47) "మెడల్ ".. కథ

47 ) "మెడల్ ".. కథ

-------------------------

15jun 26

✍️ హరీష్ బాబు

"కవితా నా కంపెనీ డాకుమెంట్స్ ఉన్న ఫైల్ ఎక్కడ పెట్టావు" అంటూ పిలిచాడు ఆనంద్

"ఆ వస్తున్నా.. " అంటూ కిచెన్ నుండి బెడ్ రూమ్ కు వెళుతూ

" పొద్దున్నే ఈయనకు కంపెనీ డాకుమెంట్స్ తో పనేంటో " అనుకుంటూ వెళ్ళింది కవిత..

"ఇదిగో ఈ షెల్ఫ్ లోనే ఉన్నాయి కదా.. "అంటూ మూతి మూడు వంకర్లు తిప్పింది..

"ఓహ్ ఇక్కడే ఉన్నాయా..థాంక్స్ . ఆ కొత్త కంపెనీ వాళ్ళు ఆఫర్ ఇవ్వాలంటే పాత కంపెనీ డాకుమెంట్స్ పంపామన్నారు లే ఆ పని లో ఉన్నా..నువ్వెళ్లు నేను చూస్తా లే."

సరే అంటూ మళ్ళీ కిచెన్ లోకి వెళ్ళింది కవిత..

ఆ ఫైల్ తెరిచి ఒక్కొక్కటి డాకుమెంట్స్ తీస్తుంటే ఒక మెడల్ కింద పడింది.. ఏమిటా అని చూస్తే..

అది తాను డిగ్రీ చదివే రోజులు యూనివర్సిటీ లెవెల్ లో మొట్టమొదటి సారి చిత్రాలేఖనం లో తీసుకున్న మొదటి బహుమతి తాలూకా జ్ఞాపకం...

కింద నుంచి తీసి ఒక్క సారి ఆ మెడల్ చూస్తూ.. జ్ఞాపకల్లోకి వెళ్ళాడు ఆనంద్ .. రోజులు గర్రున వెనక్కి తిరిగాయి..

*****

అవి ఆనంద్ డిగ్రీ ఫైనల్ ఇయర్ చదువుతున్న రోజులు.. 

ఆనంద్ స్వతహాగా ముభావంగా ఉండే ఇంట్రోవర్ట్( అంతర్ముకుడు ) కూడా కావటం చేత తన భావాలను ఎక్కువగా ఎవరికీ వ్యక్తపరిచేవాడు కాదు.. ఒకవేళ వ్యక్త పరిచినా తన భావాలు నెగటివ్ గా ఉన్నాయి అని ఎవరైనా అంటే తీసుకోలేక పోయేవాడు

 అలాగే.. కోలేజ్ లో ఎప్పుడైనా.. ఏదయినా ఫేర్ వెల్ డే, ఆగష్టు 15, jan 26, ఆన్యువల్ డే లాంటి స్పెషల్ డేస్ జరిగిన నాడు అక్కడ జరిగే కల్చరల్ ప్రోగ్రామ్స్ చూస్తున్నప్పుడు మొహం బాధగా పెట్టేసేవాడు.. కారణం తను ఎందులోనూ ఎంపిక అవ్వకపోవటమే..

తనకి డాన్స్ రాదు, స్పోర్ట్స్ రావు, పాటలు రావు,.. కాస్తో కుస్తో యాక్టింగ్(నటన ) అయితే చేయగలడు... కానీ ఇప్పుడు డ్రామా సెక్షన్ కాలేజ్ వాళ్ళు తీసేసారు అట ... అంతా డాన్స్ అంటే గెంతులు పాటలు అంటే అరుపులే ఇప్పడు ట్రెండ్.... కదా..అందుచేత మిగతా రోజులు బాగానే ఉండేవాడు కానీ ఇటువంటి సందర్భాలు వచ్చినప్పుడే కాస్త దిగాలు ఉండేవాడు.

తను ఎందులోనూ లేనప్పుడు ఇక అక్కడకు వెళ్లి మాత్రం ఏమిచేయాలి అనే ఆలోచనతో అక్కడికి వెళ్ళేవాడు కాదు.. ఎప్పటికైనా తను కూడా ఏదో ఒక కళ లో... మంచి ప్రైజ్ తో ...అందరిని సర్ ప్రైజ్... చేయాలనీ ఉభలాట పడ్తుండేవాడు 

అదిగో అలాంటి అప్పుడే ఒక రోజు పొద్దున్నే కాలేజ్ మెట్లు ఎక్కుతుండగా ఆ నోటిస్ కనిపించింది

"యూనివర్సిటీ లెవెల్ పెయింటింగ్ కాంపిటీషన్" ( చిత్రాలేఖనం పోటీలు ).

అది చూస్తూనే మనసులో దాదాపు ఎగిరి గంతేసాడు ఆనంద్.

ఆ వెంటనే తన పేరు నమోదు చేసేసాడు.

ఎదురు చూస్తున్న.. ఆ పోటీ రోజు రానే వచ్చింది. ఇంట్లో అమ్మను అడిగి ఖర్చులకు వంద రూపాయలు తీసుకుని ఆ నోటిస్ లో ఇచ్చిన యూనివర్సిటీ అడ్రస్ కి బయలుదేరాడు. ఆ స్టాప్ కి అయితే బస్సు దిగాడు కానీ ఆ చెప్పిన బిల్డింగ్ కాస్త కన్ఫ్యూషన్ గా ఉండి చాలా మందిని అడుగుతూ అడుగుతూ వెళ్లాల్సి వచ్చింది. మెయిన్ రోడ్డు నుంచి దగ్గరే అయినా బస్సు స్టాండ్ నుంచీ పది నిముషాలు పట్టింది. మిట్ట మద్యాహ్నం ఎండ మండి పోతుంది. గబా గబా నడుస్తూ చెమట్లు కక్కుతూ వెళ్ళాడు.

తనతో పాటు ఎవరైనా ఫ్రెండ్స్ ఉంటే బాగుండేది అనిపించింది ...ఆ బిల్డింగ్ ముందు బోర్డు చూసాడు 

చిత్రాలేఖన పోటీ మధ్యాహ్నం రెండింటికి అని రాసి ఉండటం చూసి ఊపిరి పీల్చుకున్నాడు. 

టాపిక్ : "మత సామరస్యం"

పర్వాలేదు తెలిసిన టాపిక్ ఏ కదా అనుకున్నాడు..

తనతో పాటు తెచ్చిన పెన్సిల్స్, పెయింట్స్ అన్ని సరి చూసుకున్నాడు.

సమయం రెండు అయింది.. పోటీ నీర్వహించే హాల్ లోకి వెళ్ళాడు.. పోటీ రెడీ అన్నారు

.. కానీ షాక్ ఏంటి అంటే

"డ్రాయింగ్ పేపర్స్ ఇవ్వటం లేదు ఎవరి పేపర్స్ వారే తెచ్చుకోవాలి " అని చెప్పారు

అదేంటి అని అడిగితే అది అంతే అన్నారు.. ఇప్పుడు ఏమిటీ చేయటం.. ఆ బిల్డింగ్ చుట్టూ ఏ కాలనీ లేదు.. కనీసం నాలుగు ఐదు కి. మీ. వెళితే కానీ ఏమి దొరకవు..

రాయి లాగా అక్కడే నిలబడి పోయాడు..

తన ఆశలు ఆవిరి అయిపోయినట్టు కనిపించాయి...

పాజిటివ్ గా ఆలోచించాలి.. అనుకున్నాడు..

తోటి వాళ్ళను అడిగాడు.. ఎవరు కూడా ఎక్సట్రా షీట్స్ లేవు అని చెప్పారు...

మరీ ఏమిటి చేయటం.. ఏ మహానుభావుడో వచ్చి వెనకాల భుజం తట్టి ఇదిగో తీసుకో అంటే బాగున్ను అనుకున్నాడు .. కానీ అలా జరగలేదు..

ఆలోచనతో సమయం మించి పోతుంది..

అమ్మ ఇచ్చిన వంద రూపాయలు తీసి చూసుకున్నాడు

చిన్న కాలిక్యులేషన్ (లెక్క ) చేసాడు.. పోటీ కి 90 మినిట్స్ సమయం ఇస్తారు..

నేను ఇపుడు రోడ్ వరకు వెళ్ళటానికి 15 నిముషాలు, షాప్ కి 15 నిముషాలు, రావటానికి 15 నిముషాలు = టోటల్ 45 నిముషాలు..

పోగా ఇంకా 45 నిముషాలు ఉంటాయి.. నాకు సరిపోతుంది..

తప్పదు ఒక చిన్న గాంబుల్ చేయాలి.. ఇంకో దారి లేదు అని తన పరిస్థితి ని ఇన్విజిలేటర్ కి వివరించి . అంతా తను అనుకున్నట్టే జరుగుతుంది అనే నమ్మకం తో.. గేట్ వైపు నడిచాడు..

నడుస్తూ ఉంటే అమ్మ చెప్పిన మాట గుర్తు కు వచ్చింది

"గెలుస్తాను అనే నమ్మకం తో నీ ప్రయత్నం నువ్వు చేయి.. ఈ ప్రపంచం ఏ నీకు సహాయం చేస్తుంది.. " అని

రోడ్ చేరుకోగానే అటు ఇటు చూస్తే ఒక్క ఆటో కూడా లేదు.. ఒకే ఒక్క ఆటో దూరం నుంచి వస్తోంది... ఆపినా ఆగలేదు.. కానీ ఏమి ఆలోచించాడో తెలీదు ఆటో డ్రైవర్ దూరం వెళ్లి ఆగి రమ్మన్నాడు..

అతని దగ్గరకు వెళ్లి నా పరిస్థితి వివరించాను...

దానికి అతను

"నేను పొద్దుట్నుంచి ఏమి తిన లేదు బాబు .. దాదాపు రెండున్నర కావస్తుంది.. పర్వాలేదు లే బాబు ఎక్కు దింపేస్తాలే" అన్నాడు

సమయం గర్రున తిరుగుతోంది...

చెప్పిన సమయం లోపల తిరిగి వస్తానో లేదో అని టెన్షన్ పడ్తున్నాడు లోలోపల

కానీ.. వెళ్ళటం పేపర్స్ తీసుకోవటం, వచ్చేయటం అన్ని అనుకున్నట్టుగానే 45 నిమిషాల్లో జరిగి పోయాయి..

ఇన్విజిలాటర్ కూడా లేట్ అయినా ఆలోవ్ చేసాడు.. తక్కువ సమయం ఉన్నా కూడా బొమ్మ బాగానే వచ్చింది.. ఇన్విటేటర్ కి ఇచ్చేసి ఇంటికి వచ్చాడు..

***

రెండు వారలు గాడిచాయ్.. ఒక మార్నింగ్ కాలేజ్ మెట్లు ఎక్కుతుంటే... అందరు తనని చూసి పలకరిస్తున్నారు... ఏంటా అని చూస్తే నోటిస్ బోర్డు లో తన పేరు ఫస్ట్ ప్రైజ్ (at university level) యూనివర్సిటీ స్థాయిలో మొదటి బహుమతి...ఆనంద్ అని తన ఫోటో తో సహా ఉంది.. ఆనంద్ కళ్ళలో నీళ్లు నిండాయి.. తన కల నిజమైంది.. తను కూడా ఇపుడు ఒక స్టార్..

మరుసటి రోజు.. యూనివ్వర్సిటీ వీసీ నుంచి మెడల్ తీసుకున్నాడు ఆనంద్..

అమ్మ మాట మళ్ళీ గుర్తు కి వచ్చింది...

"నువ్వు గట్టిగా కోరుకుంటే ప్రపంచం నీకు సహాయం చేస్తుంది "

---

మెడల్ చూస్తూ ముసి ముసి గా నవ్వుకుంటున్న ఆనంద్ ని చూసి భార్య కవిత

"ఏంటి ఆ మెడల్ చూసి ఏమి గుర్తొచ్చింది " అంది

"ఏమి లేదు లే " అంటూ ఫైల్ లో కి మెడల్ ని మళ్ళీ పెట్టేసాడు ఆనంద్

--- సమాప్తం ---