“ముగ్గురు అక్కచెల్లెళ్ల కథ”
నీలా, దియా, తార ముగ్గురు అక్కచెల్లెళ్లు.
ఈ ముగ్గురూ ఐదేళ్ల వ్యవధిలో జన్మించారు.
పెద్దదైన నీలా చాలా సాధించే రకం. మంచి మార్కులు, చక్కని చేతిరాత, అందరి పుట్టినరోజులు గుర్తుపెట్టుకునే మనిషి.
దియా ఒక పటాక లాంటిది — గట్టిగా మాట్లాడేది, ఎప్పుడూ ఒక జోరులో ఉండేది, ఏదో ఒక అల్లరి చేయడం లేదా నవ్విస్తూ ఉండడం ఆమె స్వభావం.
చివరిదైన తార గమనించే మనిషి — కాస్త నిశ్శబ్దంగా, సృజనాత్మకంగా, నవలలు, స్కెచ్‌ బుక్‌ల వెనుక మునిగిపోయేది.
పిల్లలుగా ఉన్నప్పుడు వారి మధ్య గొడవలు చిన్నవే: ముందు సీట్లో కూర్చునేది ఎవరు? ఎవరికి ఎక్కువ ఐస్ క్రీమ్ వచ్చింది? కానీ కాలం గడుస్తున్న కొద్దీ ఆ పోటీతత్వం మరింత పెరిగింది — ఎవరికివారే కొన్ని ముద్రలు వేసుకున్నారు.
నీలా “బాధ్యతగల వ్యక్తి” అయింది.
దియా “ఉల్లాసంగా ఉండే వ్యక్తి” అయింది.
తార “ఎక్కువగా భావోద్వేగాలకు లోనయ్యే వ్యక్తి” అయింది.
మెల్లమెల్లగా, ఆ ముద్రలు వారికే ఒక గోడలా మారాయి.
దియా అల్లరికి నీలా కనుబొమ్మలు ముడిచేసేది. నీలా కఠినమైన పద్ధతులను దియా ఎగతాళి చేసేది. తార మాత్రం తాను కోరుకోని ఒక నాటకంలో కేవలం వెనుక ఉండే పాత్రలా భావించింది.
పెద్దయిన తర్వాత కూడా పరిస్థితులు మారలేదు — కేవలం మౌనంగా ఉండిపోయాయి.
ఎవరి జీవితాలు వారివే, కానీ పండుగలలో లేదా పెళ్లిళ్లలో కలుసుకున్నప్పుడు వాతావరణం ఉద్రిక్తంగా ఉండేది.
ప్రశంసలు కూడా ఒక రకమైన పోలికల లాగే ఉండేవి.
“నువ్వు కళకళలాడిపోతున్నావు — మీ మెహందీ సమయంలో దియా అంత బాగా లేదు.”
“తార, నువ్వు ఇంకా నీ చిన్న చిన్న ఆర్ట్ పనులే చేస్తున్నావా?”
గాయాలు పాతవే అయినా, వాటి బాధ మాత్రం అలాగే ఉండేది.
తార ఇల్లు బంతిపూల దండలతో, ఏలకుల సువాసనలతో వెలిగిపోతోంది. పెళ్లి తర్వాత ఆమె జరుపుకుంటున్న మొదటి దీపావళి కావడంతో అది నిండుగా, సంతోషంగా ఉండాలనుకుంది. చాలాకాలంగా ఉన్న మౌనాన్ని, చల్లని వాతావరణాన్ని తొలగించుకుని మళ్లీ కలుసుకోవాలనే ఉద్దేశంతో ఆమె తన ఇద్దరు అక్కచెల్లెళ్లను ఆహ్వానించింది.
నీలా సమయానికి మొదటిగా చేరుకుంది, డ్రై ఫ్రూట్స్ బాక్స్, పూజా కార్యక్రమాల జాబితాతో సరిగ్గా వచ్చింది. దియా మాత్రం తనదైన శైలిలో, రంగురంగుల దుస్తులు, గలగలా మోగే గాజులతో గంట ఆలస్యంగా వచ్చి, గేటు దాటకముందే జోకులు వేయడం ప్రారంభించింది.
ఆ ముగ్గురు అక్కచెల్లెళ్లు నవ్వుతూ ఫోటోలకు పోజులిచ్చారు, స్వీట్లు పంచుకుంటూ జాగ్రత్తగా మాటలు మార్చుకున్నారు. పైకి అంతా మర్యాదగా, పండుగ వాతావరణంలోనే ఉంది. కానీ గాలిలో ఏదో ఒక బరువైన భావన ఉండిపోయింది.
సంధ్య సమయం కావడంతో, వారు దీపాలు వెలిగించడానికి బయటకు వచ్చారు.
తార దీపాలను ప్రశాంతంగా, నిశ్శబ్దంగా వెలిగించింది. నీలా వాటిని ఒక పద్ధతి ప్రకారం అమర్చింది. దియా మాత్రం ఎప్పటిలాగే ఆ క్షణాన్ని సరదాగా మార్చాలని ప్రయత్నించింది — ఒక దీపం వెలిగిస్తూ డాన్స్ చేస్తూ, పాత బాలీవుడ్ పాటను హమ్ చేసింది.
అప్పుడే అది జరిగింది.
దియా పొరపాటున ఒక మట్టి దీపాన్ని తాకడంతో, అది కిందపడి పగిలిపోయింది.
నీలా ఒక్కసారిగా సీరియస్‌గా చూసింది. “ఎప్పట్లాగే నీ లీలలే. నువ్వు ఎప్పుడూ ఇలాగే చేస్తావు.”
దియా ఒక్కక్షణం ఆగిపోయింది. ఆ తర్వాత నిలదొక్కుకుంది.
“ఓ అవును,” అని ఆమె కటువుగా అంది. “ఎందుకంటే ప్రతిదీ సరిగ్గా చేయడం నీ ఒక్కడికే తెలుసు కదా. మేమంతా నీ పర్ఫెక్ట్ సినిమాలో కేవలం సైడ్ క్యారెక్టర్లమే.”
“దియా—” నీలా ఏదో అనబోయింది.
“వద్దు,” అంటూ దియా మధ్యలో ఆపింది. “మనం చిన్నప్పటి నుండి నువ్వేమో ‘అందరికంటే బాధ్యతగలదానివి’, మేమేమో కేవలం అలంకారప్రాయం. కానీ నీకు తెలుసా? నీ ఆ సింహాసనం నీకు పెద్దగా ఏమీ తెచ్చిపెట్టలేదు. ఎవరి రూల్స్ పాటించకుండానే నేను నాకంటూ ఒక గుర్తింపు తెచ్చుకున్నాను.”
మౌనం ఆవరించింది.
అప్పుడూ తార గొంతు ఆ మౌనాన్ని చీల్చుకుంటూ బయటకు వచ్చింది; మెత్తగా కానీ దృఢంగా.
“మీిద్దరూ ఎవరికి వారు ఎవరు గొప్ప అని నిరూపించుకోవడంలోనే బిజీగా ఉన్నారు. కనీసం నేను ఉన్నానో లేదో అని కూడా ఎప్పుడూ చూడలేదు.”
ఎప్పుడూ గొంతు పెంచని ఆ చిన్నది మాట్లాడేసరికి ఇద్దరూ ఆమె వైపు చూశారు.
“నేను ఎప్పుడూ ఏదో... అలా ఉన్నాను అంతే. ఒక అదనపు వ్యక్తిని. గమనించేదానిని. మీ ఇద్దరూ ప్రతి ఒక్కరి దృష్టిని ఆకర్షించి దాన్ని ప్రేమ అని పిలుచుకున్నారు.”
ఆ నిశ్శబ్దంలో దీపాలు మెరుస్తున్నాయి. దూ 어్లదో ఒక చోట టపాకాయల చప్పుడు వినిపించింది.
నీలా భజాలు జారిపోయాయి. ఆమె గొంతు మెత్తబడింది.
“క్షమించు దియా.. నువ్వు అలా ఎందుకు మాట్లాడుతున్నావు.. నేను.. నేను నిన్ను అలా చూడాలని ఎప్పుడూ అనుకోలేదు. కానీ బహుశా... బహుశా నేను అలా చేసి ఉండొచ్చు. నన్ను క్షమించు.. ఒకరి ప్రవర్తన ఇతరులను బాధపెట్టినప్పుడు జీవితంలో ఒక్కసారైనా క్షమాపణ కోరాలి. మళ్లీ క్షమించు.. నా చెల్లెళ్లుగా కాకుండా నిన్ను తక్కువగా భావించేలా చేసినందుకు.”
దియా వేగంగా కళ్లు తెరిచింది. “నేనూ క్షమించు. నాకు ఏదీ పట్టనట్టు నటించాను, కానీ నాకు పట్టింది. నేను ఎప్పుడూ ఉల్లాసంగా ఉండాలని కోరుకున్నాను.. అది నా స్వభావం.. కానీ... ఆనందంగా లేకుండా నన్ను ఎవరూ గుర్తించలేరేమోనని భయపడ్డాను.”
తార కన్నీటి నవ్వు నవ్వింది. “మనం ఉన్న తీరుకు మీరెప్పుడూ క్షమాపణ చెప్పాల్సిన పనిలేదు. మనం ఎలా ఉన్నామో అలా ఒప్పుకోవాలి.”
వారు ముగ్గురూ దీపావళి ఆకాశం కింద, పాదాల వద్ద దీపాలు నడుస్తుండగా, కళ్లలో కన్నీళ్లు మెరుస్తుండగా అలా నిలబడ్డారు.
ఆ తర్వాత, మాటలు లేకుండానే ఒకరినొకరు కౌగిలించుకున్నారు — ఆప్యాయంగా చేతులు చుట్టుకున్నారు, ఆ వెచ్చదనాన్ని పంచుకున్నారు, కెమెరా క్లిక్‌మని శబ్దం చేసింది.
ఎందుకంటే కొన్నిసార్లు, మన హృదయాలలో అసలైన వెలుగు నిండాలంటే ఒక పగిలిన దీపం అవసరమవుతుంది.
ఇప్పుడు వారు పరిపూర్ణంగా లేరు. కానీ వారు అక్కడ ఉన్నారు.
అదే అన్ని తేడాలనూ తెచ్చింది.
నీతి:
“నీ పక్కన ఉన్న నక్షత్రాలతో పోటీ పడకు —
మీరందరూ మీ శైలిలో ప్రకాశించడానికి జన్మించారు.
ప్రతి నక్షత్రానికీ దాని స్వంత కాంతి ఉంటుంది... కొన్ని కనిపిస్తాయి, కొన్ని కనిపించవు”
