story 34 ) ఒక నవ్వు చాలు.. చిన్న కథ

 ఒక నవ్వు చాలు.. చిన్న కథ

=======================

ఒకసారి నేను మా అక్క ఇద్దరం ఒక చిన్న పనిమీద హైదరాబాద్ నుంచి ఢిల్లీకి ట్రైన్ లో బయలుదేరాము....ఆ దారి చాలా పెద్దది కావటం చేత 36 గంటలు ప్రయాణం చేయాలి

ఆ రోజు శనివారం సాయంత్రం..తర్వాత రోజు పొద్దున ఆదివారం రాత్రి అయిపోయాక సోమవారం పొద్దుటి గాని ఢిల్లీకి చేరుకోము ఆ రోజు సాయంత్రం రాత్రి హడావిడిగా ట్రైన్ ఎక్కాము

మొత్తం ట్రైన్.ఖాళీగానే ఉంది ..ఢిల్లీ కి వెళ్తుంది కదా అందరూ జవాన్లు మిలటరీ వాళ్ళు వచ్చారు వాళ్ళ తోటి కూర్చున్నాం... రాత్రి పడుకున్నాం....పొద్దున లేచాము నిద్ర...మధ్య ప్రదేశ్ అనుకుంట ట్రైన్ అడవి మధ్యలోనుంచి అలా వెళుతుంది... ఎక్కువ దూరం వెళ్ళే వాళ్ళు లేరు అనుకుంటా ట్రైన్ ఖాళీగా వెళుతోంది.. అప్పుడప్పుడు మధ్యలో కొందరు ఎక్కుతున్నారు దిగుతున్నారుఉన్నారు.. మధ్యప్రదేశ్ లో బాగా వెనకబడిన ప్రాంతం కాబట్టి ఆ ఊళ్లో వాళ్లు అడవి ప్రాంతం వాళ్ళు ఎక్కుతున్నారు...మధ్య మధ్యలో మధ్య ప్రదేశ్ లోని అడవులు వాటర్ ఫాల్స్ కూడా కనిపిస్తున్నాయి ఎంజాయ్ చేస్తున్నామ్...

అయితే వీటన్నింటి కంటే మధ్యలో మాకు ఏకైక కాలక్షేపం మేము ఇద్దరం మాటలు చెప్పుకోవటమే ఎక్కడి నుంచి ఎక్కడి వరకో మాట్లాడుతూనే ఉన్నాం సినిమాలు టీవీలో సీరియల్స్ బుక్స్ న్యూస్ పేపర్స్ న్యూస్ టీవీ కాలేజ్ స్కూల్ టీచర్స్ ఫ్రెండ్స్ ఇట్లా మాట్లాడుతూనే ఉన్నాం

ఆ ట్రైన్ లో ఎవరూ మమ్మల్ని పట్టించికోవట్లేదు...అయితే మాతో అంతవరకు మా ఎదురుగా కూర్చున్న ఒక ముసలాయన మాత్రం వింతగా ప్రవర్తిస్తున్నాడు డు. అయన తన కూతురు తోటి ఆ ట్రైన్లో ట్రావెల్ చేస్తున్నాడు. వ్యవసాయం చేస్తాడని కట్టుబాటు చూస్తే అర్ధమవుతోంది..తెల్ల షర్తు .. తెల్ల తలపగ.. చుట్ట.. వేసుకున్నాడు

మేము మాట్లాడుతున్నప్పుడు వింటున్నాడు నవ్వితే నవ్వుతున్నావు మాతోపాటు నవ్వుతున్నాడు సైలెంట్ గా ఉంటే సైలెంట్ గా ఉంటున్నాడు ఎవరు ఏంటో కనుక్కుందాం మా అనుకున్నాం కానీ మా కబుర్లు ఎంతవరకు అవ్వట్లేదు గా ఆయన వరకు ఎక్కడి అడిగేది

ఇంతలో ఆ ముసలాయన స్టేషన్ వచ్చినట్టుంది దిగటానికి లేచి తన బ్యాగ్ తీసుకున్నాడు... వెళ్ళబోయి వెన్నక్కి తిరిగి మా వైవు చూసి నవ్వి వస్తాను అన్నట్టుగా చేయి చూపించి తన భాషలో వస్తాను అని చెప్పి వెళ్ళిపోయాడు

మాకు ఏమీ అర్థం కాలేదు నాతో పాటు ట్రావెల్ చేస్తూ తెలుగు వచ్చి తెలిసిన వాళ్లు కూడా ఏంటి లే వీళ్ళతో మాట్లాడేది అహంకారంగా కూర్చుంటే ఈ ముసలాయన ఎవరో కనీసం మాట మాత్రమైనా పలకరించక పోయినా మాతోపాటు ఉంటూ మా భాష రాక పోయిన మా హావ భావాలు అర్ధం చేస్కుని తను కూడా ఎంజాయ్ చేస్తున్నాడు

అప్పుడు అర్ధమైంది మనిషి మనిషి కలవటానికి బాష అవసరం లేదు స్వచ్ఛమైన ఒక నవ్వు చాలు అని.

ఒక చిరు నవ్వు భాష రాని వాడిని కూడా మనకీ దగ్గర చేస్తుంది - ఒక్క వెక్కిలి నవ్వు దగ్గర ఉన్న వాడిని కూడా దూరం చేస్తుంది అని...