అంతా యాదృచ్ఛికం: katha
జీవితం అంటేనే కొన్ని అనుకోని సంఘటనల సమాహారం. మనం ప్లాన్ చేసుకునే వాటికంటే, విధి మన కోసం సిద్ధం చేసే అనుభవాలే మన జ్ఞాపకాల్లో చిరస్థాయిగా నిలిచిపోతుంటాయి. మనిషి ప్రయాణం కేవలం ఒక భౌగోళిక స్థానం నుండి మరొక చోటికి వెళ్లడమే కాదు; అది ఒక అనుభవాల యాత్ర. ఆ ప్రయాణంలో ఎదురయ్యే వ్యక్తులు, యాదృచ్ఛిక సంఘటనలు మన ఆలోచనా దృక్పథాన్ని ఎలా మారుస్తాయో చెప్పడానికి, నా జీవితంలో జరిగిన ఒక చిన్న, కానీ ఆసక్తికరమైన సంఘటనను మీకు వివరంగా వివరిస్తాను.
కొన్ని నెలల క్రితం, ఒక ప్రముఖ మల్టీనేషనల్ కంపెనీలో కీలకమైన ఉద్యోగ ఇంటర్వ్యూ కోసం నేను హైదరాబాద్ నుండి బెంగళూరు వెళ్లాల్సి వచ్చింది. కరోనా మహమ్మారి తర్వాత ప్రపంచం నెమ్మదిగా గాడిలో పడుతోంది, ప్రయాణాలు కూడా మళ్ళీ పుంజుకుంటున్నాయి. ఇది సుదీర్ఘ విరామం తర్వాత చేస్తున్న మొదటి ప్రయాణం కావడంతో, నాలో ఒక రకమైన ఉత్సాహం, అదే సమయంలో ఇంటర్వ్యూ గురించి చిన్నపాటి టెన్షన్ ఉన్నాయి. నేటి కాలంలో విమాన ప్రయాణాలు, ఏసీ స్లీపర్ ప్రైవేట్ ట్రావెల్స్ అందుబాటులో ఉన్నప్పటికీ, నాకు మొదట్నుంచి ఒక బలమైన అలవాటు ఉంది—అదే ఆర్టీసీ (RTC) బస్సు ప్రయాణం. వాటిలోని భద్రత, డ్రైవర్ల బాధ్యతాయుతమైన డ్రైవింగ్, మరియు ఆ బస్సులో ఉండే ఒక రకమైన సామాజిక వాతావరణం నాకు ఎంతో కంఫర్ట్గా అనిపిస్తాయి. ప్రైవేట్ బస్సుల వేగం కంటే, ఆర్టీసీ అందించే ప్రశాంతత నాకు చాలా ఇష్టం. అందుకే, ఆ రోజు కూడా వెనుకాడకుండా ఆర్టీసీ బస్సునే ఎంచుకున్నాను.
ఆ రోజు సాయంత్రం హైదరాబాద్లోని బస్ స్టేషన్లో బస్సు ఎక్కి నా సీటులో స్థిరపడ్డాను. బస్సు నగరం దాటుతూ నెమ్మదిగా కదులుతోంది. నగరపు ట్రాఫిక్, జనసందోహం వెనుకబడుతుంటే, మనసులో ఇంటర్వ్యూకి సంబంధించిన మెలకువలు తిరుగుతున్నాయి. బస్సులో టీవీ ఆన్ చేస్తారేమోనని కాసేపు ఎదురుచూశాను. కానీ కండక్టర్ వచ్చి, "ఎవరూ టీవీ వైపు చూడట్లేదండి, అందరూ ఫోన్లలోనే నిమగ్నమై ఉన్నారు" అని చెప్పడంతో ఆ ఆలోచన విరమించుకున్నాను. నిజమే, ఈ కాలంలో అందరి చేతిలో ఒక స్మార్ట్ఫోన్, కళ్ళ ముందు ఒక డిజిటల్ ప్రపంచం ఉంది. నేను కూడా ఫోన్లో ఏదైనా వార్త చూద్దామని ప్రయత్నించాను, కానీ ఇయర్ ఫోన్స్ వల్ల చెవి నొప్పి వస్తోంది, పైగా సౌండ్ క్లారిటీ కూడా సరిగ్గా లేదు. చివరకు, నా ఫోన్ను పక్కన పడేసి, కిటికీ గుండా బయట కనిపిస్తున్న దృశ్యాలను చూస్తూ లోకం మరిచిపోయాను. బస్సు నగరం దాటి హైవే ఎక్కింది, చల్లని గాలి కిటికీ గుండా ముఖానికి తగులుతుంటే, ఎన్నో ఆలోచనలు మెదడును చుట్టుముట్టాయి.
నా పక్క సీటులో ఇద్దరు యువకులు ఉన్నారు. వారిద్దరూ బీటెక్ విద్యార్థులని, ఏదో ప్రాజెక్ట్ పని మీద లేదా పరీక్ష కోసం బెంగళూరు వెళ్తున్నారని వారి మాటలను బట్టి అర్థమైంది. వారిద్దరూ తీవ్రమైన ఉత్సాహంతో మొబైల్స్లో ఐపీఎల్ మ్యాచ్ చూస్తున్నారు. నా దురదృష్టమో లేక ఆ అబ్బాయిల అదృష్టమో కానీ, ఆ రోజే ఎవరో 'అభిషేక్' అనే ప్లేయర్ సెంచరీ కొట్టాడట. వారి ఉత్సాహం, చేసే అరుపులు చూస్తుంటే నాకు కూడా కాసేపు నవ్వు వచ్చింది. క్రికెట్ అంటే మన భారతీయులకు ఒక పిచ్చి, ఒక భావోద్వేగం కదా! ఆ తర్వాత వారిని పలకరించి, ఎక్కడికి వెళ్తున్నారు, ఏమి పని మీద అని అడిగాను. వారు ఏదో పరీక్ష కోసం వెళ్తున్నామని చెప్పారు. కాసేపు క్రికెట్ స్కోర్లు, ఆటగాళ్ల ప్రదర్శన, బెంగళూరులో వాతావరణం గురించి మాట్లాడుకున్నాక, వారు మళ్ళీ మ్యాచ్లోనే లీనమైపోయారు. వారి ఉత్సాహం చూస్తుంటే నా కాలేజీ రోజులు గుర్తొచ్చాయి, జీవితంలో ఆ వయసులో ఉండే ఆ ఉత్సాహం ఎంత గొప్పదో అనిపించింది.
బస్సు కొన్ని గంటల తర్వాత భోజనం కోసం ఒక చోట ఆగింది. యాథావిధిగా ఆ హోటల్ పరిస్థితి చూస్తేనే భయం వేసింది. ప్రయాణాల్లో ఇలాంటి హోటళ్లలో తినడం మనకు అలవాటే. బస్సు దిగి కాసేపు ఆ ప్రదేశంలోని ప్రకృతిని, చల్లని గాలిని ఆస్వాదించి లోపలికి వెళ్ళాను. తినడానికి ఏమున్నాయా అని చూస్తూ ఒక టేబుల్ వద్ద కూర్చున్నాను. కాసేపటికే మరొక ఇద్దరు ప్రయాణికులు వచ్చి అదే టేబుల్లో కూర్చున్నారు.
మా మధ్య మాటలు మొదలయ్యాయి. సర్వర్ వచ్చి ఆర్డర్ కోసం అడిగినప్పుడు, మాలో ఒక చర్చ మొదలైంది. "బిర్యానీ తింటే బాగుంటుందేమో" అని ఒకరు అంటే, "కాదు, పెరుగన్నం ఉత్తమం, నా మాట వినండి, ప్రయాణాల్లో తేలికగా ఉంటుంది" అని నేను సలహా ఇచ్చాను. మరొకరు "మీల్స్ తీసుకుందాం" అన్నారు. చివరకు తలా ఒక రకం ఆర్డర్ చేశాం. కానీ, చివరకు తేలిందేమిటంటే, ఆ హోటల్లో పెరుగన్నమే కొంచెం నయం! అందరూ నా వైపు చూసి, మళ్ళీ ఒక కర్డ్ రైస్ ఆర్డర్ చేశారు. ఆ టేబుల్ వద్ద ఉన్న వారిలో ఒకతను తనను తాను డాక్టర్గా పరిచయం చేసుకున్నాడు. "ఏ స్పెషలైజేషన్ అండి?" అని అడిగితే, "ఫిజియోథెరపీ" అని చెప్పాడు. లోపల నేను, 'ఓరిని, ఫిజియోథెరపీ అని చెప్పకుండా డాక్టర్ అంటావా!' అని మనసులోనే నవ్వుకున్నాను. కానీ వృత్తి ఏదైనా గౌరవించాల్సిందే కదా అని సర్దుకుపోయాను.
అయితే, భోజనం అయిపోయాక అతను "ఇక్కడ టీ ఉంటుందా?" అని అడగడం గమనించాను. నా మనసులో, "పెరుగన్నం తిని, వెంటనే టీ ఏంటి బాబూ.. ఆ రెండూ కలిస్తే కడుపులో విరిగిపోదా!" అని అనుకున్నాను. అది వినగానే నాకు చాలా వింతగా అనిపించింది. బయటికి వచ్చాక అతను టీ తాగడం చూసి, ఇక ఉండబట్టలేక అడిగాను, "పెరుగన్నం తిన్నాక టీ తాగడమేంటి డాక్టర్ గారు?" అని. అప్పుడు అతను చెప్పిన సమాధానం విని నేను విస్తుపోయాను. "అంటే.. టీకి, పెరుగుకి మధ్యలో నేను ఒక కేక్ తిన్నాను కదండీ, అందుకే ఏమీ కాదు" అని చాలా సింపుల్గా చెప్పాడు. ఆ కాంబినేషన్ విన్నాక నాకు నవ్వాలో, ఆశ్చర్యపోవాలో అర్థం కాలేదు. జీవితంలో ఇలాంటి విచిత్రమైన అభిరుచులు కూడా ఉంటాయని అప్పుడు అర్థమైంది.
అలా ప్రయాణం సాగింది. ఆ డాక్టర్ గారితో ప్రొఫెషనల్ విషయాలు, మిగతా వారితో కబుర్లు చెప్పుకుంటూ ఎప్పుడు నిద్రపోయానో కూడా తెలియలేదు. ఉదయం లేచి ఒకరికొకరు బై బై చెప్పుకుని ఎవరి దారిలో వారు వెళ్ళిపోయాం. నా ఇంటర్వ్యూ సాయంత్రం 4 గంటలకు పూర్తయింది. ఇంటర్వ్యూ బానే జరిగింది, కానీ ఆ తర్వాత ఎవరినైనా కలవడానికి సమయం లేకపోవడంతో, తిరుగు ప్రయాణం కోసం మేజెస్టిక్ బస్ స్టాండ్కు చేరుకున్నాను.
హైదరాబాద్కు వెళ్ళే మొదటి బస్సు ఎక్కేయాలని నిర్ణయించుకున్నాను. కానీ 6 గంటల వరకు ఒక్క బస్సు కూడా రాలేదు. నిరీక్షణ మొదలైంది. ఆ స్టాండ్లో ఉన్న రద్దీని, గందరగోళాన్ని గమనిస్తుంటే, ప్రపంచం ఎంత వేగంగా కదులుతుందో అనిపించింది. చివరకు ఒక బస్సు వచ్చింది. ఆ బస్సు ఎక్కి లోపలికి వెళ్ళగానే నాకు నోరు వెళ్ళబెట్టేంత ఆశ్చర్యం కలిగింది. ఆ బస్సులో డ్రైవర్, కండక్టర్ ఇద్దరూ నిన్న రాత్రి మేము ప్రయాణించిన వారే! ఇదేదో సినిమా కథలా అనిపించింది. బస్సు అదే, సిబ్బంది అదే, మళ్ళీ మేమే అదే బస్సులో! ఇంతటి యాదృచ్ఛికం జరగడం నిజంగా అద్భుతం.
నేను సీటులో కూర్చుండగా, వెనక నుంచి ఎవరో "అరేయ్ అన్న రా.." అని అరవడం వినిపించింది. వెనక్కి తిరిగి చూస్తే, నిన్న రాత్రి మొబైల్లో ఐపీఎల్ మ్యాచ్ చూసిన అదే బీటెక్ బాబులు! నేను నమ్మలేకపోయాను. "మీరు కూడా ఇదే బస్సా? ఎగ్జామ్ అయిపోయిందా?" అని అడిగాను. "అయిపోయింది అన్నా, తిరుగు ప్రయాణం" అని వారు చిరునవ్వుతో చెప్పారు. ప్రపంచం ఎంత చిన్నదో కదా!
మరికొద్దిసేపటికి, నిన్న భోజనం చేసిన ఆ ఫిజియోథెరపీ డాక్టర్ గారు కూడా బస్సులోకి వచ్చారు. నాకు ఒక్కసారిగా నవ్వు ఆగలేదు. ఒకే బస్సులో, ఒకే రూట్లో, ఎలాంటి రిజర్వేషన్లు లేకుండా, అందరం యాదృచ్ఛికంగా మళ్ళీ కలుస్తామని ఎవరైనా ఊహించగలరా? జీవితంలో అప్పుడప్పుడు ఇలాంటి వింత సంఘటనలు జరుగుతుంటేనే కదా, అవి జ్ఞాపకాలుగా మిగిలిపోయేది.
ఆ రోజు ప్రయాణం నాకు ఒక గొప్ప పాఠాన్ని నేర్పింది. మనం ఎవరిని ఎప్పుడు, ఎక్కడ కలుస్తామో తెలియదు. ఈ ప్రయాణం కేవలం గమ్యాన్ని చేరుకోవడమే కాదు, ఇలాంటి మధురమైన జ్ఞాపకాలను ప్రోగు చేసుకోవడం కూడా అనిపించింది. ప్రపంచం చాలా చిన్నది, మనం ప్లాన్ చేసిన దానికంటే విధి ఆడే ఆటలే చాలా వినోదాత్మకంగా, ఆశ్చర్యకరంగా ఉంటాయి. ఎవరూ ఊహించని విధంగా జరిగిన ఈ ప్రయాణం, నా మదిలో ఎప్పటికీ ఒక తీపి జ్ఞాపకంలా ఉండిపోతుంది. మనుషుల మధ్య ఉండే ఆ అదృశ్యమైన బంధమే ప్రయాణాలకు అందాన్ని ఇస్తుంది. ప్రయాణం చేయండి, కొత్త వ్యక్తులను కలవండి, కథలను సేకరించండి—జీవితం అప్పుడే పరిపూర్ణం అవుతుంది. ఇలాంటి యాదృచ్ఛిక సంఘటనలే మనకు మళ్ళీ మళ్ళీ ప్రయాణాలు చేయాలనే ఉత్సాహాన్ని ఇస్తాయి.
