అండ్ ఫస్ట్ ప్రైజ్ గోస్ టూ
~~~~~~~~~~~~~~
మళ్ళీ వట్టి చేతులతో.. వచ్చిన అబ్బాయి ని చూసి.. కాస్త వెటకారం గా నవ్వారు తల్లి తండ్రులు...
-----
మూడోసారి పాటల పోటీలో పాల్గొంటే, అసలు లిస్టులోనే అతని పేరు లేదని బ్యాక్స్టేజ్ సిబ్బంది తేల్చిచెప్పారు.
ప్రతిసారి కాలేజీలో గెలిచానని ఇంట్లో గొప్పగా చెప్పుకోవడం, తీరా బహుమతి లేకుండా ఖాళీ చేతులతో వెళ్లడంతో తల్లిదండ్రులు అతన్ని నమ్మలేదు. "నువ్వు అబద్ధాలు చెబుతున్నావు" అని గేలి చేస్తూ తిట్టడం మొదలుపెట్టారు.
తను పోటీలో పాల్గొనటం నిజం.. గెలిచింది నిజం.. బహుమతి ఇవ్వక పోవటం నిజం..
ఒకరిని నమ్మించాలసిన అవసరం నాకు లేదు అనుకున్నాడు
అంతర్ముఖుడైన (Introvert) వ్యక్తికి తనను తాను సమర్థించుకోవడం, లేక వాదించటం కంటే తనలో తాను మదనపడటమే ఎక్కువ ఇష్టపడతాడు . ప్రకాష్ స్థితి కూడా సరిగ్గా అదే. అతని అంతర్మథనాన్ని ఈ క్రింది విధంగా వర్ణించవచ్చు:
"నేను గెలిచాను అన్న సంతోషం కంటే, నా వాళ్ళు నన్ను నమ్మడం లేదన్న బాధే నన్ను ఎక్కువగా దహించివేస్తోంది. బయట ప్రపంచం నన్ను గుర్తించకపోవడం ఒక ఎత్తు అయితే, కన్నతల్లిదండ్రులు నన్ను ఒక అబద్ధాలకోరులా చూడటం అసలు భరించలేకపోతున్నాను."
"నేను నిజమే చెబుతున్నాను అని గొంతు చించుకుని అరిచి చెప్పాలని ఉంది. కానీ, ఆ గొడవ చేసే శక్తి నా దగ్గర లేదు. నా మౌనాన్ని వాళ్ళు అసమర్థత అనుకుంటున్నారు. గెలిచిన వాడిలా తలెత్తుకుని తిరగాల్సిన నేను, దొంగలా తలదించుకుని తిరుగుతున్నాను. నా కష్టం వారికి కనిపించడం లేదు, కేవలం ఆ చేతిలో ఉండాల్సిన బహుమతి మాత్రమే కనిపిస్తోంది."
"సరే! ఇక ఎవరినీ నమ్మించాల్సిన అవసరం నాకు లేదు. ఈ ప్రపంచానికి నా గెలుపు ఒక పత్రమో, ఒక షీల్డో అయితే... అవి నా దగ్గర ఉండాలి. ఆ కష్టం నాది, ఆ ప్రతిభ నాది. గుర్తింపు ఇవ్వడం కాలేజీ బాధ్యత, కానీ అది వారు చేయనప్పుడు నా గుర్తింపును నేనే గౌరవించుకుంటాను."
ఆ అవమానం భరించలేక, ఒక రోజు ప్రకాష్ తన దగ్గరున్న పిగ్గీ బ్యాంక్ పగలగొట్టి డబ్బు బయటికి తీసాడు. దగ్గరలో ఉన్న గిఫ్ట్ షాప్ వైపు నడక సాగించాడు.
ఆ డబ్బుతో ఆ గిఫ్ట్ షాపులో " మూడు షీల్డ్స్" కొనుక్కున్నాడు.
తన కష్టానికి ప్రతిఫలం కాలేజీ ఇవ్వకపోయినా, అది తన హక్కే అని భావించి తన పేరు మీద ఆ మొమెంటోలను షోకేసులో పెట్టుకున్నాడు. అది తప్పో ఒప్పో అతనికి తెలియదు కానీ, ఆ క్షణం ఆ షీల్డ్స్ చూస్తుంటే ప్రకాష్కు
