న్యూ ఇయర్ పార్టీ..కథ

 న్యూ ఇయర్ పార్టీ..కథ

≠===============

హరీష్

..

డిసెంబర్ 31st రోజు ఆఫీస్ కీ సర్వర్ డౌన్ అని 1 వీక్ సెలవలు ఇచ్చారు... ఇంట్లో ఉండి ఎం చేయాలి అని వైజాగ్ లో ఉన్న చుట్టాలని కలుదాం అని డిసెంబర్ 31 నైట్, హైదరాబాద్ to వైజాగ్ బస్సు ఎక్కాను..

" హ్మ్....ఏంటో అందరు 31స్ట్ నైట్ పార్టీ చేసుకుంటుంటే నేను ఏమో బస్సు లో కుర్చుని.. డ్రైవర్ ప్లే చేసే సినిమాలు చూస్తున్నాను" అనుకుంటూ.. సీట్ వెనక్కి అనుకుని...నిద్ర లోకి జారుకున్నాను...బహుశా బస్సు లో అందరు నా లాగే అనుకుంటున్నారేమో...

రాత్రి పదిన్నార కావస్తుంది... బస్సు హోటల్ దగ్గర ఆగింది... అందరు భోజనాలు చేసి మళ్ళీ ఎక్కారు.. మళ్ళీ అవే బోర్ కొట్టే మూవీస్ ప్లే అవుతున్నాయి.. మళ్ళీ కాస్త మత్తు గా ఉండి నిద్ర లోకి జారుకున్నాను..

అర్ధరాత్రి అయింది... బస్సు ఆగింది.. ఏంటో రిపేర్ అనుకుంట.. డ్రైవర్ లు ఇద్దరు ఇంకా పది మంది పాసెంజర్లు బస్సు దిగి ఎదో మాట్లాడుతూ ఉన్నారు.. ఇది కామన్ ఏ కదా....అనుకుని నేను కిటికీ లోంచి బయటకి చీకటిని చూస్తూ ఉన్న.... కాస్త టౌన్ లాగా నే ఉంది.... చుట్టూ షాపులు అవి ఉన్నాయ్.... ఇంకా జనాలు తిరుగుతూ ఉన్నారు అక్కడ అక్కడ ...

కాసేపటికి డ్రైవర్ లోపలికి వచ్చాడు... పాసెంజర్స్ అందరు దిగాలి సర్ అన్నాడు .. బస్సు కదలట్లేదు... తోయాలి అన్నాడు... లేడీస్ తో సహా దిగమన్నాడు ఏంటో పాపం...

బస్ తోయటానికి అందరు బస్సు వెనకాలకి వెళ్తుంటే కాదు ముందుకి రమ్మని సైగ చేసాడు....

ముందుకు వెళ్లి చూసాం అందరం.... ఒక బల్ల లాంటి దానిమీద కేక్ వెలిగించి... దాని పైన కోవొత్తి పెట్టి...

"హ్యాపీ న్యూ ఇయర్... "అన్నారు డ్రైవర్ లు ఇద్దరు... ఒక చిన్నపాటి సెలెబ్రేషన్స్ జరిగింది అక్కడ.... అందరికి కిలో స్వీట్ పంచారు...ముఖ పరిచయం కూడా లేని వాళ్లకు అందరం విష్ చేసుకున్నాం....

ఆహా ఎంత బాగా ఆరంజ్ చేశారు... అసలు వీళ్ళు ఎపుడు కేక్ కొన్నారు ఎపుడు స్వీట్స్ తెచ్చారు... భలే గా చేశారే సైలెంట్ గా....ఇంట్లో ఉంటే ఇదంతా మిస్ అయ్యే వాడిని కదా అనుకున్నాను

నా లైఫ్ లో చాలా న్యూ ఇయర్స్ వచ్చాయి కానీ అదే బెస్ట్ న్యూ ఇయర్ పార్టీ...

ఆకలి పాఠాలు.. కథ

 ==================

ఆకలి పాఠాలు.. కథ

==================

అవి నేను పీజీ పూర్తి చేసి జాబ్ ప్రయత్నాలలో ఉన్న రోజులు... ఎన్నో వ్యయ ప్రయాసాల తరువాత ఒక్క జాబ్ వచ్చింది.. ముందు హైదరాబాద్ పోస్ట్ అన్న కంపెనీ వాళ్ళు సడన్ గా ఆఫర్ ఇచ్చేటప్పుడు పూణే లో పోస్టింగ్ ఇచ్చారు.

మరి ఏమి చేస్తాం.. జాబ్ దొరకటమే కష్టంగా ఉన్న రోజుల్లో అండమాన్ అయినా పర్లేదు అని ఫిక్స్ అయిపోయిన రోజులు .. తోటి క్లాసుమేట్స్ ఏ పెర్చెంటేజ్ లేకపోయినా రిఫరెన్స్ తో మంచి జాబ్స్ కొట్టేస్తునన్న రోజులు...నువ్వు ఇంకా ఎన్ని రోజులు ఖాళీ గా ఉంటావ్ ఏమి... అని ఇంట్లో వాళ్ళు పూట పుటా దెప్పుతున్న రోజులు... సరే అని ఇష్టం లేకపోయినా తలడించి ఆఫర్ తీస్కొని ఇంటికి వచ్చా...

మరి పూణే వెళ్ళి ఎక్కడ ఉండటం ఏంటి చేయటం...అని ఆలోచిస్తుంటే మా బ్రదర్ వాళ్ళ కొలిగ్ వాళ్ళ బ్రదర్ ఉన్నాడట పూణేలో.... అతని రూమ్ లో జాయిన్ అవ్వు మెల్లగా సెటిల్ అయ్యాక రూమ్ మారచ్చు అన్నాడు.. సరే అని సండే మార్నింగ్ రీచ్ అయ్యేటట్టు ప్లాన్ చేసుకొని బస్సు ఎక్కాను....

తెల్లవారింది...బస్సు దిగి ఆటో పట్టుకొన్నా...జాన్ అనే అతని రూముకి వెళ్ళా... లోపలికి వెల్దునా.... దేవుడా...అది రూమ్ కాదు ...రైల్వేస్టేషన్.... పది మంది ఉంటున్నారు...ఆకలి రాజ్యం సినిమాని నాకు నిజంగానే చూపించారు

ఇంకా తప్పేదేముంది జాబ్ జాయినింగ్ ఆ మరుసటి రోజే కదా.... అక్కడే ఉన్నాను., ఇంకా ఆ రూమ్ లో చుస్తే అన్ని "రూల్స్ "యే ...

ఏమైనా తినాలంటే అందరికి పెట్టాలి... పోనీ వండుకుందామంటే వాళ్లే వండాలంట... వాళ్ళు తినేటప్పుడే మనం తినాలాట... ఒక రోజు మొత్తం నరకం చూసా.. పోనీ బయట తిందాం అంటే పూణే అప్పుడు కి ఇంకా అంతా డెవలప్ కాలేదు ఒక్క వాడప్పావ్ తప్ప...ఇడ్లి దోస..ఏమి దొరకదు.. వాడప్పావ్ ఏమో మనకి దిగదు

ఎలాగో పొద్దున్న ఆఫీస్ జాయిన్ అయ్యా మొత్తానికి... అక్కడే కాంటీన్ లో టిఫిన్, భోజనం చేసేశా... ఇంకా డిన్నర్ కూడా అక్కడే చేద్దాం అనుకున్నా... కానీ అక్కడ డిన్నర్ ఉండదట..

మరేం చేయటం... రూమ్ లో మళ్ళీ ఆ వెయిటింగ్ చూసే ఓపిక నాకు లేదు... సరే ఏమైనా సరే బయటే తిని వెళ్దాం అనుకోని...సరే ఇంత పెద్ద నగరం లో తింటానికి ఏదో ఒకటి దొరక్క పోతుందా అని అనుకుంటూ..రోడ్ పక్కగా నడవటం మొదలుపెట్టాను...

అప్పటికి పూణే పెద్దగా డెవలప్ కాలేదు... ఇక్కడ ఒక బిల్డింగ్ ఉంటే ఇంకో కిలోమీటరు వరకు ఖాళీ రోడ్ ఏ ఉంటుంది... పైగా దుమ్ము ఎక్కువ... అలా ఆ చీకటిలో, ఆ దుమ్ములో, ఒక రెండు మూడు కిలోమీటర్లు నడిచాక... కూడా ఏ హోటల్ కానీ టిఫిన్ సెంటర్ కానీ కనిపించడం లేదు... ఏమి చేయటం ఆ అని ఆలోచిస్తుంటే... ఆ పక్కన ఒక్క చిన్న గుడిసె కనిపించింది... వాళ్ళని అడిగితె ఏమైనా చెప్తారేమో హోటల్ ఎంత దూరం అని...(అప్పటికి ఇంకా స్మార్ట్ ఫోన్స్, మాప్స్ లేవు లెండి )

"హలో కోయి హాయ్ భాయ్ "

(ఎవరైనా ఉన్నారా ) అని నాకు వచ్చిన హిందీ లో పిలిచా...

వాళ్ళు లోపలికి రమ్మనట్టు సైగ చేసారు

లోపల చిన్న లైట్ ఉంది.... ఒకావిడ చపాతీ కలుస్తోంది... ఇంకో అతను ఆవిడా భర్త అనుకుంట.. పక్కనే కూర్చున్నాడు...నన్ను కూర్చోమన్నారు...

నేను మొహమాట పడుతుంటే... ఏమి పర్లేదు అని రమ్మని సైగ చేశారు... ఏంటో చెప్పామన్నారు..

"ఇక్కడ దగ్గరలో ఏదయినా హోటల్ ఉందా " అని అడిగా...

"నువ్వు రెండు మూడు కి. మీ. నడిచి ఉంటావ్ అలిసి పోయింటావ్ నీళ్లు తాగు" అని ఇచ్చారు.,

తాగాను.... అలసి ఉన్నా కదా

"ఇక్కడ హోటల్స్ ఏవి ఉండవు బాబు .. వాడప్పావ్ ఉంటుంది అది ఇక్కడ దొరకదు " అని చెప్పారు

మళ్ళీ వాళ్లే చెప్పారు.. "చూస్తే చాలా దూరం నుంచి నడిచి వచ్చినట్టున్నావ్.. ఒక పని చెయ్యి.. నువ్వు మా తోనే తినేసేయి.. ఇంకో నాలుగు చపాతీ చేస్తాను.. " అందీ వాళ్ళావిడ...

నేను ఆ క్షణం లో ఏమి ఆలోచించానో తెలీదు కానీ

"సరే " అలాగే అన్నాను..

చపాతీ చేసి కూర వేసి ప్లేట్ లో ఇచ్చారు ఇద్దరు...

నేను తిన్నాను.. మధురం గా ఉంది...నేను తిన్న బెస్ట్ మీల్స్ అదే ఏమో అనిపించింది...

వాళ్ళు చూస్తే పెద్ద జాతి వాళ్ళలాగా లేరు.. మంచి ఇల్లు కాదు .. కూలి చేసుకుండే వాళ్ళ లాగా ఉన్నారు.. కానీ ఆ క్షణం నాకు అవన్నీ గుర్తు రాలేదు..నా ఆకలే మాత్రమే గుర్తొచ్చింది

.... ఆకలి కి జాతి , మతం, ఉచ్చమ్ నీచం తెలీదు.. ఆకలి కి ఒకటే తెలుసు ఆకలి తీరటానికి కాస్త ఆహారం....అంతే

చేతులు కడుక్కుని...వెళ్లేముందు.. నా జేబులోనుంచి ఒక 100 రూపాయలు ఇవ్వబోయా ను .. అప్పుడు వాళ్ళ మాట విన్నాక నేను ఎంత సంస్కార హీనున్ని అనిపించింది

"మా ఇంటికి తినే సమయంలో ఎవరు వచ్చినా అతను మాకు అతిధి లాంటివాడు.. భగవంతుడు మా విలువల్ని అప్పుడప్పుడు పరీక్షించటానికే నీలాంటివాళ్ళని పంపుతుంటాడు... కానీ మేము ఎప్పుడు ఓడిపోలేదు... అతిధిదేవోభవ అన్నారు కదా "...అన్నారు

ఆకలి మనకి మన పుస్తకాల్లో లేని ఎన్నో పాఠాలు మనకు నేర్పిస్తుంది...

ఇంకా చెప్పాలంటే మన పిల్లల్ని ఆకలితో నెలకి ఒక్కసారైనా... దేశ సంచారం చేసి రమ్మని చెప్పాలి.. అప్పుడే మనుషుల గురించి విలువల గురించి వాళ్లే మనకు చెబుతారు...

// సమాప్తం //

బ్రతకానేర్చినతనం... కథ

 బ్రతకానేర్చినతనం... కథ

==================

హరీష్ (9902015746)

"మేడం శీను పక్క వాళ్ళ పేపర్ లో కాపీ కొడ్తున్నాడు మేడం...." కంప్లైంట్ చేసాడు అర్ణవ్..

కానీ ఇయర్లీ అన్నుయల్ ఎగ్జామ్స్ కండక్ట్ చేస్తున్న వాళ్ళ మేడం పట్టించుకోలేదు...ఎప్పుడూ చేప్పే కంప్లైన్స్ ఎ లే అనుకోని

"అర్ణవ్ స్టాప్ కంప్లైనింగ్...రైట్ యువర్ ఎగ్జామ్ " అంది... అర్ణవ్ కి నచ్చలేదు కానీ ఎం చేయలేక తన ఎగ్జామ్స్ రాసేసి వచ్చాడు...

వారం తరువాత రిజల్ట్స్ వచ్చాయి... చూస్తే.. పక్క పేపర్ లో కాపీ కొట్టి రాసిన శీనుకి తన కంటే ఎక్కువ మార్కులు వచ్చాయి...మేడం వాడిని శభాష్ అని కూడా అంటోంది....

అర్ణవ్ కి పట్టలేనంత కోపం వచ్చింది...

ఆ రోజు ఒక గొప్ప సత్యం తెలుసుకున్నాడు..

"లైఫ్ లో ఎలా సంపాయించావ్ అన్నది కాదు ముఖ్యం

...... ఎంత సంపాయించావ్ అనేది ఎ ముఖ్యం... తప్పు చేసి పట్టు పడితే ఆ ఒక్క రోజే శిక్ష... పట్టుపడక పొతే..... నీతి గా సంపాయించే వాడికి ఎంత గౌరవం దక్కుతుందో....నీకు అంతే గౌరవం దక్కుతుంది..." అనుకున్నాడు...

***************

అర్ణవ్, రీహన్ ఇద్దరు అన్నదములు... ఒకే స్కూల్ లో చదువుతున్నారు...ఇద్దరికీ ఒక క్లాస్ తేడా ..... ఇద్దరు బాగానే చదువుతారు... ఫస్ట్ ర్యాంక్ కాదు కానీ బాగా చాలా నోలెడ్జి ఉంది...

***************

ఆ రోజు వాళ్ళ స్కూల్ లో స్పోర్ట్స్ డే...

ఏదో ఒక స్పోర్ట్స్ లో ఒక ప్రైజ్ కొట్టాలని ఇద్దరు.. పట్టుదల గా ఉన్నారు....

కానీ పాపం కారోమ్స్, చెస్,కబడ్డీ అన్నింట్లో ఫైనల్స్ కి వెళ్లలేక పోతున్నారు....

నెక్స్ట్ రన్నింగ్ రేస్.... రన్నింగ్ రేస్ కి చాలా మంది ఉన్నందువల్ల...

టీచర్స్ టెన్త్ క్లాస్ పిల్లలకి రన్నింగ్ రేస్ భాద్యత ఇచ్చారు...వాళ్ళు ఏమో ఒక్కొక్క క్లాస్ ని 5 గ్రూప్స్ గా డివైడ్ చేసి... ఫైనల్స్ క్వాలిఫై చేస్తున్నారు... కానీ ఒక్కొక్క గ్రూప్ లో ఎవరెవరు ఉంటారు ఉండరు అనేది వాళ్ళు చూసుకోవట్లేదు... ఇదే విషయం పసిగట్టాడు అర్ణవ్.... ఒక గ్రూప్ లో క్వాలిఫై కాక పొతే ఇంకో గ్రూప్ లో నేమ్ ఇచ్చాడు... అలా ఏదో ఒక గ్రూప్ లో ఫైనల్ కు క్వాలిఫై అయ్యాడు...

అదే విషయం... వాళ్ళ సోదరుడు రీహన్ కి కూడా చెప్పాడు...

"రారా ఎవ్వరికి తెలీదు నువ్వు కూడా...ఏదో ఒక గ్రూప్ లో పేరు ఇచ్చేయ్ అన్నాడు కానీ రీహన్ అందుకు ఒప్పుకోలేదు...

***************

స్పోర్ట్స్ ఫైనల్స్ రోజు వచ్చింది.... అర్ణవ్ వాళ్ళ క్లాస్ కి రన్నింగ్ రేస్ స్టార్ట్ అయింది....

తన శక్తి మొత్తమ్ ఉపయోగించి... పరిగెత్తాడు అర్ణవ్.. అదృష్టమో ఏమో.... తానే ఫస్ట్ వచ్చాడు....

అలా తను కూడా స్పోర్ట్స్ డే కి మెడల్ తీస్కుని.. వాళ్ళ అమ్మకు నాన్నకి చూపించాడు...

. వాళ్ళ సోదరుడు రీహన్ మాత్రం.. గుర్రు గా చూస్తున్నాడు....నీకు ప్రైజ్ ఎలా వచ్చిందో నాకు తెల్సు రా అన్నట్టు

విరామం... కథ

 --- విరామం... కథ ----

*************

మధ్యాహ్నం 1 pm అయింది.. టీవీ సీరియల్ ముగించుకొని రుక్మిణి ఇంకా భోజనం చేద్దాం అని కిచెన్ వేపు వెళతోంది ఇంతలో

"ట్రింగ్ ట్రింగ్ " మంటూ కాలింగ్ బెల్ మొగటం తో ఈ టైం లో ఎవరబ్బా అనుకుంటూ లేచింది..

చూస్తే శ్రీవారు.. హృదయ్ గారు

"ఏంటండీ మధ్యాహ్నమే ఆఫీస్ నుంచి వచ్చేసారు పని ఎక్కువ లేదా?" అడిగింది రుక్మిణి...

" ఎం లేదు లే కానీ త్వరగా.. భోజనం పెట్టు.. సినిమా కి వెళ్దాం.. అన్నాడు హుషారు గా " అన్నాడు హృదయ్.. లాప్టాప్ బ్యాగ్ చేతికి ఇస్తూ

" ఏంటండీ విశేషం.. ప్రమోషన్ ఏమైనా వచ్చిందా ఏంటి? "

"అబ్బా ఎక్కువ ప్రశ్నలు వేయక త్వరగా తెములు " అన్నాడు విసుగ్గా...

"ఏదైనా ఈయన గారి ఫేవరెట్ హీరో సినిమా కూడా ఏమి లేదే " అనుకుంటూ... బయలుదేరింది రుక్మిణి

పిల్లలు వస్తే కీస్ ఇవ్వమని చెప్పి పక్క ఇంట్లో కీస్ ఇచ్చి బయలుదేరారు

***** ***** ****

ఇద్దరు సినిమా హల్లో కూర్చున్నారు...

ఎప్పుడు లేంది... ఈలలు వేస్తూ చూస్తున్నారు అయన...

సాఫ్ట్వేర్ ఇంజనీర్ ని పెళ్లి చేసుకున్న రుక్మిణి... పది ఏళ్ళు గా చూస్తోంది... ఎప్పుడు లాప్టాప్ వైపు దిష్టి బొమ్మ లాగా ఎక్స్ప్రెషన్ లేకుండా కూర్చోటమే.... కానీ ఉలుకు పలుకు,మాట మంతి.,...తక్కువే హృదయ్ కి...ఇవాళ ఇంత ఆనందానికి కారణం ఏంటో అంతు పట్టట్లేదు మేడం కి...

మావయ్య వాళ్లేమన్నా ఊరుణించి వస్తున్నారా.. లేకపోతే చుట్టాలు ఎవరైనా పెళ్ళికి పిలిచారా...

లేకపోతే ఆ మాయదారి మేన మరదలు ఏమైనా మళ్ళీ ఫోన్ చేసి కావ్వించిందా...

లేక ఏ పాత గర్ల్ ఫ్రెండ్ అయినా ఫేస్బుక్ లో రిక్వెస్ట్ యాక్సెప్ట్ చేసిందా...

ఏంటో రకరకాల ఆలోచనలు రుక్మిణి ని అవహించాయి...

"హ హ హ... " స్క్రీన్ వైపు చూస్తూ మళ్ళీ గట్టిగా నవ్వాడు హృదయ్...

"ఏమిటి ఈయన వాలకం... నాకు మాత్రం ఒక క్వశ్చన్ పేపర్ వదిలేసి ఆయన మాత్రం హాయిగా నవ్వుకుంటున్నాడు...." అనుకుంది...

రుక్మిణికి బొత్తిగా సినిమా బుర్రలోకి ఎక్కట్లేదు...

సినిమా అయిపోయింది .....

సినిమా అయ్యాక.. ట్యాంక్ బండ్ అంతా నడిచారు... ఇద్దరు... హృదయ్ ఏవేవో చెప్తున్నాడు కానీ రుక్మిణి కి మాత్రం ఎం ఎక్కట్లేదు... పోనీ అడుగుదామా అంటే కసురు కుంటాడని మానుకుంది.... టైం ఆరు అయింది ఇంకా ఇంటికి వెళ్దామా అంటే లేదు పారడైస్ బిర్యానీ తిని వెళ్దాం అన్నాడు..

మరి పిల్లలు అంటే " సరే పార్సెల్ తీసుకెళ్దాం " అని పెద్ద ఫ్యామిలి ప్యాక్ తీసుకున్నాడు.,

******* *******

ఇంటికి వెళ్లేసరికి పిల్లలిద్దరు టీవీ చూస్తున్నారు... బిర్యానీ వాసన పిల్లలు వెంటనే ప్లేట్స్ తెచ్చుకుని వడ్డించుకున్నారు...

భోజనం అయ్యాక... బెదురూమ్ లో ఫోన్ లో ఏవో వీడియోలు చూసుకుంటున్నాడు... హృదయ్

ఇప్పటికైనా చెప్తారా మీ ఆనందానికి కారణం...

ఇప్పుడోద్దులే... రేపు పిల్లలు స్కూల్ కి వెళ్ళాక చెప్తా అని పడుకున్నాడు..

******* *******

తెల్లారి పడింటికి లేచి కాఫీ తెచ్చుకుని సోఫా లో పేపర్ చదువుతున్నాడు హృదయ్

"ఏంటి ఇంత లేట్ గా లేచారు... ఆఫీస్ కి సెలవ్ పెట్టారా " అడిగింది రుక్మిణి

"ఆ ఇక ఒకటే సెలవు "

"అర్ధం కాలేదు "

"ఆఫీస్ లో ప్రాజెక్ట్స్ లేవట రిజైన్ చేయమన్నారు... చేసాను..."

"ఏంటి రిజైన్ చేసారా... . " అని అరిచినట్టుగా అడిగింది రుక్మిణి..

మళ్ళీ తానే అనింది

" మరి అంత తాపీగా ఎలా ఉన్నారు అండీ రాత్రి నుంచి..."

"మరి ఎం చేయమంటావ్...

ఇన్ ఫాక్ట్ నేనే ఈ రోజు కోసం ఎదురు చూస్తున్నా.. పది ఏళ్ల నుంచి ఒకటే ఆఫీస్..

ఒకటే పని... ఒకే బాస్ చూసి చూసి బోర్ కొట్టేసింది... కాసేపు ఎక్కువ పడుకోవాలన్నా బాస్ పర్మిషన్... కాస్త లేట్ గా రావాలన్నా పర్మిషన్.... లీవ్ పెట్టాలన్నా పర్మిషన్.. పోనీ ఏమైనా జీతం పెంచుతాడా అంటే అది లేదు... ఎవరో పీక నొక్కుతున్నట్టు గా కలలు వచ్చేవి... ఇపుడు టోటల్ రిలాక్స్ అవుతాను... అలా వన్ మంత్ నాకు కావాల్సినంత నిద్ర పోతాను ఫస్ట్.. తర్వాతి సంగతి తర్వాత..."

"మరి జాబ్ లేకపోతే.."

"మరి మనిషే పొతే పర్లేదా...?"

" .. "

" విరామం లేకుండా బండి నడిపితే ఆక్సిడెంట్ ఎలా అవుతాయో... అలాగే విశ్రాంతి లేకుండా జాబ్ చేసినా ఉత్సాహం ఉండదు.....

నాకున్న అనుభవానికి ఖచ్చితంగా ఇంకో జాబ్ వస్తుంది లే కానీ.. నన్ను మళ్ళీ లంచ్ కి లేపు... "

అనేసి మళ్ళీ వెళ్ళి రూమ్ డోర్ వెస్కొని పడుకున్నాడు హృదయ్

---- సమాప్తం -----

హరీష్

11 ) వాసంతి ఆశ నిండిన ప్రయాణం

😔 ఆశ మరియు నిరాశతో కూడిన ప్రయాణం

యాభై ఏళ్ల వసంతి వంగి కూర్చుని, బస్సు కిటికీలోని దుమ్ము వైపు దృష్టి సారించింది. రోడ్డుపై చక్రాల లయబద్ధమైన శబ్దం ఆమె చెవుల్లో ప్రతిధ్వనించింది, ఇది తన భర్త మరణానికి చేరువలో ఉన్న ఆసుపత్రి గదిలోని నిశ్శబ్దానికి పూర్తిగా భిన్నంగా ఉంది. బైపాస్ సర్జరీ ఖరీదైనది, మరియు వసంతి పొదుపు పూర్తిగా తగ్గిపోయింది. ఆమెకు చివరి ఆశ తన చిన్ననాటి స్నేహితురాలు లక్ష్మి. ఆమె గ్రామం విడిచి వెళ్ళినప్పటి నుండి చాలా ధనవంతురాలిగా మారిందని వసంతికి తెలుసు.

బస్సు గ్రామానికి దగ్గర పడుతుండగా, వసంతి గుండె ఉత్సాహంతో వేగంగా కొట్టుకుంది. లక్ష్మి నుండి వెచ్చని స్వాగతం ఉంటుందని, వారు పంచుకునే కథలు మరియు తనకు లభించే ఉదారమైన సహాయం గురించి ఆమె ఊహించుకుంది. నవ్వులు మరియు సంపదతో నిండిన లక్ష్మి విలాసవంతమైన ఇంటి చిత్రం ఆమె మనస్సులో పదేపదే మెదిలింది.

చివరికి బస్సు గ్రామ కూడలి వద్ద ఆగింది, మరియు వసంతి ఆశతో నిండిన తన సంచులతో బయటకు దిగింది. ఆమె లక్ష్మి ఇంటి వైపు నడిచింది, అది చుట్టుపక్కల ఇళ్ల కంటే ఎత్తుగా ఉన్న ఒక పెద్ద భవనం. ఆమె డోర్‌బెల్ కొట్టినప్పుడు, ఆమె గుండె వేగంగా కొట్టుకుంది.

లక్ష్మి వెచ్చని చిరునవ్వుతో ఆమెకు స్వాగతం పలికింది, మరియు వారు ఆలింగనం చేసుకున్నారు, గడిచిన సంవత్సరాలు కరిగిపోయాయి. వారు మధ్యాహ్నం అంతా తమ బాల్యాన్ని గుర్తు చేసుకుంటూ, నవ్వులు మరియు కథలు పంచుకున్నారు. లక్ష్మి వసంతి కష్టాలను శ్రద్ధగా వింది, ఆమె ముఖంలో ఆందోళన కనిపించింది.

అకస్మాత్తుగా, బస్సు డ్రైవర్ గొంతు గదిలో ప్రతిధ్వనించింది, "వసంతి, వసంతి, తదుపరి స్టాప్ వద్ద దిగండి!" వసంతి ఉలిక్కిపడి లేచింది, ఆమె గుండె వేగంగా కొట్టుకుంది. అది కేవలం కల అని ఆమెకు ఒక్కసారిగా అర్థమైంది. బస్సు ఇంకా గ్రామం వద్ద ఆగలేదు, మరియు ఆమె ఇప్పటికీ తన ప్రయాణంలోనే ఉంది.

వసంతి వాస్తవంలోకి తిరిగి రాగానే నిరాశ ఆమెను ఆవరించింది. ఆ కల చాలా స్పష్టంగా, చాలా నిజంగా అనిపించింది. ఆమె లక్ష్మి యొక్క వెచ్చదనాన్ని అనుభవించింది, ఆమె నవ్వును విన్నది మరియు సహాయం చేస్తానన్న ఆమె వాగ్దానాన్ని నమ్మింది. కానీ ఇప్పుడు, ఆమె తన భర్త ప్రాణాలను కాపాడటానికి డబ్బు లేని తన పరిస్థితి యొక్క కఠినమైన వాస్తవంలోకి తిరిగి వచ్చింది.

వసంతి లక్ష్మి ఇంటి నుండి బయలుదేరడానికి సిద్ధమవుతున్నప్పుడు, ఒక మహిళ ఆమెను సమీపించింది. ఆమె పేరు ప్రభ, మరియు ఆమె తమ పాఠశాల రోజులనుండి వసంతిని గుర్తుపట్టింది. ప్రభ వసంతి పట్ల తన ఆరాధనను వ్యక్తం చేసింది, ఆమె తనకు ఒక ఆదర్శంగా ఎలా ఉండేదో గుర్తుచేసుకుంది. ఆమె తన మద్దతును అందించింది మరియు తనకు తోచిన విధంగా వసంతికి సహాయం చేస్తానని వాగ్దానం చేసింది.

వసంతి హృదయం తేలికపడింది. తన నిరాశ మధ్యలో, ఆమె ఆశ యొక్క వెలుగును కనుగొంది. ఆమె లక్ష్మి ఇంటి నుండి దూరంగా నడుస్తున్నప్పుడు, తన ప్రయాణం ఇంకా ముగియలేదని ఆమెకు తెలుసు. ముందున్న మార్గం సవాలుగా ఉండవచ్చు, కానీ తన స్నేహితుల మద్దతుతో, ఆమె తన భర్త ప్రాణాలను కాపాడటానికి ఒక మార్గాన్ని కనుగొంటుంది.

ఈ కథనం మీకు నచ్చిందని ఆశిస్తున్నాను. 

9 ) The Maid’s Diary: Chapter 4 : The Pune restaurant

  

The Maid’s Diary: The Pune Chapter

After her successful stint in Bangalore, Rani decided to move to Pune, seeking a fresh start once again. With the wealth she had accumulated, she ventured into the restaurant business, combining her love for food with her entrepreneurial spirit.

The New Venture Rani opened a cozy, upscale restaurant in the heart of Pune. She named it “Rani’s Haven,” a place where people could enjoy delicious meals in a warm, inviting atmosphere. Her restaurant quickly became popular, attracting a diverse clientele.

Family 14: The Food Critic One of her regular customers was Ananya, a renowned food critic. Ananya’s reviews could make or break a restaurant. Rani discovered that Ananya was having an affair with a married chef from another high-end restaurant. Rani approached Ananya discreetly, offering to keep her secret in exchange for favorable reviews. Ananya agreed, and Rani’s restaurant flourished.

Family 15: The Young Couple Rani also catered to Rahul and Sneha, a young couple who frequented her restaurant. Rani noticed that Rahul often dined with another woman when Sneha was away. She discovered that Rahul was having an affair with his colleague. Rani confronted Rahul, who, fearing the consequences, paid her to keep his secret. In return, Rahul helped Rani with marketing strategies to attract more customers.

Family 16: The Retired Professor Professor Rao, a retired academic, was a regular at Rani’s Haven. He often brought his students for discussions over meals. Rani discovered that Professor Rao was involved with one of his former students. She approached him discreetly, and he, too, paid her to keep his secret. In gratitude, he introduced Rani to his network, bringing in more patrons.

Family 17: The Celebrity Chef Rani’s restaurant gained fame, attracting high-profile clients like celebrity chef Vikram. Vikram was known for his culinary skills and his charm. Rani discovered that Vikram was having an affair with his sous-chef. She confronted Vikram, who, desperate to avoid a scandal, paid Rani generously to keep his secret. In return, Vikram helped Rani refine her menu, making her restaurant even more popular.

The Unraveling Despite her success, Rani’s past began to catch up with her once again. The interconnected nature of her clients’ lives led to the unraveling of her secrets. A chance encounter at a culinary event revealed the web of lies she had spun. The families began to piece together the puzzle and realized that Rani was the common link.

The Final Escape Fearing exposure, Rani devised a plan to escape. She left behind a letter explaining her actions and disappeared, leaving the families to deal with the fallout of their secrets. Rani started a new life in another city, using her earnings to build a successful business. She vowed never to get involved in other people’s affairs again, but her diary remained a testament to the intricate web of human relationships she had once navigated. 

8 ) The Maid’s Diary: chapter 3

 

 The Maid’s Diary: chapter 3 

The Bangalore Chapter

With the substantial amount of money she had amassed from her previous ventures, Rani decided to start afresh in Bangalore. She invested in an imitation jewelry business, leveraging her keen eye for detail and her understanding of people’s desires.

The New Beginning Rani’s jewelry business quickly gained popularity. Her designs were unique, affordable, and catered to a wide range of customers. She opened a small boutique in a bustling market area, attracting clients from all walks of life.

Family 10: The Fashion Blogger One of her first regular customers was Aisha, a popular fashion blogger. Aisha often featured Rani’s jewelry in her posts, driving more traffic to the boutique. However, Rani soon discovered that Aisha was involved in a secret relationship with a married man. Rani, ever the opportunist, offered to keep Aisha’s secret in exchange for promoting her business even more extensively. Aisha agreed, and Rani’s boutique flourished.

Family 11: The Corporate Executive Rani also catered to Priya, a high-powered corporate executive. Priya was having an affair with her subordinate, a relationship that could jeopardize her career. Rani found out through a series of overheard conversations. Priya, fearing the consequences, paid Rani to keep her secret. In return, Priya also helped Rani secure corporate clients for her jewelry, further boosting her business.

Family 12: The Retired Army Officer Colonel Singh, a retired army officer, often bought jewelry for his wife. Rani discovered that he was also buying gifts for a woman he had met at a veterans’ club. Rani approached him discreetly, and he, too, paid her to keep his secret. In gratitude, he introduced Rani to his network, expanding her customer base.

Family 13: The Young Entrepreneur Rani’s most intriguing client was Vikram, a young tech entrepreneur. Vikram was involved with multiple women, each unaware of the others. Rani found out when different women came to her shop, each claiming to be Vikram’s girlfriend. She confronted Vikram, who, fearing exposure, paid Rani to keep his affairs hidden. In return, he helped Rani develop an online presence for her business, making her jewelry accessible to a broader audience.

The Unraveling Despite her success, Rani’s past began to catch up with her. The interconnected nature of her clients’ lives once again led to the unraveling of her secrets. A chance encounter at a high-profile event revealed the web of lies she had spun. The families began to piece together the puzzle and realized that Rani was the common link.

The Escape Fearing exposure, Rani devised a plan to escape. She left behind a letter explaining her actions and disappeared, leaving the families to deal with the fallout of their secrets. Rani started a new life in another city, using her earnings to build a successful business. She vowed never to get involved in other people’s affairs again, but her diary remained a testament to the intricate web of human relationships she had once navigated.

---