చిన్న పిల్లలలకి ఈ హింస అవసరమా ..

 చిన్న పిల్లలలకి ఈ హింస అవసరమా .. 

ఒక్కొక్క సారి అనిపిస్తుంది .. ఈ స్కూల్స్ అవి కూడా పిల్లలకి ఆప్షనల్ చేస్తే బాగుంటుంది అని .. అతని కి ఉండే హ్యాపీ గా ఆనందంగా ఆడుకుండే వయసులో పిల్లలలని చదువు పేరుతో హింసించటం ఎంత వరకు కరెక్ట్ అంటారు 

అంటే ఏమిటి మీ ఉద్దేశం పిల్లలకి చదువే వద్దంటారా అంటారేమో చదువు వద్దు అని నేను అనను  .. కేవలం చుదువు కోవాలి అని అనుకునేవాళ్ళకి చదువు ఇస్తే బెటర్ ఏమో .. 

ఎలాగైతే మనకి ఆకలి వేస్తె .. హోటల్ కి వెళ్లి టిఫిన్ తింటామో .. ఇల్లు కట్టాలి అనుకునే వాడే సిమెంట్ ఎలాగైతే తెప్పించుకుంటాడో ..  జబ్బు ఉన్న వాళ్ళు మాత్రమే మందులు కొనుక్కుంటారో .. అలాగే .. చదువు కావాలి అనుకునే పిల్లలే చదువుకుంటే బాగుంటుంది .. 

ఆకలి ఉన్న లేకపోయినా తిండి తింటే ఏమవుతుంది .. తిన్నది అరగదు  అలాగే .. చదువు అంటే ఏమిటి చదువుకుంటే ఏమి చేయచ్చు అనేవి తెలుసుకున్నాక అడ్మిషన్ తీసుకుంటే బెటర్ 

అప్పటిదాకా వారి వారి అభిరుచి ఏమిటో తెలుసుకునే లాగా ఆటల్లో నో లేక ఈదిన పని లోనో నేర్పిస్తే .. నేను ఏమి చేయగలను ఎంత చేయగలను .. ఇంకా చేయాలంటే ఏమి చేయాలి .. అనేది తెలుసుకుంటాడు విద్యార్థి .. 

ఒక వడ్రంగి ఇంట్లో పుట్టిన పిల్లడు పుట్టిన దగ్గరి నుంచి ఆ పని చూస్తూ ఆ పని చేస్తూ ఉంటాడు కాబట్టి .. ఆ పని సునాయాసంగా చేయగలుగు తాడు కానీ .. అందులో ఇంకా మెళకువలు తెలుసుకోవాలంటే మాత్రం .. అతను .. చదువుకోవాలి బుక్స్ లో ఇంకా ఎక్కువ విషయాలు తెలుస్తాయి .. గొప్ప గొప్ప వాళ్ళు చెప్పిన భాషలు తెల్సుకోవచ్చు .. అని అతను స్కూల్ జాయిన్ అవ్వవచ్చు .. 

అంతే కానీ నా దగ్గర డబ్బు ఉంది .. పిల్లోడికి నాలుగు ఏళ్ళు వచ్చి టిస్కెల్లి బలవంతాన అయినా స్కూల్ లో చేర్చేయాలి అనుకోవటం ఎంత వరకు కరెక్ట్ .. . 

ఇంకా చెప్పాలంటే .. మనం ఇన్స్పిరేటయిన్ గ తీసుకునే .. ఐనస్టీన్ , కరెంట్ బల్బ్ కనిపిట్టిన 

థామస్ ఎడిసన్ , న్యూటన్ , మైకేల్ ఫెరడే ..వెళ్లేవారు మొదట చదువుకోలేదు .. వాళ్ళ కి ఇష్టం అయినా సబ్జెక్టు మీద ఇష్టం తో బుక్స్ చదివి .. ఎక్సపెరిమెంట్స  చేసి .. ప్రపంచం గర్వించదగ్గ సైంటిస్ట్ అయ్యారు .. 

లేదు బిలినైర్స్ నే ఉదాహరణ కి తీసుకుంటే అంబానీ , KFC  సాండర్స్ , ఇలా ఎంతో మంది బిలియనైర్స్  అంతగా ఏమి చదుకోలేదు … అసలు చదువుకి పైకి రావటానికి సంబంధమే లేదు .. కేవలం నీ ఇంటరెస్ట్ ఏంటో తెలుసుకోవటమే జీవిత లక్ష్యం .. 

తన ఇంటరెస్ట్ ఏంటి .. తాను ఏ పని చేయటం ఇష్ట  పడతాడో తెలుసుకోలేని వాడు .. ఎన్ని పీజీ లు చదివినా … ఏమి చదవని వాడితో సమానం.. అంటే చదువు రాని  వాడు కూలి చేసుకునే బ్రతుకుతాడు .. చదువుకున్న వాడు కూలి చేసుకునే బ్రతుకుతాడు ( ఆఫీస్ లో ) … లొకేషన్ మారుతుంది అంతే … 

తాడు ముక్క (The Piece of String - La Parure

 మీరు మౌపాసా (Maupassant) చిన్న కథల శైలిలో మరొక కథను అడిగారు. ఇది ఆయన రాసిన 'లా పార్యూర్' (The Piece of String) కథ యొక్క సారాంశం:

🧵 తాడు ముక్క (The Piece of String - La Parure)

 * మాస్టర్ హుషోన్, ఒక పాత రైతు, ఒక సంత రోజున తన ప్రయాణంలో ఉండగా, బురదలో పడి ఉన్న ఒక చిన్న తాడు ముక్కను (a piece of string) చూసి దాన్ని తీసుకుంటాడు.

 * అతను వంగుతున్నప్పుడు, అతని చిరకాల శత్రువైన మాస్టర్ మలాండైన్, అతన్ని చూసి హుషోన్ ఏదో విలువైన వస్తువును దాచిపెడుతున్నాడని అనుమానిస్తాడు.

 * హుషోన్ తాడు ముక్కను జాగ్రత్తగా దాచిపెట్టుకుంటాడు, ఎందుకంటే 'ఉపయోగకరమైన ప్రతిదాన్ని తీసుకెళ్లడం' అతని స్వభావం.

 * కొంత సమయం తర్వాత, కొంతమంది గ్రామస్తులు వచ్చి, ధనవంతుడైన మాస్టర్ జేమ్స్ పోగొట్టుకున్న తోలు పర్సు కోసం వెతుకుతున్నారని ప్రకటిస్తారు.

 * మాస్టర్ మలాండైన్, ఇందాక హుషోన్ బురదలో ఏదో దాచిపెట్టడాన్ని తాను చూశానని అధికారులకు చెప్పి, హుషోన్‌పై నింద మోపుతాడు.

 * అధికారులు హుషోన్‌ను పిలిచి అడుగుతారు, అతను కోపంగా ఆ తాడు ముక్కను చూపించి, పర్సు గురించి తనకేమీ తెలియదని మొండిగా వాదిస్తాడు.

 * అయితే, హుషోన్ దొంగ అని అందరూ నమ్ముతారు, ఎందుకంటే మలాండైన్‌తో ఉన్న అతని పాత వైరం మరియు హుషోన్ నిజం చెప్పే అవకాశం లేదని వారి నమ్మకం.

 * ఆ మరుసటి రోజు ఉదయం, ఆ పర్సు దొరికిందని, దాన్ని ఒక రైతు జేమ్స్‌కు తిరిగి ఇచ్చాడని వార్త వస్తుంది.

 * అయినప్పటికీ, హుషోన్ తన నిజాయితీని రుజువు చేయాలని పదేపదే ప్రయత్నిస్తాడు, కానీ గ్రామస్తులు అతని పట్టుదలను నేరాన్ని దాచడానికి వేస్తున్న నాటకంగా భావించి నవ్వుతారు.

 * చివరకు, హుషోన్ తనకు జరిగిన అన్యాయాన్ని మరియు అవమానాన్ని భరించలేక, "అది కేవలం ఒక చిన్న తాడు ముక్క మాత్రమే!" అని పదేపదే చెబుతూ అనారోగ్యంతో మరణిస్తాడు.

సారాంశం: ఈ కథ అసత్య ఆరోపణలు (false accusations), మానవ అపనమ్మకం మరియు అవమానం యొక్క వినాశకరమైన శక్తిని వివరిస్తుంది.

మౌపాసా రాసిన ఇతర కథల గురించి తెలుసుకోవాలని ఉందా?

బౌలే దే స్యూఫ్ (Boule de Suif) -

 బౌలే దే స్యూఫ్ (Boule de Suif) - 

✍️రచయిత -మౌప్పస్స  mauppasant

​1870లో ఫ్రాన్స్-ప్రుస్సియన్ యుద్ధం సమయంలో, పది మంది ఫ్రెంచ్ ప్రయాణికులు ప్రుస్సియన్ ఆక్రమణలో ఉన్న రూయెన్ నగరం నుండి డైప్‌కు పారిపోవడానికి ఒక కోచ్‌లో ప్రయాణం ప్రారంభించారు.

​ఈ బృందంలో గౌరవనీయమైన వర్తకులు, రాజకీయనాయకులు, ఇద్దరు సన్యాసినులు మరియు స్థానిక వేశ్య అయిన, లావుగా ఉన్న, 'ఫుస్ దే స్యూఫ్' (కొవ్వు ముద్ద) అనే మారుపేరు గల ఎలిజబెత్ రుస్సెట్ ఉన్నారు.

​ప్రయాణం మధ్యలో, ఆహారం లేక అందరూ ఆకలితో బాధపడ్డారు, కానీ ఎలిజబెత్ రుస్సెట్ వద్ద మాత్రం పుష్కలంగా భోజనం ఉంది; ఆమె తన ఆహారాన్ని దయతో అందరితో పంచుకుంది.

​వారు టోట్స్ వద్ద ఒక ప్రుస్సియన్ అధికారి చేత ఆపబడ్డారు. ఆ అధికారి ఎలిజబెత్‌కు తనతో ఏకాంతంగా గడపాలని షరతు పెట్టాడు.

​దేశభక్తి గల ఎలిజబెత్ అందుకు నిరాకరించింది, కానీ మిగిలిన గౌరవనీయ ప్రయాణికులంతా ఈ ఆలస్యం వల్ల ఇబ్బంది పడి, ముందుకు వెళ్లడానికి ఆమెను ఒత్తిడి చేశారు.

​మొదట్లో ఆమెను చిన్నచూపు చూసిన వారే, ఆమె అంగీకరిస్తేనే ప్రయాణం కొనసాగుతుందని తెలియగానే, నైతికత గురించి మాట్లాడి, ఆమెపై ఒత్తిడి పెంచారు.

​వృత్తిరీత్యా వేశ్య అయినప్పటికీ, దేశభక్తురాలైన ఎలిజబెత్, చివరకు అందరూ వెళ్ళిపోవడానికి దారి చూపాలని బలవంతంగా అంగీకరించింది.

​మరుసటి రోజు ఉదయం, ఆ అధికారి ఆమెను విడిచిపెట్టాడు, మరియు ప్రయాణికులు తమ ప్రయాణాన్ని తిరిగి ప్రారంభించారు.

​కోచ్ కదలగానే, అందరూ ఎలిజబెత్‌ను పలకరించడం ఆపివేసి, నిన్నటి ఆమె త్యాగం గురించి పట్టించుకోకుండా, తమలో తాము విందులు చేసుకుంటూ, ఆమెను మళ్లీ చిన్నచూపు చూశారు.

​ఎలిజబెత్ ఆకలితో ఏడుస్తూ, మిగిలిన ప్రయాణికుల కపటాన్ని మరియు స్వార్థాన్ని చూసి విస్మయం చెందుతూ ఒంటరిగా కూర్చుంది.

​సారాంశం: యుద్ధ సమయంలో కూడా సమాజంలోని కపటత్వం (Hypocrisy), వర్గ వివక్ష మరియు స్వావలంబన (Self-interest) ఎలా ఉంటుందో ఈ కథ తెలియజేస్తుంది.