పగటి కలలు...( కథ )
సిద్ధార్థ్ అనేవాడు మెకానికల్ ఇంజనీరింగ్ డిపార్ట్మెంట్లో లెక్చరర్లందరికీ పెద్ద సమస్య.
అతను చదువులో బలహీనుడు కాడు, కానీ ఎప్పుడూ లేటుగా రావడం, ఫోన్తో అందరికీ ఇబ్బంది కలిగించే అలవాట్లు ఉండేవి. అతని ఫోన్ ఎప్పుడూ వైబ్రేట్ అవుతూ ఉండేది. తరగతి మధ్యలో మోగేది, ప్రెజెంటేషన్లప్పుడు పెద్దగా వైబ్రేట్ అయ్యేది, ఒక ముఖ్యమైన పరీక్షలో అయితే ఏకంగా పాట మోగేది. అతను పదిహేను నిమిషాలు ఆలస్యంగా వచ్చి, తరగతికి అడ్డుపడేవాడు. తర్వాత సగం సమయం డెస్క్ కింద ఫోన్ చూస్తూ గడిపేవాడు. చాలామంది లెక్చరర్లు అతని విషయంలో ఆశ వదులుకొని, కోపంగా చూడటమో లేదా నిట్టూర్చడమో చేసేవారు.
అప్పుడు డాక్టర్ అంజలి రావు అనే కొత్త లెక్చరర్ 'అడ్వాన్స్డ్ థర్మోడైనమిక్స్' చెప్పడానికి వచ్చారు. ఆమె తెలివైనవారు, గొంతు పెంచకుండానే గౌరవాన్ని పొందే అద్భుతమైన శక్తి ఆమెకుంది. ఆమె మొదటి రోజే, సిద్ధార్థ్ తన పాత అలవాటు ప్రకారం లేటుగా వచ్చాడు, అతని ఫోన్ మోగుతోంది.
డాక్టర్ రావు తన లెక్చర్ను ఆపి, సిద్ధార్థ్ను చూసింది.
"మిస్టర్ సిధార్డ్ ," ఆమె నెమ్మదిగా కానీ స్పష్టంగా అంది, "మీ ఫోన్ థర్మోడైనమిక్స్ రెండో నియమాన్ని బాగా అర్థం చేసుకోవాలనుకుంటోంది అనుకుంటాను. దానికి 'సైలెంట్' మోడ్ను నేర్పించగలరేమో కదా?"
క్లాసులో మెల్లగా నవ్వులు వినిపించాయి. ఎప్పుడూ వెటకారంగా మాట్లాడే సిద్ధార్థ్కు మాట రాలేదు. అతను మెల్లగా సారీ చెప్పి, ఫోన్ను సైలెంట్ చేశాడు.
తరువాతి కొన్ని క్లాసుల్లో ఒక చిన్న మార్పు కనిపించింది. సిద్ధార్థ్ ఫోన్ కొద్దిగా వైబ్రేట్ అయినా, డాక్టర్ రావు ఆగి అతని వైపు చూసేది, ఆమె చూపు ఏమాత్రం మారకుండా. ఆమె అతన్ని ఎప్పుడూ తిట్టలేదు, క్లాసు ముందు ఎప్పుడూ అవమానించలేదు. బదులుగా, ఆమె కళ్ళలో ఒక నిశ్శబ్ద ప్రశ్న, తాను ఆశించే గౌరవం గురించి సున్నితమైన గుర్తు ఉండేది.
ఒకరోజు, డాక్టర్ రావు బోర్డుపై ఇచ్చిన ఒక కష్టమైన సమస్యలో సిద్ధార్థ్ బాగా మునిగిపోయి ఉన్నాడు. అతను నిజంగా ఆలోచిస్తున్నాడు, ఇది తరగతిలో అతనికి అరుదు. అతను సమాధానానికి దగ్గరగా ఉన్నప్పుడు, అతని ఫోన్ పెద్దగా పాటతో మోగింది. అతను ఉలిక్కిపడ్డాడు, అతని ఏకాగ్రత చెదిరింది. అతను డాక్టర్ రావు వైపు చూశాడు, ఎప్పటిలాగే తీర్పు కోసం సిద్ధంగా ఉన్నాడు. కానీ ఈసారి, ఆమె మెల్లగా నవ్వి,
"అత్యంత కఠినమైన విషయాలకు కూడా కొన్నిసార్లు ప్రశాంతమైన మనస్సు కావాలి మిస్టర్ శర్మ. బహుశా కొద్దిగా ప్రయత్నించు ?" అంది.
అది సిద్ధార్థ్కు ఒక ముఖ్యమైన మలుపు. అది అతను అలవాటు పడిన అవమానం కాదు, కానీ నిజమైన గ్రహింపు, అర్థం చేసుకునే పద్ధతిలో చెప్పబడింది. అతను తన ఫోన్ను సైలెంట్గా ఉంచడం ప్రారంభించాడు, ఆపై దాన్ని బ్యాగ్లో పెట్టడం మొదలుపెట్టాడు.
అతను బాగా ఏకాగ్రత చూపగలనని, మరింత అర్థం చేసుకోగలనని, థర్మోడైనమిక్స్ కష్టమైన భాగాలను కూడా ఆస్వాదించగలనని తెలుసుకున్నాడు. అప్పుడప్పుడూ కొన్ని నిమిషాలు ఆలస్యంగా వచ్చేవాడు, కానీ ఫోన్ ఇక సమస్య కాదు.
ఒక మధ్యాహ్నం, ఒక మంచి క్లాస్ తర్వాత, సిద్ధార్థ్ అక్కడే ఉండిపోయాడు. "డాక్టర్ రావు, నేను... మీకు థాంక్స్ చెప్పాలనుకుంటున్నాను."
డాక్టర్ రావు అతని వైపు చూసింది, ఆమె కళ్ళలో నిజమైన ఆప్యాయతతో. "దేనికి, మిస్టర్ శర్మ?"
"నాపై ఆశ వదులుకోనందుకు, మరియు కొన్ని చెడ్డ అలవాట్లు మంచి పనులకు అడ్డుపడతాయని నాకు అర్థం చేయించినందుకు."
డాక్టర్ రావు కేవలం తల ఊపింది. "మిస్టర్ శర్మ, నేర్చుకోవడం ఒక ప్రయాణం. కొన్నిసార్లు, పెద్ద పెద్ద పాఠాలు పుస్తకాలలో దొరకవు."
