే బట్టలు సామాను తెచ్చాడు... మళ్ళీ ఇవన్నీ తీస్కొని బస్సుకేమి వెళ్తాములే అని అనుకుని క్యాబ్ మాట్లాడాడు.....హైదరాబాద్ నుంచి ఒక ఐదు గంటల జర్నీ చేస్తే ఊరికి చేరుకుంటాడు
"కాస్త ఏసీ పెంచవయ్య " మళ్ళీ ఆర్డర్ వేసాడు మురళి
.. సమ్మర్ కదా మహా ఇబ్బంది పడి పోతున్నాడు మురళి.....అసలు ఇండియా లోనే పుట్టనట్టు ఫీలింగ్... ఈ ఎన్ఆర్ఐ లు అందరికి అదే ఫీలింగ్ కదా
హైవే మీద...కారు మెల్లగా వెళ్తోంది
ఈలోపు గోపాలనికి ఫోన్ చేసి తను ఫ్లైట్ దిగి .. క్యాబ్ లో వస్తున్న సంగతి చెప్పాడు..
ఈ పది రోజులు మురళి బస తన చిన్ననాటి స్నేహితుడు గోపాలం ఇంట్లోనే
తాతల నాటి ఆస్థి వ్యవహారాలు చక్కబెట్టుకుని మళ్ళీ అమెరికా వెళ్లటం కోసం వచ్చాడు ఇండియా కి ...
ఇరవై ఏళ్ల క్రితం భార్య బిడ్డలతో అమెరికా వెళ్లి స్థిరపడిన మురళి ఇదే రావటం ఇండియా కి ... కానీ గోపాలం మాత్రం.. తన పొలాలు అవి చూసుకుంటూ.. ఐటీ జాబ్ వచ్చినా చేయకుండా ఊరికి దగ్గరే టీచర్ గా ఉద్యోగం చేస్తూ పిల్లలతో ఉండి పోయాడు
మురళి ఇంటికి చేరుకునే సరికి మధ్యాహ్నం రెండు అయింది.... మురళిని చూస్తూనే గోపాలం భార్య గీత స్టవ్ మీద అన్నం దించి భోజనం వడ్డించింది...
స్నేహితులు ఇద్దరు భోజనం చేస్తున్నారు...
గీత చేసిన వంట అద్భుతంగా ఉన్నా.. మురళి ఎమీ ఎక్ష్ప్రెస్ చేయకుండా నే భోజనం పూర్తి చేసాడు ... గోపాలం మాత్రం ఇంకో లోకం లో విహారిస్తూ తింటున్నాడు... అతన్ని చుస్తే భోజనం బ్రహ్మాండంగా ఉంది అని చెప్తునట్టు తెలుస్తోంది ...అతన్ని చూసి ఇతను ఏమి మారలేదు గా అనుకున్నాడు...మురళి
భోజనం అయ్యాక.. ఇద్దరు మిత్రులు.. హాల్లో సోఫాలో కూర్చొని ఫ్యాన్ కింద చల్లని గాలి తగులుతూ ఉంటే కబుర్లు లో పడ్డారు...గీత డైనింగ్ టేబుల్ దగ్గర కూర్చొని వింటోంది ..
"ఏంట్రా మురళి మీ అమెరికా సంగతులు... బాగా సంపాయించి నట్టు ఉన్నావ్..." కదిలించాడు గోపాలం..
" ఆ ఏమి సంపాదన ఎదో రెండు ఇల్లు కొన్నా... ముగ్గురికి తలా ఒక ఆడి కారు ఉన్నాయ్... మా ఆవిడకి ఎంత బంగారం కొన్న ఇంకో కిలో ఐతే బాగుండు..హ హ..అనుకుంకుంటుంది..... " ఒకింత గర్వంతో.. తన గొప్ప చెప్పుకొనే క్రమం లో చెప్పుకుంటూ పోతున్నాడు.....
గోపాలం ఓర కంట చూస్తున్నాడు.... గీత మాత్రం కళ్ళు పెద్దవి చేసి వింటోంది..
ఆ వాకప్రవాహానికి అడ్డు కట్ట వేయటానికి... మళ్ళీ గోపాలం అన్నాడు..
"ఆ మధ్య... నువ్వు ఏదో హాస్పిటల్ లో అడ్మిట్ అయ్యావ్ విన్నాను ... ఏంటి విషయం..."
"ఓహ్ అదా...మా సాఫ్ట్వేర్ జీవితాలు గురించి తెలుసు కదా.. సంపాదన ఉంటుంది కానీ... క్షణం తీరిక ఉండదు... అలా ఒకసారి ఆగకుండా వారం పాటు 24 గంటలు పని చేసి క్లయింట్ కి ప్రాజెక్ట్ డెలివరీ ఇవ్వాల్సి వచ్చింది... ...ఆ తర్వాత ... విపరీతమైన స్ట్రెస్... తలపోటు... కళ్ళు తిరగటం... ఆకలి లేకపోవటం...తిన్నది అరగక పోవటం... లాంటి చాలా హెల్త్ కంప్లైంట్స్ వచ్చాయి ఒక వారం రెస్ట్ తరువాత... సర్దుకుంది లే..." మళ్ళీ గొప్పగా చెప్పుకొచ్చాడు మురళి..
"హ్మ్మ్...మొత్తానికి సుఖానికి... ఆనందానికి మధ్య బ్రతుకుతున్నావు అన్నమాట.." అన్నాడు గోపాలం
"అర్ధం కాలేదు మళ్ళీ చెప్పు..."
" ఏమీ లేదు లే... ఐతే రేపే నా నీ ప్రయాణం మీ ఊరికి "
"సరే రేపు నేను నీతో వస్తాను... మనం దారిలో మా సావిత్రి వదిన గుర్తుందా... వాళ్ళ ఇంట్లో భోజనం చేసి వెళ్దాం ..." చెప్పాడు గోపాలం
"ఓహ్ సావిత్రి వదినా ఎందుకు గుర్తు లేదు... పల్లి ఉండలు రోజు చేసి పెట్టేది... తప్పకుండా వెళ్దాం "
మర్నాడు ఉదయం ఏడింటికే...ఇద్దరు బస్టాండుకు బయలు దేరారు..ఇద్దరు నడుస్తూ ఉన్నారు... మధ్యలో... గోపాలం సడెన్ గా ఆగి.. ఒక చెట్టు వైపు చూస్తున్నాడు...
అతన్ని చూసి మురళి కి చిరాకనిపించింది... "పద గోపాలం...బస్సు టైమ్ అవుతుంటే అలా ఉండి పోయావ్ అన్నాడు..."
" అదేంటి నీకేమి వినపడలేదా.... కోకిల అంత శ్రావ్యంగా పడుతుంటే.. విను ఒక్క నిమిషం... "
"అబ్బా తర్వాత తీరిగ్గా వినచ్చు లే... పద " అన్నాడు మురళి
" సరే నీ ఇష్టం పద " అంటూ నడిచాడు గోపాలం
మధ్యాహ్ననికి ఇద్దరూ బస్సు దిగి సావిత్రి ఇంటికి వెళ్లారు. వీళ్ళు వెళ్లేసరికి సావిత్రి వదిన కమ్మటి భోజనం తో పాటు పాయసం, పులిహోర, పరవన్నం, నేతి రవ్వ కేసరి చేసి పెట్టింది...
ఇద్దరినీ కలుసుకున్నందుకు చాలా పొంగిపోయి.. తనకోసం ఇంత కాలం తర్వాత ఇంత దూరం వచ్చినందుకు సంతోషించింది...కుశల ప్రశ్నలు అయ్యాక..భోజనానికి రమ్మంది
ఇద్దరు మిత్రులు భోజనానికి ఉపాక్రమించారు...
"ఏంటి వదినా మేము ఏమైనా కొత్త వాళ్లమా చెప్పు .. ఇన్ని వంటలు చేసావు..." అని గోపాలం అంటే
"అయ్యో ఎప్పుడో కానీ.. ఇలాంటి సందర్భం రాదు.. నాకోసం వచ్చే వాళ్లెవరు ఉన్నారు... పిల్లలు కూడా వచ్చిపోవటం తగ్గించారురా..మీరు వచ్చారు సంతోషం... మీ పేరు చెప్పి నేను కాస్త రుచి చూస్తా లే... కానివ్వండిరా "
.
గోపాలం ప్రతి వంటని ఆస్వాదిస్తూ... మెల్లగా కళ్ళు మూసుకుని... ఎడం చేత్తో... వేళ్ళు తిప్పుతూ...
" ఆహా.. వదినా నీ చేతికి తిరుగు లేదు... ఈ రోజుకి అదే రుచి.. ఆదరగొట్టేసావు అంతే " అని తింటూ ఉన్నాడు...
మురళి మాత్రం గబా గబా ఎదో పని ఉన్నట్టుగా అయింది అన్నట్టు ముగించాడు..
భోజనాలు అయ్యాక ఇద్దరు సావిత్రి వదిన దగ్గర సెలవు తీసుకొని పని మీద బయలు దేరారు...
రెండు మూడు రోజుల్లో మురళి ఆస్తుల లావాదేవీలన్ని ముగించుకొని అమెరికా తిరుగు ప్రయాణనికి... రెడీ అవుతున్నాడు...
కాబ్ కోసం వరండా లో కూర్చున్న మురళి కి గోపాలం భార్య టీ తెచ్చి ఇచ్చింది
" ఇంకా ఏంట్రా గోపాలం ఇక్కడ అందరికి దూరంగా ఉండక పొతే హైదరాబాద్ అయినా వచ్చి ఉండచ్చు కదా ... అమెరికా రమ్మంటేనేమో ఇంటరెస్ట్ లేదన్నావ్.. ఇక్కడ ఎలా ఉంటున్నావ్ రా " అన్నాడు మురళి టీ సిప్ చేస్తూ
గోపాలం తాగుతున్న టీ కప్ పక్కన పెట్టి అన్నాడు
" ఇక్కడ సౌక్యాలు లేక పోయినా ఆనందాలు చాలా ఉంటాయి రా" అన్నాడు
" అదిగో మళ్ళీ అదే మాట మొన్న కూడా అన్నావ్...ఏంటి అని అడిగితే మాట దాటావేశావ్.. చెప్పు నీ మాటలోని అంతరార్థం "
"అంటే డబ్బు సుఖలని ఐతే కొనగలదు కానీ ఆనందాలు మాత్రం చిన్న చిన్న విషయాల లోనే ఉంటాయి.. వాటికీ ఏ ఖర్చు ఉండదు... కావాల్సినదల్లా ఆస్వాదించే మనసు... జీవితం లో సుఖాలు లేకుండా బ్రతకచ్చు కానీ ఆనందాలు లేకుండా బ్రతకితే స్ట్రస్ కి గురవాతం...
"అంటే డబ్బుతో ఏ ఆనందం ఉండదంటావా..? ఒకవేళ నువ్వు తక్కువ సంపాస్తున్నావ్ కాబట్టి... నిన్ను నువ్వు అలా సమర్దించుకునే ప్రయత్నం కాదు కదా "
" ...అవును ఒప్పుకుంటాను..ఇక్కడ నాకు జీతం తక్కువే కానీ నా రోజు లో ప్రతిక్షణాన్ని ఆస్వాదించే అంత తీరిక ఉంటుంది.. నువ్ చూసే ఉంటావ్ ఒక కోకిల పాట పడినా శ్రోతని అవుతా, బస్సు లో కండక్టర్ కి ఫ్రెండ్ నీ అవుతా , ఒక మంచి స్వీట్ తింటున్నపుడు పంచెంద్రియలతో ఆ రుచిని మస్తీష్కనికి పరిచయం చేస్తాను.... కొంత కాలం పోయాక మనకి ఉండే జ్ఞాపకాలు అవే కదా..."
చెప్పటం ఆపి మళ్ళీ కొనసాగించాడు
" కానీ కొంత మంది ఉంటారు... జీవితం మొత్తం పరిగెడుతూనే ఉంటారు...
ముందు సంపాయిస్తారు..
కొన్నేళ్లు పోయాక సంపాయిస్తారు...
ఇంకొన్నేళ్లు పోయాక ఇంకా సంపాయిస్తారు....
ఇలా ఎండ్ పాయింట్ లేకుండా సంపాయించే సంపాదన దేనికోసమో ఎవరి కోసమో వాళ్ళకే తెలీదు... వాళ్ళు సంపాయించాక మళ్ళీ వాళ్ళ పిల్లలు సంపాయిస్తారు..
అలాకొంత కాలానికి మట్టి లో కలిసిపోతారు..... తన జీవితం లో ఒక స్పూన్ పాయసాన్ని కూడా అభినందించలేని జీవితం దేనికి...చెప్పు
....
ఏమైనా సంపాదన కి ఒక మితం ఉండాలి..సంపాదన తర్వాత..ఇంకా చూడవలసిన విషయాలు చేయవలసిన పనులు చాలా ఉంటాయి... అలా చేస్తున్నాను కాబట్టే నాకు ఇప్పటికి ఎలాంటి హెల్త్ కంప్లైంట్స్ లేవు..... "
ఇది విన్న మురళి ఆలోచన లో పడ్డాడు.. చూస్తూనే క్యాబ్ వచ్చి ఆగింది.. బై చెప్పి.. అమెరికా బయలుదేరాడు...
కోసమెరుపు.... కొంత కాలానికి మురళి ఇండియా షిఫ్ట్ అయ్యాడు
... గోపాలం ఇంటి పక్కనే ఇల్లు కట్టుకొని... వర్క్ ఫ్రమ్ హోమ్ చేస్తున్నాడు....
జీవితం లో స్పీడ్ తగ్గించి... కాస్త లైఫ్ నీ కూడా ఎంజాయ్ చేయటం మొదలు పెట్టాడు ......
