49) గాలిలో కలిసిన గర్వం**.. కథ

 Story 

**గాలిలో కలిసిన గర్వం**.. కథ 

✍️ Harish babu 

హైదరాబాద్ నుండి ఢిల్లీకి వెళ్తున్న విమానంలో ప్రయాణం సాఫీగా సాగిపోతోంది. ఆ విమానంలో రాఘవరావు అనే ఒక వృద్ధుడు కిటికీ పక్క సీటులో కూర్చుని ఉన్నాడు. ఆయన వేషధారణ చాలా సాధారణంగా ఉంది—మడతలు పడిన పాత కాటన్ చొక్కా, పక్కనే కాళ్ళ దగ్గర ఒక చిన్న సంచీ.

అతని పక్క సీటులో విక్రమ్ సేథి అనే రియల్ ఎస్టేట్ వ్యాపారి కూర్చున్నాడు. ఖరీదైన సూటు, చేతిలో లెదర్ బ్రీఫ్‌కేస్. విమానం టేకాఫ్ అయినప్పటి నుండి విక్రమ్ తన ఫోన్‌లో బిజినెస్ డీల్స్ గురించి గట్టిగా మాట్లాడుకుంటూ, పక్కనే ఉన్న రాఘవరావును చులకనగా చూస్తూ అసహనాన్ని వ్యక్తం చేస్తున్నాడు.

"నిజంగా అర్థం కావడం లేదు! విమానయాన సంస్థల ప్రమాణాలు ఎంత పడిపోయాయో చూడండి. ఇలాంటి పేదవాళ్ళని కూడా విమానాల్లో ఎందుకు అనుమతిస్తారో? ఈ సీట్లు ఎంత ఇరుగ్గా ఉన్నాయో.. కనీసం కాలు చాచుకుందామన్నా పక్కన ఎవరో ఒకరు అడ్డుగా కూర్చుని ఉంటారు," అని విక్రమ్ విమర్శించసాగాడు.

రాఘవరావు ప్రశాంతంగా విక్రమ్ వైపు తిరిగి, "బాబు, నీ పేరు ఏమిటి? హైదరాబాద్‌లో ఎక్కడ ఉంటావు? నీకు ఎంతమంది పిల్లలు? వాళ్ళు ఏం చేస్తున్నారు?" అని ఎంతో ఆప్యాయంగా అడిగాడు.

విక్రమ్ చిరాగ్గా, "నా పేరు విక్రమ్. జూబ్లీహిల్స్‌లో ఉంటాను. నా పిల్లలు విదేశాల్లో చదువుకుంటున్నారు. అంతా నా వ్యాపార హోదా వల్లనే," అని గర్వంగా చెప్పాడు. రాఘవరావు చిరునవ్వుతో, "చాలా సంతోషం బాబు. నీ వ్యాపారం ఏమిటి?" అని అడిగాడు.

"నేను రియల్ ఎస్టేట్ వ్యాపారిని. పెద్ద పెద్ద కమ్యూనిటీలు కడతాను," అని విక్రమ్ విర్రవీగాడు. రాఘవరావు తల పంకించి, "మంచిదే కానీ, నీ వెంచర్ల కోసం చాలా చెట్లను నరికేస్తుంటావు కదా?" అని అడిగాడు.

విక్రమ్ ఎగతాళిగా నవ్వి, "అవును, అందులో తప్పేముంది? నా దగ్గర అత్యాధునిక యంత్రాలు ఉన్నాయి. నా మనుషులు ఒక్క రోజులో వంద చెట్లను నేలమట్టం చేస్తారు. డెవలప్‌మెంట్ కావాలంటే ఇవన్నీ తప్పవు!" అన్నాడు.

రాఘవరావు మాట తీరులో ఏ మాత్రం అసహనం లేకుండా, "ఒక్క రోజులో వంద చెట్లను నరకడం చాలా సులభమే బాబు. కానీ, ఒక్క చిన్న మొక్కను పెద్ద వృక్షంగా మార్చడానికి ముప్పై ఏళ్ల కష్టం కావాలి, అది నీకు తెలుసా?" అని నిదానంగా అన్నాడు.

విక్రమ్ కోపంగా, "ఏమిటి నీ ఉచిత సలహాలు? వ్యాపారంలో ఇవన్నీ సహజం!" అని గట్టిగా అరిచాడు. రాఘవరావు ఏ మాత్రం తగ్గకుండా, "వ్యాపారం అంటే కేవలం డబ్బు సంపాదించడం కాదు బాబు. ఈ చెట్లు మన ఆర్థిక వ్యవస్థకు, మన భవిష్యత్ తరాలకు, పర్యావరణానికి చాలా అవసరం. ఒక చెట్టును నరికావంటే, దానికి ప్రతిఫలంగా పది మొక్కలు నాటి, అవి కనీసం మూడేళ్లు బతికేలా జాగ్రత్త తీసుకోవాలి. అప్పుడే మన పిల్లలకి మనం మంచి భవిష్యత్తును ఇస్తాం," అని సున్నితంగా మందలించాడు. విక్రమ్ మాత్రం, "చాలా అయింది నీ సోది! నా లైఫ్ స్టైల్ వేరు, నా ఆలోచనలు వేరు," అంటూ ముఖం తిప్పేసుకున్నాడు.

విమానం ఢిల్లీలో దిగింది. విక్రమ్ అందరికంటే ముందు బయటపడాలని హడావిడి చేస్తున్నాడు. కానీ, విమానం తలుపులు తీయగానే అక్కడ దృశ్యం చూసి విక్రమ్ నోరు వెళ్లబెట్టాడు. పోలీసు అధికారులు, భద్రతా సిబ్బంది సెల్యూట్ చేయడానికి సిద్ధంగా ఉన్నారు. విక్రమ్ తను ఏదో పెద్ద సెలబ్రిటీ అనుకుని ముందుకు వెళ్లబోయాడు. కానీ, ఆ అధికారులు అతన్ని పక్కకు నెట్టి, రాఘవరావు దగ్గరకు వచ్చి అత్యంత గౌరవంగా సెల్యూట్ చేశారు.

"సార్, మీ కోసం ప్రత్యేక ఏర్పాట్లు చేశాం, రండి," అని అధికారులు వినయంగా చెప్పారు. విక్రమ్ ఆశ్చర్యపోయి, "అతను ఒక సామాన్యుడు కదా, అతనికి ఎందుకు ఇంత గౌరవం?" అని అడిగాడు.

అక్కడ ఉన్న ఒక సెక్యూరిటీ అధికారి విక్రమ్ వైపు తిరిగి, "ఇతను సామాన్యుడు కాదు సార్. ఇతని పేరు రాఘవరావు. అడవి మనిషి (ఫారెస్ట్ మ్యాన్) అని పిలుస్తారు. లక్షకు పైగా మొక్కలను నాటి, ఎడారిలా ఉన్న భూమిని పచ్చని అడవిగా మార్చినందుకు భారత ప్రభుత్వం ఈరోజు ఆయనకు 'పద్మశ్రీ' పురస్కారాన్ని అందజేయబోతోంది," అని చెప్పాడు.

విక్రమ్ ఒక్కసారిగా స్తంభించిపోయాడు. రాఘవరావు ఆ అధికారిని అనుసరిస్తూ వెళ్తూ, వెనుతిరిగి విక్రమ్ వైపు చూసి చిన్నగా నవ్వి, "చూడు బాబు, విమానంలో ఫస్ట్ క్లాస్‌లో ఎవరు కూర్చున్నారనేది చెట్లకు తెలియదు. మనం వెళ్ళేటప్పుడు ఈ భూమి మీద ఏం వదిలి వెళ్తున్నామనేదే ముఖ్యం," అని చెప్పి తన దారిలో వెళ్ళిపోయాడు. తన అజ్ఞానానికి, అహంకారానికి విక్రమ్ సిగ్గుపడి తలదించుకున్నాడు.